Η Μέδουσα, ο έρωτας, και η "μύηση"...

Mακριά στη Δύση, καθώς μας λέει η Ελληνική Μυθολογία, πέρα από τον Ωκεανό, κατοικούσε ένα φοβερό τέρας, γεννημένο από τις θαλάσσιες θεότητες, τον Φόρκυ και την Κητώ. Το τέρας αυτό λεγόταν Γοργώ η Μέδουσα, ήταν θνητό και είχε δυο αθάνατες αδελφές: την Σθεννώ και την Ευρυάλη. Η Γοργώ, που φορούσε πάντα κατάμαυρα ρούχα, είχε φτερά και μπορούσε να πετά γρήγορα στους αιθέρες. Το πρόσωπο της ήταν στρογγυλό και πάντοτε θυμωμένο. Το στόμα της ήταν ορθάνοιχτο και τα μάτια της γουρλωμένα. Είχε φίδια αντί για μαλλιά, τεράστια δόντια κάπρου, πλακουτσωτή μύτη και γλώσσα που πεταγόταν έξω.

Όποιος αντίκριζε το φριχτό αυτό πρόσωπο η συναντούσε το βλέμμα της πέτρωνε κυριολεκτικά από το φόβο. Τη Μέδουσα αποκεφάλισε ο Περσέας, με την βοήθεια της Αθηνάς και του Ερμή. Ακόμα και τότε όμως η όψη του κομμένου κεφαλιού ήταν αρκετή για να απολιθώσει εκείνον που θα το έβλεπε.

 
Η Αθηνά, που σύμφωνα με ένα άλλο Μύθο σκότωσε την Γοργώ κατά την διάρκεια της Γιγαντομαχίας, βοήθησε τον Περσέα οδηγώντας τον πρώτα στην πόλη Δεικτήριο της Σάμου και δείχνοντας του σε απεικόνιση τις τρεις Γοργόνες, έτσι ώστε να ξεχωρίζει την Μέδουσα από τις αθάνατες αδελφές της. Ύστερα τον προειδοποίησε να μην κοιτάξει ποτέ καταπρόσωπο τη Μέδουσα αλλά μόνο τον αντικατοπτρισμό και του χάρισε μια καλογυαλισμένη ασπίδα. Για το λόγο αυτό, μετά την επιστροφή του στη Σέριφο, ο Περσέας χάρισε το κεφάλι του τέρατος στην θεά της Γνώσης και της Σοφίας, η οποία το στερέωσε στην αιγίδα της.

 
Ο μύθος, με τις διάφορες τοπικές παραλλαγές του, έγινε πολύ δημοφιλής. Σε όλη την Αρχαία Ελλάδα, το προσωπείο της Γοργούς εμφανίζονταν ως αποτρεπτικό σημείο. Στην αγορά του Άργους, κοντά στο ιερό του Κηφισού, υπήρχε ένα παλαιό, λίθινο Γοργόνειο, το οποίο χαρακτηριζόταν ως έργο των Κυκλώπων (Παυσανίας. Β΄20,7 ). Στον 8ο αιώνα ανήκουν εξ άλλου πήλινα προσωπεία, που το σχήμα τους θυμίζει αγγείο, με άγριους χαυλιόδοντες, από το ιερό της Ήρας στην Τίρυνθα. Κύριο χαρακτηριστικό της φοβερής αυτής μάσκας ήταν το άγριο μάτι που είχε τη δύναμη να διώχνει μακριά το κακό και τους βέβηλους. Ποιό είναι όμως το βαθύτερο νόημα πίσω από τον Μύθο; Τι συμβολίζει η Μέδουσα καθώς και η αίσθηση της απολίθωσης την οποία προκαλούσε;

 
Ο Ρόμπερτ Γκρέηβς στους Ελληνικούς Μύθους αναφέρει ότι οι ιέρειες της Τριπλής Θεάς φορούσαν προφυλακτικά προσωπεία - με πύρινα άγρια μάτια και γλώσσα που ξεπετιόταν ανάμεσα από τα δόντια - για να φοβίζουν τους ξένους και να τους κρατούν μακριά από τα Μυστήρια τους. Η τριπλή Θεά, όρος που υποδηλώνει την μητριαρχική θρησκεία της Σελήνης, σχετίζεται με την γονιμότητα και τον κύκλο της γέννησης, της ανάπτυξης και του θανάτου.

Τα ονόματα των Γοργόνων είναι επωνυμίες της Σελήνης Θεάς, οι Ορφικοί ονόμαζαν το πρόσωπο του Φεγγαριού «Γοργόνος κεφαλή» και ο Preller (Griech. Mythol. II ) βλέπει στο στρογγυλοπρόσωπο κεφάλι της Μέδουσας την ίδια τη Σελήνη.

Από αυτά και μόνο, καταδεικνύεται η στενή σχέση των τριών Γοργόνων με το Φεγγάρι. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες έμμεσες αναφορές. Έχει βρεθεί, για παράδειγμα, ένα Γοργόνιον σε τρισκελή από νόμισμα των Συρακουσών . (Harrison. Themis 525. Fig.149). Η Τρισκελής είναι Σεληνιακό σύμβολο και συμβολίζει τις τρεις όψεις της Σελήνης που διαδέχονται η μία την άλλη. 

Σε ένα άλλο νόμισμα, των Μεγάρων. (Head, Historia Numinorum 392), αναπαρίστανται τρία μισοφέγγαρα σε σχήμα Τρισκελίδος. Από την άλλη πλευρά, τα ολόμαυρα ρούχα που τυλίγουν το ολοστρόγγυλο πρόσωπο της Μέδουσας πιστεύεται ότι είναι τα σκοτάδια της νύχτας που περιβάλλουν το Φεγγάρι. Ακόμα και ο κάπρος είναι ζώο αφιερωμένο στη Σεληνιακή θεότητα και ο λόγος είναι ότι οι χαυλιόδοντες του σχηματίζουν μοσοφέγγαρο. Το ότι η Γοργώ είχε δόντια κάπρου είναι μια ακόμα ένδειξη της Σεληνιακής της φύσης.

 
Γιατί όμως το φεγγάρι, η ολοστρόγγυλη πανσέληνος μπορεί και παίρνει τέτοια τρομακτική όψη; Τι συμβολίζει ο δίσκος της νύχτας που απολιθώνει από τρόμο τους θνητούς; Στο βιβλίο του «Η Γέννεση κατά τους Αρχαίους Έληνες» ο Απόστολος Γονιδέλης αναφέρει ότι: το όνομα της Μέδουσας παράγεται από το ρήμα «μέδω» που σημαίνει άρχω, βασιλεύω, κυριαρχώ, προστατεύω. Ο δε μεδέων η η μεδέουσα, ήταν ο προστάτης, ο φύλακας, ο κυρίαρχος. Άρα Μέδουσα, καταλήγει ο συγγραφέας, σημαίνει τη βασίλισσα, την προστάτιδα, αυτήν που είχε ορισθεί να φυλάει κάτι. Τι όμως προστάτευε η Μέδουσα; Σε τι είδους μυστήρια ήτανε φύλακας;

 
Είναι γνωστό ότι σε όλους τους πολιτισμούς η πανσέληνος είναι συνδεδεμένη με τα μυστήρια του Έρωτα και της αναπαραγωγής. Ακόμα και σήμερα, σε όλο τον κόσμο, οι ερωτευμένοι αισθάνονται την επιρροή του ολόγιομου φεγγαριού. Είναι όμως δυνατόν η ίδια η μορφή του Έρωτα να συσχετίζεται με την όψη της Μέδουσας και να προκαλεί τέτοιο ανείπωτο τρόμο;

Ο μύθος της Γοργούς-Μέδουσας είχε από καιρό γίνει πρότυπο ψυχαναλυτικής ερμηνείας των μύθων. Ο ίδιος ο Φρόϋντ συσχέτισε το 1922 το αποτροπιαστικό κεφάλι της Μέδουσας με το μητρικό αιδοίο. Στη θέα του οποίου παγώνει, «απολιθώνεται» ο νεαρός άνδρας. Ίσως όμως ο συσχετισμός να είναι κατά πολύ βαθύτερος.

 
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Μπέκσον, ο ψυχισμός του ανθρώπου βρίσκεται σε αδιάκοπη επαφή με οτιδήποτε συμβαίνει, κάθε στιγμή, σε ολόκληρο το Σύμπαν. Θεωρητικά θα μπορούσαμε να βιώσουμε τον κόσμο μέσα από τις εμπειρίες του κάθε ανθρώπου, της κάθε ζωντανής ύπαρξης που υπάρχει. Το να νοιώσω όμως την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια του οποιουδήποτε άλλου σημαίνει να αποδεχθώ όχι μόνο τις στιγμές της ευτυχίας αλλά και όλες τις θλίψεις, τους πόνους και τους χωρισμούς που εκείνος αισθάνθηκε. Το να ενωθώ μέ το Σύμπαν σημαίνει να νοιώσω τον πόνο και τον θάνατο αμέτρητων υπάρξεων.

 
Κάτι τέτοιο θα ήταν ένα συντριπτικό βίωμα για το ανθρώπινο «εγώ», θα κατέλυε την δόμηση του όπως ακριβώς μια κοσμογονική θύελλα συντρίβει το τσόφλι ενός αυγού. Ο εγκέφαλος λοιπόν, σύμφωνα με τον Μπένκσον, δεν είναι παρά ένας μηχανισμός περιφρούρησης, μια βαλβίδα που φιλτράρει τα εξωτερικά συμβάντα, επιτρέποντας να φτάσουν στη συνείδηση μονάχα εκείνα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την επιβίωση μας. Ρόλος του Νου είναι να φρουρεί τις πύλες της αντίληψης και να απορρίπτει όλα εκείνα που δεν ταιριάζουν στο σχηματοποιημένο κόσμο της σύμβασης που έχει δομήσει.

 
Η εμπειρία του Έρωτα αντιπροσωπεύει για τους μηχανισμούς του Νου έναν μεγάλο κίνδυνο. Κατά τη διάρκεια της ερωτικής εμπειρίας οι μηχανισμοί της ανασφάλειας και της δυσπιστίας χαλαρώνουν και ο εραστής αρχίζει να βυθίζεται στα βιώματα του συντρόφου του. Μέσα από μια διαρκή προσπάθεια προσέγγισης και ψυχικής συνταύτισης το κάθε άτομο αρχίζει να διακρίνει τον κόσμο με τα μάτια του «άλλου». Αυτό εμπλουτίζει την συνείδηση όμως παράλληλα αρχίζει να καταργεί και τα όρια ανάμεσα στο «εγώ» και στο «εσύ», στο υποκείμενο και το αντικείμενο. Ο δομημένος κόσμος της σύμβασης, γεμάτος οριοθετημένα αντικείμενα και συμβάντα, αρχίζει να χάνει τα όρια του. Τα πάντα μοιάζουν να συγχωνεύονται μεταξύ τους. Τα περιγράμματα γίνονται ασαφή και η αίσθηση του απομονωμένου εαυτού αντικαθίσταται από μια ευρύτερη αίσθηση της πραγματικότητας που οριοθετείται από τον όρο «εμείς».

 
Αυτή η εμπειρία είναι ουσιαστικά εκείνη που περιγράφει ο Πλάτωνας σαν ανάβαθμους της Ερωτικής Μυσταγωγίας, στο «Συμπόσιο».

Μια τέτοιου είδους εμπειρία συνδυάζεται, όπως ήδη αναφέραμε, από μια αίσθηση απώλειας του «εγώ». Σαν φυσικό αποτέλεσμα αυτής της αίσθησης, την ανακούφιση και την αίσθηση της ελευθερίας συνοδεύει ένας αρχέγονος φόβος, καθώς τα τείχη που απομονώνουν αλλά συγχρόνως και προστατεύουν, αρχίζουν να διαβρώνονται. Όλα αυτά τα χρόνια, παρόλη την αίσθηση της ασφυξίας και της μοναξιάς η απομονωμένη οντότητα αισθάνονταν προστατευμένη μέσα στα όρια της απονεκρωμένης, νοητικής πραγματικότητας. Τώρα, ξαφνικά βρίσκεται απροστάτευτη μπροστά στην πύρινη ανάσα της ζωής, στο στριφογύρισμα μιας δίνης που την βυθίζει στο μυστήριο. Τα πάντα γύρω μοιάζουν να παίρνουν ζωή και η επικινδυνότητα τους την τρομάζει.

 
Ο Ρόναλντ Λάϊνγκ στο βιβλίο του «διχασμένος εαυτός» αναφέρεται στην αίσθηση της κατακρήμνησης και της εσωτερικής κατάρρευσης που εκφράζεται με τον τρόμο που βιώνει κανείς, ότι ο κόσμος από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει μέσα του και θα εξαλείψει όλη του την ταυτότητα, όπως ένα αέριο αφανίζει το κενό. Οποιαδήποτε επαφή με την επικίνδυνη πραγματικότητα του ¨Ερωτα βιώνεται από τον Νου σαν τρομερή απειλή και συνδέεται με τον τρόμο της απορρόφησης και της παρεισβολής.

 
Οι Αρχαίοι γνώριζαν ότι μια ερωτική φιλοσοφία δεν είναι απλά μια ιδιότυπη διανοητική ερμηνεία του Σύμπαντος αλλά συνεπάγεται και συνεπιφέρει έναν ολόκληρο κόσμο γεμάτο παραστάσεις, βιώματα και πιθανότητες. Μια Ερωτική Φιλοσοφία, σημαίνει ψυχικό άνοιγμα προς οτιδήποτε υπάρχει στον Κόσμο, σημαίνει μεγαλύτερη δυνατότητα επικοινωνίας με οποιεσδήποτε μορφές ζωής η διαστάσεις που μέσα στα όρια της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας παραμένουν σφραγισμένες εξ αιτίας των διανοητικών μας ασπίδων.

 
Πραγματική Σοφία σημαίνει να μπορεί κανείς να επεκτείνει τα όρια της συνείδησης όλο και περισσότερο στο μυστήριο που μας περιβάλλει. Αυτό όμως προϋποθέτει αποδοχή όλο και περισσότερων συναισθηματικών βιωμάτων που διαρκώς ανακαλύπτουμε. Η όλη διαδικασία δεν είναι ούτε αυτόματη ούτε και εύκολη. Για να συνδεθεί ένα άτομο με οτιδήποτε άλλο, απαιτείται να έχει σταθερή αίσθηση της αυτόνομης ταυτότητας του. Διαφορετικά η οποιαδήποτε σχέση απειλεί να του στερήσει την αίσθηση του «εγώ». 

Το άτομο φοβάται να εμβαθύνει στον κόσμο της «καρδιάς» κι αυτό γιατί η αβεβαιότητα που νοιώθει για τη σταθερότητα της αυτονομίας του προξενεί φόβο μήπως αφανιστεί και χάσει τον εαυτό του.

Μπροστά στον τρόμο αυτό του Χάους, η Αθηνά αντιπροσωπεύει τον κόσμο της νόησης, τον Νου. Είναι αυτή που διατηρεί την τάξη, τα όρια της σύμβασης που συνθέτουν την ανθρώπινη διάσταση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι η Θεά της Σοφίας προστατεύει και υποστηρίζει ήρωες που θεμελιώνουν την ύπαρξη τους στην διανόηση, όπως για παράδειγμα ο Οδυσσέας. Σύμφωνα με τον Walter Burkert, σφαίρα επιρροής της Αθηνάς είναι η δύναμη του πολιτισμού, η οργανωτική σοφία. Ακόμα και στον πόλεμο η Αθηνά δεν αντιπροσωπεύει την άγρια ορμή αλλά την στρατιωτική πειθαρχία.

Έμβλημα και ταυτοχρόνως όπλο της Αθηνάς είναι η αιγίς. Όταν υψώνει την αιγίδα, οι εχθροί της καταλαμβάνονται από πανικό και ευθύς καταστρέφονται.

Στην Τεγέα μάλιστα, στο ναό της Αθηνάς, έδειχναν μερικές τρίχες από το κεφάλι της Γοργόνας, που η ίδια η Αθηνά είχε χαρίσει φυλαχτό για την πόλη.

Ποια είναι λοιπόν η σχέση του Νου με τον φόβο που προκαλεί ο Έρωτας;
Σύμφωνα με τον Μύθο, οι τρεις Γοργόνες, που ονομάζονταν Σθενώ, Ευρυάλη και Μέδουσα ήταν αρχικά πανέμορφες κοπέλλες που ζούσαν στην Λιβύη. Αλλά κάποια νύχτα η Μέδουσα πλάγιασε με τον Ποσειδώνα μπροστα σε έναν από τους ναούς της Αθηνάς. Η θεά οργίστηκε για την «ιεροσυλία» και μετέτρεψε την Μέδουσα σε ένα πανάσχημο, φτερωτό τέρας. Ο Μύθος εμπεριέχει όμως ένα βαθύτερο νόημα. Όπως η Αθηνά μετατρέπει την πανώρια κόρη σε ένα δύσμορφο τέρας με άγρια μάτια, χάλκινα χέρια και λέπια φιδιού, έτσι και ο Νους αντιλαμβάνεται την εμπειρία της ολοκληρωμένης, ερωτικής συνεύρεσης σαν ένα εφιάλτη.

Αυτό είναι και το περιεχόμενο της Μυστηριακής διδασκαλίας του Έρωτα. Ο μεγαλύτερος φόβος για την αίσθηση της προσωπικής ταυτότητας είναι η καταστροφή των προστατευτικών ορίων. Η μορφή της Μέδουσας, του αρχέγονου φόβου, συνταυτίζεται με την όψη του Έρωτα για τον αμύητο. Είναι η μεγάλη δοκιμασία που αργά η γρήγορα ο καθένας μας καλείται να αντιμετωπίσει.

Ένας ξαφνικός, δυνατός φόβος μας κάνει να πετρώνουμε στη θέση μας. Παρόμοια, μια διαρκής φοβία πετροποιεί κάθε συναίσθημα, απολιθώνει την εσωτερική ζωή. Με τον όρο «απολίθωση» μπορούμε λοιπόν, να περιγράψουμε μια ιδιαίτερη μορφή τρόμου, από τον οποίο κάποιος μεταβάλλεται σε στήλη άλατος, σε πέτρα. Από την εμπειρία αυτή προέρχεται άλλωστε και η γνωστή φράση «πάγωσε από τον φόβο του». Παρόμοια, στον ίδιο όρο μπορούμε να συμπεριλάβουμε και τον φόβο μήπως συμβεί κάτι τέτοιο, δηλαδή τον φόβο μήπως μεταβληθεί κανείς από ζωντανό πρόσωπο σε άψυχο αντικείμενο, σε πέτρα, ρομπότ, αυτόματο, χωρίς προσωπική αυτονομία δράσης, σ’ ένα πράγμα χωρίς υποκειμενικότητα.

 

Στις δύο αυτές έννοιες ο ψυχίατρος Ρόναλντ Λάϊνγκ προσθέτει και μια τρίτη. Την μαγική πράξη με την οποία μπορεί κάποιος να μεταβάλλει τον άλλον σε πέτρα, κατ’ επέκταση, την πράξη με την οποία αρνιέται κανείς την αυτονομία του άλλου, αγνοεί τα συναισθήματα του, τον θεωρεί σαν πράγμα, δολοφονεί κάθε ζωή μέσα του. Από τις μελέτες της ψυχολογίας διαφαίνεται ότι ο άνθρωπος που κατατρώγεται από φοβίες χρησιμοποιεί ένα βασικό μηχανισμό για τη διατήρηση της ασφάλειας του. Ο μηχανισμός αυτός είναι μια εσωτερική, διανοητική κεφαλή Μέδουσας που στρέφει προς τον άλλον και κατά προέκταση προς την επικινδυνότητα του εξωτερικού κόσμου.

Η έννοια αυτή μπορεί να επεκταθεί και στο κοσμικό επίπεδο. Κάτω από την επιρροή του φόβου ο Νους μέσω της κριτικής και των μηχανισμών της αποπροσωποποίησης απολιθώνει γύρω του οτιδήποτε υπάρχει. Έτσι, η οντολογική ανασφάλεια που ενυπάρχει στον κάθε άνθρωπο μετατρέπει το Σύμπαν σε ένα σωρό από απονεκρωμένα αντικείμενα αφαιρώντας του με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα να τον βλάψει. Αυτό είναι κάτι που η εκάστοτε εξουσία γνωρίζει φυσικά πολύ καλά. Η αποδοχή, για παράδειγμα ενός μηχανιστικού κόσμου, όπως τον περιέγραψαν οι επιστημονικές θεωρίες του Διαφωτισμού, καθίσταται δυνατή μόνο για εκείνους τους ανθρώπους που η οντολογική τους ανασφάλεια έχει αντικαταστήσει την αίσθηση τής ερωτικής πληρότητας.

Ένα άτομο που αντιλαμβάνεται το Σύμπαν σαν έμψυχο δεν θα μπορούσε να ενστερνιστεί τις δοξασίες σύμφωνα με τις οποίες το παλόμενο δίχτυ των αναρίθμητων υπάρξεων είναι «άψυχα μόρια», «ορολογιακοί μηχανισμοί» και σωροί από πέτρες. Θα πρέπει πρώτα οι αισθήσεις του να αμβλυνθούν, ο νους του να γεμίσει με φοβίες και η καρδιά του να κλείσει σε οποιαδήποτε μορφή επαφής. Η στήριξη των θεωριών της επιστημονικής νεκρολαγνείας είναι κατά συνέπεια, αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την επιβολή του φόβου.

Σε ένα βαθύτερο μεταφυσικό επίπεδο το όλο θέμα ριζώνει σε μια ευρύτερη θεωρία, τη θεωρία της κοσμικής αντίθεσης ανάμεσα στα αρχέτυπα του Έρωτα και του Φόβου. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία ο Έρως και ο Φόβος είναι οι δυο αντίθετοι πόλοι της Ύπαρξης, αυτό που απλοϊκά ονομάζουμε ρίζα του κακού και του καλού. Ο Έρωτας αντιπροσωπεύει τη δημιουργική Δύναμη του Σύμπαντος, την Αρχή της Γονιμότητας και της Παγκόσμιας Ζωής. Αντίθετα ο Φόβος οδηγεί στην καταστροφή του κάθε τι που υπάρχει, στο σημείο της απόλυτης εκμηδένησης. Η κάθε μια από τις δύο αρχές μετατρέπει και μετατρέπεται στην άλλη. Όσο λοιπόν περισσότερο φόβο έχουμε, τόσο η δύναμη και οι δυνατότητες του Έρωτα λιγοστεύουν. Όσο περισσότερο δυναμώνει η εμπιστοσύνη, η αγάπη και η συνειδητή συνταύτιση, τόσο οι ανασφάλειες λιγοστεύουν.

Εάν τώρα, χαράξουμε μια ευθεία που αντιπροσωπεύει την εξελικτική πορεία, τότε στην μια άκρη αυτής της ευθείας βρίσκεται το Θεϊκό Απόλυτο με το οποίο ταυτίζεται το Αρχέτυπο του έρωτα. Στην άλλη άκρη, η σκοτεινή δύναμη του Φόβου που σαν μαύρη τρύπα απορροφά και εκμηδενίζει τα πάντα. Κάθε ύπαρξη που γεννιέται βρίσκεται σε ένα σημείο της ιδεατής αυτής ευθείας, ανάμεσα στους δυο πόλους. Όσο πιο κοντά βρίσκεται προς το άκρο του Έρωτα, τόσο πιο εξελιγμένη είναι. 

 

Αντίθετα όσο πιο πολύ είναι βυθισμένη στις ανασφάλειες και τις φοβίες τόσο βαθύτερα βρίσκεται στο κενό του αρχέγονου τρόμου. Η πορεία μπορεί να είναι προς οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές και προϋποθέτει την συμμετοχή και την πρόθεση μας. Μια υγιής κοινωνία είναι εκείνη που μετατρέπει τον φόβο σε έρωτα. Μέσα στα πλαίσια της, ρόλος της κάθε ύπαρξης είναι να μεταλλάζει, ψυχολογικά, τις ανασφάλειες και τις φοβίες σε εμπιστοσύνη και αίσθηση ασφάλειας. Αντίθετα, μια κοινωνία καταπίεσης προσπαθεί να καταστρέψει τον Έρωτα στις συνειδήσεις των ανθρώπων και να ενδυναμώσει τις ανασφάλειες τους.

Στο μεγάλο ταξίδι της Μύησης, ο κάθε άνθρωπος αντικρίζει το προσωπείο της Μέδουσας. Για ορισμένους είναι ο απόλυτος φόβος, για κάποιους άλλους η πύλη προς την αιωνιότητα . Πίσω από αυτήν η Μεγάλη Θεά προσμένει τους εκλεκτούς μυημένους για να τους οδηγήσει στα μυστικά της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης. Τα φίδια που αναδεύονται στα μαλλιά της Γοργώς, γνωρίζουν ότι αλλάζοντας το δέρμα τους θα παραμείνουν για πάντα νέα.

Γνωρίζουν πως η συνείδηση εξελίσσεται όπως οι κύκλοι του Φεγγαριού, μέσα από μια αιώνια σπειροειδή επαναφορά, μετατρέποντας αδιάκοπα με την παλίρροια του έρωτα τον φόβο. Τα φίδια ψιθυρίζοντας τα μυστικά των Προγόνων μας σέρνουν προς το άνοιγμα που σχηματίζεται στο στόμα της Μέδουσας. Πίσω από τα κοφτερά δόντια του κάπρου, μέσα στη δίνη που οδηγεί σε μια λαμπερή και πέρα από τα όρια, αιωνιότητα. Αυτή είναι η βάση της Αρκαδικής φιλοσοφίας και αυτή είναι και η αρχή του Κύκλου μας....

Ενεργός σύνδεσμος στην πηγή

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Συναισθηματική Νοημοσύνη

Μέσα μας κρύβονται, όλα τα στοιχεία για μια ζωή όπως θα την θέλαμε. Για να τα βρούμε όμως, πρέπει πρώτα να… ξυπνήσουμε! Υπάρχει ένα παλιό γνωμικό, που αποκαλύπτει το μυστικό του πεπρωμένου, κάθε ανθρώπου.  Εξηγεί τους μυστικούς μηχανισμούς, που διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας. Όλα ξεκινούν από μια σκέψη! Κι από τη μοιραία, επανάληψή της. Λέει το σχετικό γνωμικό:

«σπείρε μια σκέψη θέρισε μια πράξη, σπείρε μια πράξη θέρισε μια συνήθεια, σπείρε μια συνήθεια θέρισε χαρακτήρα, σπείρε χαρακτήρα θέρισε πεπρωμένο». 

Η επαναλαμβανόμενη σκέψη και πράξη, είναι που υφαίνουν μυστικά τη μοίρα μας. Αν η καθημερινότητά μας, δεν ικανοποιητική λοιπόν, αν θέλουμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας, ή έστω κάποιο τμήμα της ζωής μας... μπορούμε να το κάνουμε, μας βεβαιώνουν οι επιστήμονες, που ασχολούνται με την ανθρώπινη συμπεριφορά... 

Απαιτείται όμως, μια προϋπόθεση: πρέπει να ξυπνήσουμε!. Να βγούμε από τον ύπνο, των επαναλαμβανόμενων αντιδράσεων, που γίνονται μηχανικά και ασυνείδητα. Με λίγα λόγια, είναι ανάγκη να αλλάξουμε τις μηχανικές συνήθειές μας, δηλαδή την ακολουθία των σκέψεων και των αντιδράσεών μας... να σπάσουμε τη ρουτίνα, και να γίνουμε συνειδητοί και απρόβλεπτοι!!! 

«Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μηχανικά» παρατηρούν οι στοχαστές των αρχών του, αιώνα Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκι.

Η μηχανικότητα όμως, είναι μια μορφή ύπνου. Πολλά πανεπιστημιακά πειράματα, έχουν αποδείξει ότι το υποσυνείδητο, δεν ξεχωρίζει την αλήθεια από τη φαντασία, κι ότι επιδιώκει πάντα, σαν πιστός υπηρέτης, να επιβεβαιώνει τις πεποιθήσεις μας. Στην πραγματικότητα το υποσυνείδητό μας, είναι πολύ περήφανο όταν καταφέρνει, και υλοποιεί όλα αυτά που του υπαγορεύουν οι σκέψεις μας... 

Αν κάποιος, σκέφτεται συνεχώς ότι είναι αδύναμος και δεν θα τα καταφέρει... ότι δεν αξίζει και γι' αυτό δεν είναι ευτυχής... το υποσυνείδητό του, θα φροντίσει να τον οδηγήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να υλοποιήσει, μια προς μια αυτές τις πεποιθήσεις του... !

Βλέπετε, εκλαμβάνει τους φόβους, τις περιοριστικές πεποιθήσεις, ή τις ανόητες σκέψεις μας, σαν εντολές και σπεύδει να τις εκτελέσει! ! ! Το μυστικό λοιπόν, για αναλάβουμε εμείς τα ηνία του πεπρωμένου μας είναι, να «θυμόμαστε τον εαυτό μας».  Δηλαδή, να είμαστε συνειδητοί. Στο Εδώ και Τώρα!!!

Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν μια συγκεχυμένη εικόνα του εαυτού τους, και του τρόπου που λειτουργεί ο νους τους. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει, ότι διαθέτουν χωριστούς εαυτούς: κινητικό, συναισθηματικό, ενστικτώδη και νοητικό. Κάθε, ένας από αυτούς τους εαυτούς, έχει διαφορετικό χρόνο αντίδρασης. Μπροστά σε ένα γεγονός, νομίζουμε συνήθως ότι αντιδρά ταυτόχρονα, σύσσωμος ο εαυτός μας. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. 

Κάθε χωριστό τμήμα του εαυτού μας, αντιδρά σε διαφορετική χρονική στιγμή... 

Έχει παρατηρηθεί, ότι πρώτα κινητοποιείται ο ενστικτώδης, κινητικός και συναισθηματικός εαυτός, και τελευταίος ο νοητικός . Ιδού! γιατί πολλές φορές κάνουμε ή λέμε πράγματα, που μετά τα μετανιώνουμε..Βιάζεται η γλώσσα να μιλήσει, πριν το νοητικό κομμάτι συμφωνήσει.  Έτσι δεν είμαστε πλήρως συνειδητοί, εκτός κι αν «θυμηθούμε» συνειδητά, τον εαυτό μας... 

Τότε ερχόμαστε πραγματικά στο παρόν, και ελέγχουμε εμείς την κατάσταση, κι όχι οι ενστικτώδεις αντιδράσεις, και οι μηχανικές επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές μας.  Το να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας, είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα, κι όμως, όλοι νομίζουμε ότι το έχουμε κατακτήσει. 

Πρόκειται φυσικά, για πλάνη... 

Πάρτε για παράδειγμα τη μύτη σας... Συγκεντρωθείτε για μια στιγμή σ’ αυτήν, σταματώντας την ανάγνωση αυτού του κειμένου, και στρέψτε το βλέμμα σας, ώστε να μπορέσετε να τη δείτε. Το κάνατε; Αν ναι, τότε «θυμηθήκατε» τη μύτη σας!  Μέχρι, να στρέψετε την προσοχή σας σε αυτή, την είχατε ξεχάσει... 

Ξέρατε γενικά ότι έχετε μύτη, αλλά δεν είχατε συνειδητή επίγνωσή της μέχρι που τη «θυμηθήκατε». Προηγουμένως την είχατε ξεχάσει, γιατί τη θεωρούσατε δεδομένη. Και συνήθως ό,τι θεωρούμε δεδομένο, δεν του δίνουμε και τόση προσοχή.  Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις μας,  ή με την παρουσία κάποιων ανθρώπων, ή πραγμάτων στη ζωή μας.  Τα θεωρούμε δεδομένα, και γι' αυτό τα «ξεχνάμε». 

Ξέρετε πότε τα θυμόμαστε; Όταν κινδυνεύουμε να τα χάσουμε, η όταν πονάμε... 

Αν ξαφνικά, άρχιζε να σας πονάει η μύτη σας, θα ήταν αδύνατον να την ξεχάσετε.  Αυτό σημαίνει ότι ο πόνος, ή ο κίνδυνος της απώλειας, μας φέρνουν ξαφνικά στο παρόν, για να αναγνωρίσουμε, να εκτιμήσουμε, και να αντιληφθούμε συνειδητά, όλα αυτά που μέχρι πρότινος, είχαμε ξεχάσει θεωρώντας τα δεδομένα, και του εαυτού μας, συμπεριλαμβανομένου. 
Γιατί αυτόν, κυρίως ξεχνάμε πρώτο – πρώτο, εφόσον τον θεωρούμε απολύτως δεδομένο.
                                                                      Οι Δυο Δρόμοι

Υπάρχουν δυο δρόμοι, για να θυμηθούμε όλα αυτά, που είναι σημαντικά στη ζωή μας: ο ένας είναι ο δρόμος του πόνου.  Λειτουργεί σαν ξυπνητήρι, που μας αφυπνίζει από τον εφησυχασμό, και τη μακαριότητα... 

Ο δεύτερος δρόμος, δεν έχει καθόλου πόνο, απαιτεί όμως μεγάλη αφοσίωση.

Πρόκειται για το δρόμο, της συνειδητής αυτοπαρατήρησης. Αυτή, θα οδηγήσει στην πραγματική αφύπνιση της θέλησής μας, και στο σπάσιμο παλιών συνηθειών, που έχουν μετατραπεί σε τροχοπέδη... 

Πως όμως, αναπτύσσεται η θέληση; Πως το ξέρουμε, ότι μια πράξη μας είναι αποτέλεσμα θέλησης, κι όχι μηχανικότητας; Την απάντηση μας τη δίνει ο Ντ. Γκόλεμαν στο βιβλίο του: "Συναισθηματική Νοημοσύνη" :

«Όταν καταφέρνουμε, να ελέγξουμε μια παρόρμησή μας, τότε έχουμε κάνει μια πράξη θέλησης» σημειώνει... 

Τι είναι μια παρόρμηση;  Είναι το διάμεσο του συναισθήματος, ή ένα συναίσθημα που ξεσπάει, θέλοντας να εξωτερικευτεί σε πράξη...Αυτή η διεργασία σχετίζεται με το αρχαιότερο τμήμα του εγκεφάλου μας, το ερπετικό. Όμως, όταν κάνουμε συνειδητές επιλογές, που πηγάζουν από τη θέλησή μας, κι όχι από τις παρορμήσεις και τη μηχανικότητα, τότε ενεργοποιούμε ένα άλλο τμήμα του εγκεφάλου, το νεοθηλαστικό εγκέφαλο, αυτόν που είναι υπεύθυνος, για την έλλογη σκέψη, τη δημιουργία πολιτισμού και τη δυνατότητα για ένα καλύτερο πεπρωμένο... 

Το μυστικό είναι λοιπόν, να είμαστε σε συνεχή εσωτερική εγρήγορση, και να «θυμόμαστε» τον εαυτό μας, παραμένοντας συνειδητοί στο Εδώ και Τώρα! Μόνο έτσι, μπορεί να παραμένει ξύπνιος ο εσωτερικός μας οδηγός.  Για, να μη μας παίρνει ο ύπνος στο… τιμόνι, αφήνοντας τη ζωή μας ακυβέρνητη...!!!

Ιουλία  Πιτσούλη

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

"Οφηλία", ο διάσημος πίνακας που οδήγησε στο θάνατο το μοντέλο του

Ένας από τους διασημότερους ζωγράφους της Βικτοριανής εποχής ήταν ο Τζον Έβερετ Μιλαί (1829-1896), το σημαντικότερο έργο του οποίου μέχρι σήμερα θεωρείται η "Οφηλία", το πορτρέτο μιας γυναίκας που κείτεται νεκρή μέσα σ' ένα ποτάμι. Ο συγκεκριμένος πίνακας, που αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού  μέχρι σήμερα και αξιολογείται ως αριστουργηματικός, είναι υπεύθυνος για μια τραγωδία, αφού εξ αιτίας του σκοτώθηκε το μοντέλο που πόζαρε εμπνέοντας τον καλλιτέχνη.

Η γυναίκα που πόζαρε για τον πίνακα "Οφηλία" ήταν η διάσημη στην εποχής της καλλιτέχνης και μοντέλο γνωστών ζωγράφων, Ελίζαμπεθ Σιντάλ, η οποία μάλιστα δύο χρόνια πριν το θάνατο της παντρεύτηκε τον ποιητή Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, του οποίου υπήρξε μούσα. Ο Ροσέτι ανήκε στην "Προραφαηλιτική Αδελφότητα", το καλλιτεχνικό ρεύμα που εκπροσωπούσε στην ζωγραφική και ο Μιλαί, και μάλιστα ήταν αρραβωνιασμένη μαζί του το 1852, όταν πόζαρε για την "Οφηλία".

Επειδή ήταν χειμώνας, η Σιντάλ και ο Μιλαί δεν πήγαν στην εξοχή, σε κάποιο πραγματικό ποτάμι, αλλά το μοντέλο πόζαρε σε μια μπανιέρα. Αν και χρησιμοποιήθηκαν λάμπες για να ζεστάνουν κάπως το νερό, κάποια στιγμή εξαντλήθηκαν. Το νερό πάγωσε, όμως η Σιντάλ δεν παραπονέθηκε καθόλου. Συνέχισε να ποζάρει επί ώρες για το καλό της τέχνης. Και όντως, το αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό, που εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα, όμως παράλληλα σήμανε και η αρχή του τέλος για τη μούσα του Μιλαί.

Η Σιντάλ, που ούτως ή άλλως ήταν φιλάσθενη, έπαθε πνευμονία και ακολούθησε την ενδεδειγμένη θεραπεία της εποχής, που ήταν το λάβδανο, δηλαδή ένα μείγμα αλκοόλ και οπίου. Και μπορεί να θεραπεύθηκε από την πνευμονία εκείνη, όμως εθίστηκε στα ναρκωτικά, ενώ ο εθισμός της συνεχίστηκε για μια δεκαετία, μέχρι το θάνατο της στις 11 Φεβρουαρίου 1862. Λίγο καιρό αφότου έμαθε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο της παιδί με τον ποιητή Ροσέτι, η Σιντάλ αυτοκτόνησε παίρνοντας υπερβολική δόση. 

Δυστυχώς, το ανθρώπινο δράμα δεν σταμάτησε εδώ, αλλά ακολούθησε ένας προσβλητικός, όσο και τραγικός επίλογος. Ο Ροσέτι, υποφέροντας από το θάνατο της συζύγου του, σκέφτηκε να θάψει μαζί της την ποιητική συλλογή που ετοίμαζε εκείνη την περίοδο, τοποθετώντας τα χειρόγραφα μέσα στο φέρετρο. Εξαιρετικά τρυφερή κίνηση, θα σκεφτείτε. 

Όμως, επτά χρόνια μετά, όταν ο πόνος είχε απαλυνθεί, ο Ροσέτι μετάνιωσε για τη βεβιασμένη εκείνη κίνηση του και ζήτησε να γίνει εκταφή του σώματος της Σιντάλ, ώστε να ανακτήσει τα χειρόγραφα του και να εκδώσει την ποιητική του συλλογή. Τόσο αντέχει μια αυθόρμητη πράξη αγάπης.. Και όλα ξεκίνησαν από έναν πίνακα!

Αναδημοσίευση από εδώ

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Η Επιστροφή της Μεγάλης Θεάς. To Ιερό Θηλυκό και η δυτικη εσωτερική παράδοση.

Κοσμικές Εποχές της Αιωνικής Θάλλασσας

Τον περασμένο αιώνα η ανθρωπότητα έγινε μάρτυρας πολλών φρικαλεοτήτων αλλά και γεγονότων που σήμαναν την πρόοδο της φυλής με την εισαγωγή φαινομενικά νέων ιδεών και αντιλήψεων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Μερικές από αυτές ήταν η ισότητα των δύο φύλων,η χειραφέτηση της γυναίκας το δικαίωμα ψήφου στο θηλυκό γένος που είχα φυσικά ως αποτέλεσμα την σεξουαλική απελευθέρωση στον δυτικό κόσμο. 

Η Γυναίκα άρχισε να αποκαθίσταται και αποκτά ισότιμη θέση δίπλα στον μέχρι τότε κυρίαρχο άντρα, εξάλλου τότε αναπτύχθηκε το φεμινιστικό κίνημα το οποίο γιγαντώθηκε με εντυπωσιακούς ρυθμούς και φυσικά επανήλθε στο πνευματικό προσκήνιο η λατρεία του Θηλυκού με την ανάπτυξη πνευματικών κινημάτων-θρησκειών όπως η Wicca που έδωσαν έμφαση στην Λατρεία της Μεγάλης Θεάς. Πιστεύετε ότι η θηλυκή επανάσταση και η άνοδος του Θείου Θηλυκού και της γυναίκας συνέβη για πρώτη φορά μετά από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πατριαρχικής δομής της κοινωνίας; Λάθος! Υπήρξε και στο Παρελθόν όχι μόνο παρόμοια άνοδος αλλά και κοινωνίες με καθαρά μητριαρχική δομή……

Γιατί όμως συμβαίνουν αυτές οι εναλλαγές μεταξύ του αρσενικού και του θυληκού στοιχείο τόσο κοινωνικά όσο και πνευματικά Υπάρχει μια απόκρυφη θεωρία που εξηγεί αυτό το γεγονός, πρόκειται για την Θεωρία της εναλλαγής των κοσμικών εποχών .Ο ‘Ιππαρχος ανακάλυψε ότι μια από τις 14 κινήσεις της Γης είναι η κυκλική κίνηση του πολικού της άξονα ο οποίος διαγράφει έναν γεωμετρικά τέλειο κώνο μέσα σε διάστημα 25.800 χρόνων μέσα σε αυτήν την περίοδο η οποία ονομάστηκε κοσμικό έτος πραγματοποιούνται οι λεγόμενες μεταπτώσεις των ισημεριών κάθε 2.150 περίπου χρόνια τα οποία σχηματίζουν τον λεγόμενο πλατωνικό Μήνα οποίος βρίσκεται κάτω από την επίδραση του ζωδίου στο οποίο γίνεται η ισημερία, διάφοροι λαοί της μεσοποταμίας πίστευαν επίσης ότι ένας συγκεκριμένος αριθμός κοσμικών ετών σχηματίζει μια μεγαλύτερη περίοδο η οποία ονομάζεται “Μεγάλος Ενιαυτός”. Η Αρχή κάθε εποχής ονομάζεται αυγή και το τέλος νύχτα έτσι σήμερα βρισκόμαστε στην νύχτα της εποχής των ιχθύων ενώ κάποιοι ισχυρίζονται ότι ήδη έχει μπει η εποχή του Υδροχόου.

Κάθε εποχή λοιπόν έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και το δικό της πάνθεο, για παράδειγμα η εποχή του Καρκίνου σηματοδότησε την ανάπτυξη της Σεληνιακής Λατρείας και της Θεάς. Επίσης κάθε εποχή έχει το δικό της μαγικό τύπο με τον οποίο συμβαδίζει όχι μόνο η ατομική απόκρυφη αντίληψη αλλά και το σύνολο του εκάστοτε πολιτισμού έτσι στην εποχή των ιχθύων ήταν σε ισχύ ο τύπος ΙΑΟ(λένε οτι είναι τα αρχικά των λέξεων Ισιδα Αποφις Όσιρης παρόλο που δεν αποδέχονται όλοι αυτήν την ερμηνεία)όπου παραπέμπει στην θυσιαστική λατρεία και στην Θεϊκή Θυσία..

Στις διάφορες λοιπόν αυτές εποχές η Θεά λατρεύτηκε με τρεις μορφές οι οποίες αντιστοιχούν στις τρεις μορφές ανάπτυξης του θηλυκού γένους έτσι η Θεά αναγνωρίστηκε πρώτα ως παρθένας πολεμίστριας,ως αγαπημένη Μητέρα και ως Σοφή Γραία. Σήμερα η νύχτα των ιχθύων σηματοδοτεί την αυγή της υδροχοικής εποχής που θα είναι μια εποχή η οποία θα φέρει πίσω με διάφορους τρόπους την Λατρεία της Θεάς ως Μεγάλης Μητέρας και θα επαναπροσδιοριστεί το θηλυκό που θάφτηκε και υποβαθμίστηκε συνειδητά κάτω από την πατριαρχική δομή του Χριστιανισμού. Περισσότερα ως προς την θεωρία των εποχών θα βρείτε στο Βιβλίο του Lon Milo Duquette “Άγγελοι,Δαίμονες και Θεοί της Νέας Χιλιετίας” που κυκλοφόρησε στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Αρχέτυπο.

                                                             Από την Σελήνη στον Ήλιο

 Στην πιο κοντινή σε εμάς εποχή του Καρκίνου(8830 π.Χ) οι Σεληνιακές Θεότητες είχαν έξαρση και η Θεά λατρεύτηκε μέσα σε ένα πιο πρώιμο πλαίσιο ώς Θεά του Ουρανού και δημιουργός της ζωής και πιο πριν βέπουμε να υπάρχουν πρώιμα τέτοιες λατρείες όπως αυτή της ασσεράχ το 13.000 π.Χ η οποία θεωρούνταν θεά της Θάλασσας. αλλά και κυρά του ερπετού (Dat Batni) Στην αμέσως επόμενη εποχή των Διδύμων (6664π.Χ) η μορφή της άλλαξε και προσέλαβε την τριπλή της όψη (παρθένος,μητέρα και Γραία) τότε άρχισε να δημιουργείται και η έννοια του εξιλαστήριου θύματος Θεού ως συντρόφου της Θεάς έτσι στην επόμενη εποχή αυτή του Τάυρου η οποία ανέτειλε το 4498 π.Χ η υπεροχή της Θηλυκής Θεόητητας έδωσε την Θέση της στο δυαδικό πάνθεο καθώς η δική της γονιμότητα εξαρτιόνταν από αυτήν του θεϊκού της συντρόφου Οι Θυληκές θεότητες εκείνης της εποχής διατήρησαν την τριπλότητα τους. 

Σε αυτήν την περίοδο άνθισε ο Μινωικός Πολιτισμός,ο οποίος άρχισε να γεννιέται ήδη από τις προηγούμενες δύο εποχές και απλά στην εποχή του Ταύρου αποκρυστάλλωσε τις περί του Θείου αντιλήψεις του,όπου ο ταύρος ήταν από τα πιο Ιερά σύμβολα και κυρίαρχη Θέση στο πάνθεο του κατείχε η Θεά των Οφέων(είναι νομίζω εμφανής η σχέση της με την Ασεράχ) όπου δίπλα της ο Θεϊκός της σύντροφος πέθαινε κάθε έτος ώστε να αναγεννηθεί ξανά μαζί με την φύση.Στην Αίγυπτο η Ίσιδα από παρθένα Θεά έγινε Μητέρα Σύντροφος του όσιρη και έπειτα πενθούσα( Γραία).

Σην Μεσοποταμία η Θεά Ιννάνα η οποία είναι εξέλιξη της Θεάς της Σελήνης θυσίασει τον σύντροφό της τον Ταμούζ στους θεούς του Κάτω κόσμου του οποίου ο θάνατος και ανάσταση περιγράφεται στην Βίβλο(Ιεζεκιήλ 8:14) Ενώ η Ιστάρ,που είναι η εξέλιξη της Ιννάνα σώζει τον Θνήσκοντα Θεό κατεβαίνοντας αυτή στον κάτω κόσμο στην σκοτεινή αδελφή της Ερεσινγκάλ. Φυσικά υπάρχουν πάμπολα άλλα παραδείγματα σε διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς και στα δύο ημισφαίρια της Γης. Το τέλος της εποχής του Τάυρου σηματοδότησε η γέννηση της εποχής του Κριού, η εξίσωση του θεικού διπόλου που έλαβε χώρα σε τέλειο βαθμό στο υλικό πεδίο την εποχή του Ταύρου την εποχή του Κριού (2232 Πχ-166 π.Χ) αντικαταστάθηκε από την σταδιακή υποβάθμιση του Θείου Θηλυκού με την έμφαση στις Ηλιακές Λατρείες όπου άρχισε να αναπτύσσεται το Μοτίβο του Θανάτου και της Αναγέννησης με τις Θεές να παίζουν ένα δευτερεύοντα ρόλο στο Κοσμικό Δρώμενο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Θνήσκων Θεός. Ο Άρης που κυβερνά το ζώδιο του Κριού ευνόησε την λατρεία των αρσενικών Πολεμικών θεοτήτων και την ανάπτυξη μιλιταριστικών καθεστώτων όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Στην Ανατολή της Εποχής των ιχθύων ο Ηλιακός Μύθος αποκρυσταλλώθηκε πιο πολύ και αυτό έφερε την ανάπτυξη του Μονοθεϊστικού αρσενικού κυρίως μοντέλου στο οποίο η Θεά σε μια περίοδο χιλίων χρόνων υποβαθμίστηκε πλήρως χάνοντας στην Λατρεία την ισότιμη θέση της πλάι στον Θεϊκό της εραστή ή Υιό Την Μορφή της αντικατέστησε στον χριστιανισμό η Μορφή της Παναγίας σε συνδυασμό όμως με την ένωση και γονιμοποίηση της από το άγιο πνεύμα Για αυτό το λόγο στο πρόσωπο της μαριάμ αναγνωρίζουμε και την παρθένα και την μητέρα και την γραία μετά την θυσία του υιού της,παρόλο που το δόγμα δεν την θεωρεί θεά εκείνη ονομάζεται Μητέρας των Αγγέλων,των πατριαρχών,των προφητων,των αποστόλων και φυσικά Μητέρα του Θεού!.

Στους Εβραίους η Θεά κρύφτηκε μετά από μια περίοδο διεργασίας αιώνων στους οποίους εφαρμόστηκε άμετρα ο θρησκευτικός συγκρητισμός πίσω από το όνομα της Θείας Παρουσίας και στους μουσουλμάνους ισχύει κατι τέτοιο αφού το ιερό θηλυκό κρύβεται πίσω από το όνομα Σακίνα που σημαίνει κατουσίαν θεία μακαριότητα( Πιθανότατα από το εβραϊκό Σεκινά).Γενικά σε όλες τις γνωστές σε εμάς εποχές το δίπολο Θεάς-Θεού εναλλάσσονταν ή συνυπήρχε αρμονικά μέσα στα πλαίσια αρχετυπικών μύθων και τελετουργικών δραματουργιών που συμβόλιζαν τον αέναο κύκλο της ζωής ακόμα και η εμφάνιση και εξάπλωση του Χριστιανισμού και του Ισλάμ αργότερα κατάφερε μεν να υποβαθμίσει τον ρόλο του Θείου Θηλυκού στην εξωτερική λατρεία αλλά η Θεά δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει μέσα στους μύθους,τις παραδόσεις (Βλέπε Λατινική Αμερική)αλλά και ταυτιζόμενη με Βιβλικά πρόσωπα όπως η Μαρία και η Μαγδαληνή και φυσικά δεν έφυγεποτέ από τις εσωτερικές παραδόσεις (μόνο στις εξωτερικές υποβαθμίστηκε σχεδόν πλήρως) ,θέμα το οποίο θα δούμε πιο κάτω.

                                                                Η Μητέρα των Αιώνων

 Οι γνωστικοί μέσα στο συνοθύλευμα των διδασκαλιών της δυαδικότητας έδωσαν την δική τους εκδοχή της Μεγάλης Θεάς δίνοντας της πολλά ονόματα κύριο εκ των οποίο ήταν το “Σοφίᨔ ή “Μητέρα των αιώνων” στα οποίο συμφωνούσαν σχεδόν όλα τα γνωστικά ρεύματα.άλλα ονόματα που συναντάμε είναι το Μπάρμπαλο (οφίτες,Σεθιανοί) το οποίο δέσποζε στα κείμενα του Ναγκ Χαμάντι, Αχαμαώθ ακόμα και Εδέμ. Οι Γνωστικοί κινούμενοι στα πλαίσια των αρχαίων θρησκειών και φυσικά του Ιουδαιοχριστιανισμού αλλά σε εκ διαμέτροτυ αντίθετο θεολογικό πλαίσιο έδωσαν την δική τους ερμηνεία του ιερού θηλυκού χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας βλέπουμε στο απόκρυφο ευαγγέλιο του Ιωάννη όπου η θηλυκή επίνοια έδωσε εμφύσησε ζωή στον Αδάμ αφού αυτή ήταν ο φορέας της ζωής, για αυτό στην Γένεση το θηλυκό ονομάστηκε Εύα και σκοπίμως έλεγαν υποβιβάστηκε. 

Οι Άρχοντες,οι δαίμονες που κυβερνούν την δημιουργία θέλησαν να την αιχμαλωτίσουν,όμως εκείνη κρύφτηκε στο δένδρο της Ζωής. Γενικά στον Γνωστικισμό συναντάμε πολλές όψεις του Θείου Θηλυκού και επίσης συναντάμε τους πιο παλιούς μύθου της ένωσης του Θεού και της Θεάς σε ένα όμως πιο πλατωνικό πνευματικό επίπεδο που στην ουσία περικλείει την έννοια του Ιερού Γάμου (όπως για παράδειγμα αυτή περιγράφεται στον γαμήλιο ύμνο στις πράξεις του Θωμά,)που αργότερα θα υιοθετηθεί από νεώτερες πνευματικές κινήσεις.

                                                Η Αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου

Τα δυτικά εσωτερικά συστήματα της ιχθυακής εποχής ακολουθώντας τους εξελικτικούς νόμους της Κοσμικών Ετών υιοθέτησαν φυσικά τον μαγικό τύπο Ιαό και τα σύμβολα του εξαπλούμενου Ιουδαιοχριστιανισμού αλλά έκρυψαν την Θεά πίσω από δραματουργικούς Μύθους. Η Περίφημη αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου (Holy Graal),στην ουσία του παγκόσμιου ιερού κάλυκα,ο οποίος λόγω σχήματος συμβολίζει το Θηλυκό,είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά η αναζήτηση της Μεγάλης Θεάς ως εξεύρεσης της Ισορροπίας των αντιθέτων στο σύμπαν. Αναγνωρίζουμε έτσι την ανάγκη του Μάγου,αποκρυφιστή και εσωτεριστή του παρελθόντος να αποκαταστήσει την κοσμική τάξη μέσα από το βιωματικό του ταξίδι της ελπιδοφόρας αναζήτησης και αποκατάστασης του χαμένου θηλυκού πόλου και της ένωσης του με τον αρσενικό. 

Το ίδιο πράγμα υποδηλώνουν κα οι αρθουριανοί μύθοι οι οποίοι αν και ενδύθηκαν με το χριστιανικό περιβάλλον αντανακλούν έντονα το παγανιστικό παρελθόν και την λατρεία της Μεγάλης Θεάς. Για παράδειγμα στο έργο Sir Thomas Malory “Morte d’Arthur” η ιστορία του Sir Gareth είναι ένα ταξίδι εύρεσης της όμορφης Κυράς Lyonesse. Ο ήρωας δοκιμάζεται από χρωματιστούς Ιππότες οι οποίοι αντιπροσωπεύουν αρχετυπικές δυνάμεις ενώ παράλληλα σέ όλη την διάρκεια του ταξιδιού του τον καθοδηγεί η Lady Lineτ ο έμπειρος εσωτεριστής αποσυμβολίζοντας την ιστορία θα δεί από πίσω αυτήν την ανάγκη της ιερογαμίας,της ένωσης αρσενικού και θυληκού στο πορφυρό στάδιο της αλχημείας.

Η Έννοια του Γάμου της Ιερής Νύφης και του Ιερού Νυμφίου της στον ουράνιο νυμφώνα περιγράφεται και στην αποκάλυψη όπου η εκκλησία προσλαμβάνει τον ρόλο της νύφης άλλωστε αυτό πηγάζει και φαίνεται να είναι το μάθημα του θυσιαστικού τύπου ΙΑΟ ως της χωρισμένης από τον όσιρη ίσιδας με την παρεμβολή του χωριστικού άποφη. Όλα αυτά αποτυπώνονται με τον πλέον παραστατικό τρόπο στην Ροδοσταυρική αλχημεία και φυσικά στο ανώνυμο μανιφέστο του Χημικού Γάμου του Χριστιανού Ροδόσταυρου. Περισσότερα για την μαγική δύναμη της Θεάς στον δυτικό μυστικισμό και εσωτερισμό μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο “Magic Power of the Goddess” του Gareth Knight.

                                                  Η Θεά στην Καμπάλα, Η Σεκινά του Θεού

Η Καμπάλα τοποθετεί στο Οτζ Χαίμ,στο Δέντρο της ζωής τόσο θηλυκα όσο και αρσενικά χαρακτηρίστικά,έτσι υπάρχει η θηλυκή στήλη της αυστηρότητας αλλά και ξεχωριστές σφαίρες που φέρουν την Ενέργεια της Συμπαντικής Μεγάλης Θεάς.Η Σεφιρα Μπίνα είναι η ουράνια μητέρα η οποία μεταστοιχειώνεται σε δικαιοσύνη στην Γκεμπουρα και κατόπιν στην Lady Venus,την πολεμίστρια θεά του έρωτα και της φύσης στην νέτζα για να καταλήξει να είναι η μητέρα Γαία στην Μαλκούτ.

Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από το καμπαλιστικό σύστημα η έννοια της ένωσης των δύο πόλων,η διδασκαλία αυτή υπονοείται στις σφαίρες Νέτζα και Χοντ οι οποίες ανήκουν στην Αφροδίτη και στον Ερμή αντίστοιχα και ενώ η μια είναι μεν θηλυκή και η άλλη δε αρσενική έχουν τοποθετηθεί στην αντίθετη από το φύλο τους στήλη προκειμένου να δειχθεί ο ερμαφροδιτισμός του σύμπαντος και η ανάγκη αναγέννησης του ουράνιου ερμαφρόδιτου του αρχανθρώπου ή αλλιώς Αδάμ-Καδμόν προκειμένου να προχωρήσει και να τελειοποιηθεί αυτό που στην αλχημεία ονομάζεται Opus Magnum( Μεγάλο Έργο) που είναι όπως είπαμε και το πορφυρό στάδιο της Αλχημείας. Η Ιουδαική Καμπάλα τοποθετεί πάνω στο δένδρο την θεία παρουσία την οποία ονομάζει Σεκινά,η οποία αντιπροσωπεύει η θηλυκή ύπαρξη του Θεού,το κείμενο του Ζοχάρ(Βίβλος της Λαμπρότητας,13 αι.μ.Χ) αναφέρει την ένωση της νύφης Σεκινά με τον Νυμφίο Θεό,τον 16 αιώνα ο ραββίνος Ισαάκ Λούρια ο κύριος εξηγητής του Ζοχάρ επεξηγεί την διαδικασία αυτής της ένωσης και συνέγραψε μάλιστα ύμνο για εκείνην,ο οποίος έχει σωθεί σήμερα και απαγγέλλεται στο εβραικό Σάμπατ.
.
                                                   Η Επιστροφή της Μεγάλης Μητέρας

Ο πιο πολυσυζητημένος σύγχρονος μάγος Άλιστερ Κρόολυ μίλησε για τρεις Τρεις Αιώνες, αυτόν της Μεγάλης Ίσιδας,του Οσίριδος και του Ώρου στον οποίο εισερχόμαστε τώρα. Στον αιώνα της ίσιδας η ανθρωπότητα έμαθε την αξία της ζωής και της αναπαραγωγής ταυτιζόμενος εύκολα με την μαγική φόρμουλα της Μεγάλης Θεάς. Ο Αιώνας του Όσιρη ήταν η εποχη του θνήσκοντος Θεού και της φόρμουλας ΙΝΡΙ/ΙΑΟ ενώ ο αιώνας του Ωρου θα έχει την φόρμουλα του εστεμμένου παιδιού παρόλα αυτά η Μεγάλη Θεά θα επανέλθει μεταστοιχειωμένη αυτή την φορά ως Μεγάλη Μητέρα με σύμβολο την περιφέρεια του κύκλου γιατί η φόρμουλα της Ίσιδας θα μετασχηματιστεί ώστε να χωρέσει το Σύμπαν ολόκληρο. Αυτό το οποίο θα επέλθει είναι όχι μια επιστροφή ενός πνευματικού γίγνεσθαι που έφυγε αλλά η αποκατάσταση του κάτω από νέες βάσεις ισοτιμίας πλέον του αρσενικού Θεού και της Γυναικείας Θεότητας. Η Ανάγκη αυτή για επαναφορά του ιερού Θηλυκού γέννησε νέες θρησκευτικές δομές όπως αυτή της Wicca,του νεοπαγανισμού αλλά και της επανεμφάνισης αρκετών εθνικών πανθέων τα περισσότερα από αυτά ήρθαν σε άμεση σύγκρουση και αντίθεση με τον αυστηρό μονοθεϊστικό πλαίσιο που γέννησε η εποχή που φεύγει..

Φυσικά αυτά δεν περίμενε κανείς ότι αυτά τα εξωτερικά συστήματα και κινήματα θα κηρύξουν αυτήν την ισσοροπία ωστόσο έκαναν τους λαούς της γης να θυμηθούν και πάλι ένα παρελθόν ξεχασμένο όπου τα διπολικά πάνθεα εναλλάσσοντας ή συνυπήρχαν και αυτό τώρα στην ανατέλλουσα νέα εποχή, η οποία θα φανεί με τα τις αλχημικές συμπαντικές και κοινωνικές ζυμώσεις, θα βάλει την ανθρωπότητα σε σκέψη εισάγοντας την σε ένα άλλο πνεύμα σε αυτό του εστεμμένου παιδιού αυτό το στέμμα της ανθρώπινης βασιλικής αυτοκυριαρχίας θα γίνει το νέο Ιερό Δισκοπότηρο και ένας νέος μαγικός τύπος θα δημιουργηθεί όπου 

Η Θεά και Ο Θεός θα συνυπάρχουν σε ένα πλαίσιο αρμονίας και κάτω από τις ενέργειες της Ιερογαμίας η οποία θα γεννήσει όχι πλέον θυσιαστικά αλλά ένδοξα το θεϊκό παιδί. Έτσι ο αρσενικός πόλος θα βρει τον θηλυκό και θα επιτευχθεί τόσο στο πάνθεο όσο και στην συλλογική ψυχή ισορροπία ώστε ενωμένη εσωτερικά και εξωτερικά η ανθρωπότητα να πάει στην ανατολή της αμέσως επόμενης εποχής του Αιγόκερω να συναντήσει ίσως τον συλλογικό Μάυρο Ήλιο που θα την οδηγήσει σε μια νέα κατάσταση συνειδητότητας. 
 .

Επιλογές από το άρθρο του Παναγιώτη Κάρδαρη, περιοδικό mystery.

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

 

Ποιμάνδρης πρός Ασκληπιό : Eκ των προτέρων να γίνονται γνωστά τα μέλλοντα...

 .. Αγνοείς, λοιπόν, Ασκληπιέ, ότι η Αίγυπτος είναι το αντίγραφο του ουρανού ή πιο σωστά του μέρους όπου μεταφέρονται και προεκτείνονται εδώ κάτω όλες οι ενέργειες που κυβερνάνε και θέτουν σε λειτουργία τις ουράνιες δυνάμεις; Κι ακόμα παραπέρα, αν πρέπει να πούμε την αλήθεια, πρέπει να τονίσουμε ότι η γη μας είναι το ιερό όλου του κόσμου.

Αφού είναι δυνατόν εκ των προτέρων να γίνονται γνωστά τα μέλλοντα, δεν θα έπρεπε και σεις να το αγνοείτε. Θαρθεί κάποιος καιρός που θα φαίνεται ότι οι Αιγύπτιοι μάταια τιμούσαν τους θεούς τους με ευσέβεια και συνεχή λατρεία. Όλη τους η ιερή λατρεία θα αποδειχθεί ανεπιτυχής και δεν θα γευτούν τους καρπούς της.

Οι θεοί θα εγκαταλείψουν την γη, εγκαταλείποντας την Αίγυπτο. Τούτη η περιοχή που ήταν άλλοτε ο χώρος των αγίων λειτουργιών, όταν χηρέψει, δεν θα απολαμβάνει τα αγαθά της παρουσίας τους. Ξένοι θα κατακλύσουν αυτή την γη, κι όχι μόνο δεν θα υπάρχει περιθώριο για παράπονα, αλλά το χειρότερο, θα καθιερωθεί με νόμο και με απειλή βαριών τιμωριών, η αποχή από κάθε θρησκευτική πρακτική, από κάθε πράξη ευσέβειας ή λατρείας των θεών. Και τότε, τούτη η υπεραγία γη, πατρίδα των ιερών και των ναών θα καλυφθεί από τάφους και νεκρούς.

Ω Αίγυπτος, Αίγυπτος, από την λατρεία σου θα μείνουν μόνο μύθοι για τα παιδιά που αργότερα δεν θα πιστεύουν τίποτα. Τίποτα δεν θα απομείνει πέρα από τούτα τα λόγια που είναι χαραγμένα στην πέτρα, για να διηγούνται τις ευσεβείς πράξεις. Ο Σκύθης κι ο Ινδός και άλλος παρόμοιος γείτονας βάρβαρος θα εγκατασταθούν στην Αίγυπτο.

Καθώς η θεότης θα ανέρχεται στον ουρανό, οι άνθρωποι εγκατελειμένοι από τους θεούς θα πεθάνουν και τότε, χωρίς θεούς και ανθρώπους, η Αίγυπτος θα μεταβληθεί σε έρημο. Και απευθύνομαι σε σέ, ποταμέ άγιε, και σου αναγγέλω τα πράγματα που μέλλουν να συμβούν. Από το αίμα που θα χυθεί θα ξεχυλήσουν τα ποτάμια και θα μολυνθούν τα άγια νερά τους από αίμα, αλλά αυτά δεν θα βγουν από τις κοίτες τους. Και θα υπάρχουν περισσότεροι νεκροί από ζωντανοί. Όσο για κείνον που θα επιζήσει μόνο από την γλώσσα θα αναγνωρίζεται ως Αιγύπτιος. Στον τρόπο που ενεργεί θα φαίνεται άνθρωπος άλλης φυλής.

Μα γιατί κλαις Ασκληπιέ; Η Αίγυπτος η ίδια θα αφεθεί να παρασυρθεί ακόμη πιο πέρα από αυτό, σε πράγματα ακόμη πιο χειρότερα. Θα μιανθεί από πιο βαριά εγκλήματα. Αυτή που κάποτε θεωρούνταν αγία, που αγαπόυσε τόσο πολύ τους θεούς, η μόνη χώρα της γης στην οποία διέμεναν οι θεοί χάρη στην αφωσίωσή της, η χώρα που δίδασκε στους ανθρώπους την αγιότητα και την ευσέβεια, θα δώσει το παράδειγμα της μεγαλύτερης σκληρότητας. Και την εποχή αυτή οι άνθρωποι κουρασμένοι από την ζωή οι άνθρωποι δεν θα βλέπουν πια τον κόσμο ως κάτι άξιο του θαυμασμού και του σεβασμού τους.

Το αγαθό αυτό, το θαυμαστότερο που μπορούσε να αντικρίζει κανείς στο παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον, θα κινδυνεύει να καταστραφεί, καθώς οι άνθρωποι θα το θεωρούν βάρος. Θα περιφρονηθεί από δω και στο εξής. Και θα πάψουν να αγαπούνε το σύνολο του κόσμου, το απαράμιλλο έργο του Θεού, το μεγαλόπρεπο οικοδόμημα, την κάλλιστη δημιουργία που έγινε από άπειρη ποικιλία μορφών, το όργανο της θελήσεως του Θεού, που έδωσε απλόχερα την εύνοια στο έργο του, που το συγκέντρωσε σε ένα ενιαίο σύνολο με πλήθη ποικίλων μορφών και όλα όσα θα μπορούσε να προσφέρει σε ένα άξιο σεβασμού βλέμμα, όλα όσα θα έπρεπε να εξυμνούν και να αγαπούν.

Γιατί θα προτιμάται το σκότος από το φως. Θα κρίνεται πιο χρήσιμο το να είναι νεκροί παρά να ζουν. Κανείς πια δεν θα σηκώνει τους οφθαλμούς προς τον ουρανό. Ο ευσεβής θα θεωρείται τρελός, και ο ασεβής σοφός, ο παράφρων θα περνά για σοβαρός και ο χειρότερος εγκληματίας για αγαθός...θα είναι πολύ μεγάλο έγκλημα η αφοσίωση στην πνευματική θρησκεία. Νέο δίκαιο θα δημιουργηθεί και νέοι νόμοι. Και δεν θα ακούονται πια και ούτε θα βρίσκουν χώρο στην ψυχή η αγιότητα και η ευσέβεια.

  Ερμητικά κείμενα, εκδόσεις παρασκήνιο

 Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Η Ελιά του Πλάτωνα

Η Ελιά του Πλάτωνα (ή Ελαία του Πλάτωνος) ήταν μια ιστορική ελιά επί της Ιεράς Οδού, μεταξύ των αριθμών 89-91, λίγο μετά τον Βοτανικό Κήπο και πριν τη γέφυρα του Κηφισού.

Σύμφωνα με κάποια παράδοση κάτω από τη σκιά της δίδασκε ο Πλάτωνας. Οι Αρχαίοι Αθηναίοι είχαν θεσπίσει αυστηρούς νόμους εναντίον οποιουδήποτε προκαλούσε βλάβη σε ελαιόδεντρο, ενώ υπήρχαν ειδικοί υπάλληλοι γνωστοί ως «επιγνώμονες», οι οποίοι μεριμνούσαν για τη συντήρηση των ελιών και τη συγκομιδή των καρπών τους. Όλα αυτά περιγράφονται αναλυτικά από τον Αριστοτέλη στην  Αθηναίων Πολιτεία  (49, 3 και 60). Τα περισσότερα ιερά της Αττικής είχαν ελαιόδεντρα στον περίβολό τους, ενώ οι εντυπωσιακοί αμφορείς που λάμβαναν ως έπαθλα οι αθλητές νικητές  στους Παναθηναϊκούς αγώνες ήταν γεμάτοι ελαιόλαδο.

Παλαιότερα επί εποχής Γεωργίου του Α΄ χαρακτηριζόταν από τους Αθηναίους και ως «ελαία του Περικλέους». Σύμφωνα με την γνώμη του αθηναιογράφου Δημητρίου Καμπούρογλου και οι δύο παραπάνω προσωνυμίες απέδιδαν τον σεβασμό των Αθηναίων στη συγκεκριμένη υπεραιωνόβια ελιά αποκαλώντας την «Μεγάλη Κυρία», ή «Σεβάσμια Κυρία». Ο Καμπούρογλου αναφέρει ότι στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι τουρίστες κατέφθαναν με άμαξες στην περιοχή, προκειμένου να θαυμάσουν το πανάρχαιο δέντρο.

Ιστορική πηγή που να απέδιδε αυτή στον Πλάτωνα δεν υφίσταται, επικράτησε όμως η ονομασία της μετά και από την ομώνυμη επιγραφή καφενείου έναντι αυτής που αποτέλεσε και στάση συγκοινωνιακών μέσων. Χαρακτηριστική ήταν η μεγάλη περίμετρος του κορμού της αλλά το ύψος της δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο.

Ο Δήμος Αθηναίων προκειμένου να διασώσει το δένδρο προκάλεσε σχετικό διάταγμα απαλλοτρίωσης του πέριξ χώρου προς καλλωπισμό και ανάδειξη και το ανακήρυξε ιστορικό μνημείο. Δυστυχώς όμως λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι εργασίες δεν πραγματοποιήθηκαν. Παρά ταύτα με μέριμνα του γιατρού Δημητρίου Κουλούκη τοποθετήθηκε ένα προστατευτικό περιμετρικό κιγκλίδωμα.

Η γηραιότατη ελιά,  έως    δέχτηκε ισχυρότατο πλήγμα από φορτηγό το 1976 , πράγμα που οδήγησε στην αποκόλληση του κορμού της, ο οποίος φυλάσσεται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στη Γεωπονική Σχολή.

Τον Ιανουάριο του 2013 κυκλοφόρησαν δημοσιεύματα ότι κάποιοι κατέστρεψαν την ελιά για καυσόξυλα στα οποία απάντησε η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς ως εξής:

«Το ελαιόδεντρο, το λεγόμενο “Ιερή Ελιά του Πλάτωνα” το οποίο βρισκόταν έως το 1976 στην Ιερά Οδό, μεταξύ των αριθμών 89-91, ξεριζώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1976 όταν προσέκρουσε λεωφορείο στον κορμό του.

Ό,τι απέμεινε από τον αρχαίο κορμό μεταφέρθηκε σε κτίριο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών όπου φυλάσσεται σε ειδικά κατασκευασμένη προθήκη. Με ενέργειες του ίδιου Πανεπιστημίου στη θέση του παλαιού ελαιόδεντρου φυτεύτηκε νεότερο το οποίο είχε τη μορφή τριών κορμών, διαμέτρου 30 εκ. περίπου έκαστος. Ο ένας από αυτούς τους κορμούς ο οποίος είχε εν τω μεταξύ απονεκρωθεί αφαιρέθηκε την 6η Ιανουαρίου 2013 από αγνώστους. Οι δύο ζωντανοί κορμοί παραμένουν ανέπαφοι».

Πηγές  http://www.periodiko.net/ , www.enet.gr

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος