Έρως και Άγιος Βαλεντίνος

«Αγάπα, αγάπα τον Έρωτα, που οι μεν θνητοί, Έρωτα τον καλούνε πτερωτόν, οι δε θεοί Πτέρωτα, διότι πτερά μπορεί να βγάζει (1). Έρως, η ύψιστη μυστηριακή μανία που δίδεται από τους θεούς προς μεγίστην ευτυχίαν (2)». 

1.Ορφέως «Λόγοι Ιεροί»/ 2. Πλάτωνας (Συμπόσιο)

Η ιστορία του εορτασμού της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου και η ιστορία του ομώνυμου αγίου, καλύπτεται από μυστήριο. Από όσο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, ο Φεβρουάριος τις τελευταίες δεκαετίες εορτάζεται ως μήνας του ρομαντισμού, ενώ ο εορτασμός της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου περιέχει ίχνη τόσο από την χριστιανική, όσο και από την ρωμαϊκή παράδοση. Ποιός όμως ήταν ο Άγιος Βαλεντίνος και πως συνδέθηκε με την αρχαία αυτή ιεροτελεστία;

Στην αρχαία Αθήνα, όταν ο χειμώνας άρχιζε να δύει (άλλοτε τον Ιανουάριο και άλλοτε τον Φεβρουάριο), εόρταζαν με λαμπρότητα τα Θεογάμια εις ανάμνησιν του έρωτος και των γάμων των ολυμπίων αρχόντων Διός και Ήρας. Ο μήνας αυτός -έβδομος ή και όγδοος του αττικού ημερολογίου- ο οποίος κάλυπτε τη χρονική περίοδο 22 Δεκεμβρίου-20 Φεβρουαρίου του δικού μας ημερολογίου ονομαζόταν Γαμηλιών (ο μήνας των γάμων) και ήταν αφιερωμένος στους πέντε γαμήλιους θεούς, τον Δία τον Τέλειο, Ήρα την Τελεία, την Αφροδίτη, την Πειθώ και την Άρτεμη, από τους οποίους εξηρτάτο η ευτυχής έκβαση του γάμου.

Ιδιαίτερες, φυσικά, ήταν οι τιμές για τον Νεφεληγερέτη και τη σύζυγό του, η οποία ήταν η προστάτιδα-θεά του γάμου.Αργότερα, στη Ρώμη, επίσης τον Φεβρουάριο μήνα, εορτάζονται τα Λουπερκάλια προς τιμήν του Λούπερκους, θεού της γονιμότητας (ο Ρωμαίος Φαύνος ή Πάνας). Οι Ρωμαίοι θυσίαζαν κατσίκια και σκυλιά, ενώ νεαρά αγόρια χτυπούσαν με λωρίδες από δέρμα κατσίκας τις νεαρές κοπέλες για να τους μεταδώσουν τη γονιμότητα.

Οι αρχές, λοιπόν, της άνοιξης σηματοδοτούν όχι μόνον τη γονιμότητα και τις χαρές της φύσης αλλά και των έμβιων όντων που βρίσκονται εντός της, μεταξύ των οποίων και ο άνθρωπος. Από τα Θεογάμια και τα Λουπερκάλια  έπρεπε να περιμένουμε την έλευση του Χριστιανισμού και την οργάνωση της εορταστικής πολιτικής της Εκκλησίας· ο καθείς και οι θεοί του! Ας μην ξεχνάμε ότι οι περισσότερες από τις χριστιανικές γιορτές αντλούν την έμπνευσή τους από τους παγανιστικούς πανηγυρισμούς.

Η γιορτή καταργήθηκε από την Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ., ως ειδωλολατρική. Στη θέση της, στις 14 Φεβρουαρίου, μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου, μάρτυρα της χριστιανικής πίστης από τη Ρώμη, με απόφαση του Πάπα Γελάσιου. Ο Γελάσιος δεν ξεκαθάρισε ποιος ήταν ο Άγιος που ήθελε να τιμήσει. Πιστεύεται ότι το έκανε μόνο και μόνο για να καταργήσει τα Λουπερκάλια. Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου το 496 δεν είχε καμία σχέση με τον έρωτα.. 

Τη σημασία που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε τον 14ο αιώνα, όπου συνδέθηκε με την έννοια της ευγενούς αγάπης, και την πρώτη γραπτή αναφορά του ως Αγίου την συναντάμε το 1382 στο ποίημα «Το Κοινοβούλιο των Πτηνών» («Parlement of Foules») του Geoffrey Chaucer.

Το ποίημα των 699 στίχων είναι εμπνευσμένο από την παράδοση, κατά την οποία κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου τα πουλιά συγκεντρώνονται μπροστά στη θεά της φύσης για να διαλέξουν ερωτικούς συντρόφους («...for this was Saint Valentine’s Day, when every bird cometh there to choose his mate...»).

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ένας νεαρός χριστιανός και προστάτης των ερωτευμένων. Μια εικόνα του σώζεται στην εκκλησία της Santa Maria Antiqua, την ενορία των Ελλήνων της Ρώμης, την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διακρίνονταν για την χριστιανική του αγάπη και το ενοποιό του πνεύμα. Ο Βαλεντίνος, σύμφωνα με τον θρύλο, υπήρξε ιερωμένος του 3ου αιώνα, ο οποίος - σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών – δεχόταν να παντρέψει νεαρούς στην ηλικία ερωτευμένους, γλιτώνοντας με αυτό τον τρόπο τους άρρενες από τη στρατιωτική θητεία.

Μαρτύρησε (αποκεφαλίστηκε) κατά την περίοδο των διωγμών του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου του Β’, στις 14 Φεβρουαρίου 268 μ.Χ και θάφτηκε στις κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας στη Ρώμη. Το 1815, ο Πάπας Πίος ο 7ος, πρόσφερε τα λείψανά του ως δώρο στον ιερέα Giovanni-Battista Longarini di San Constanzo, που προέρχονταν από το δουκάτο του Ουρμπίνο.

Στη συνέχεια τα λείψανά του, έπειτα από πολλές περιπέτειες, βρέθηκαν το 1907 στην Μυτιλήνη, μέσα στην εκκλησία της Μεταστάσεως της Παναγίας, η οποία βρίσκεται στην οδό Ερμού και είναι ευρέως γνωστή ως «Φραγκοκλησιά», κάτω από την Αγία Τράπεζα. Μετά την αποκατάσταση του ναού από την 14η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, το 2009, υπογράφτηκε και το ειδικό επίσημο έγγραφο για την απόθεση των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου στο ναό. 

Ενας ειδικός, ο Cicero Moraes, με τη βοήθεια της τεχνολογίας επιχείρησε να μας δείξει την πραγματική του εικόνα, πραγματοποιώντας τρισδιάστατη ανάλυση. Ο ίδιος προσπάθησε μέσα από φωτογραφίες, που είχε την δυνατότητα να έχει στην κατοχή του, βγάζοντας το κρανίο του Αγίου που βρίσκεται στη Ρώμη και στη συνέχεια εκτελώντας επεξεργασία σε αυτές να εξάγει συγκεκριμένα συμπεράσματα.

Σύνθεση από διάφορες διαδικτυακές πηγές.

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία- Μυθαγωγία

Οι Σειληνοί, στην μυθολογία

 Άγαλμα του Σειληνού, Θέατρο Διονύσου, Αθήνα 1882.

Οι Σειληνοί ήταν δαίμονες των ρεόντων υδάτων και της ευφορίας της γης, σύντροφοι του Διόνυσου. Αν και συχνά συγχέονται με τους Σάτυρους, ήταν διαφορετικά πλάσματα. Έμοιαζαν αρκετά με Κένταυρους, έχοντας αυτιά, ουρά και οπλές αλόγου και κατάγονταν από τη Θράκη και τη Φρυγία.

Αρχηγός τους ήταν ο Σειληνός, που είχε διαπαιδαγωγήσει το θεό Διόνυσο και που χρησίμευε σαν μάντης στους ανθρώπους, μόνο όμως αφού αυτοί τον μεθούσαν. Οι Σειληνοί συνήθως διασκέδαζαν το Διόνυσο παίζοντας μουσική και χορεύοντας με τις Μαινάδες, ενώ κατά το μύθο είχαν πολεμήσει μαζί με το Διόνυσο εναντίον των Γιγάντων.

Οι Σειληνοί εμφανίζονται με αφτιά και ουρά αλόγων και πολλές φορές είναι οπλισμένοι. Ωστόσο, η αρχαία πλαστική τούς παρουσίαζε άλλοτε γέρους με πατρική έκφραση να κρατούν στην αγκαλιά τους τον Βάκχο σε νηπιακή ηλικία, και άλλοτε πάλι κοντόχοντρους και μεθυσμένους άντρες, αποκρουστικούς στην όψη, στεφανωμένους με κληματόφυλλα και σταφύλια να κρατούν θύρσο ή ραβδί. Πολλές φορές ήταν ξαπλωμένοι δίπλα σε ασκί και άλλοτε πάνω σε γάιδαρο, που ήταν και το ιερό τους ζώο.

Ο γνωστότερος από τους Σειληνούς ήταν, κατά τη μυθολογία, ο ομώνυμος βασιλιάς της Νίσας στη Λιβύη, ο οποίος ήταν γιος του Ερμή ή του Πάνα και κάποιας Νύμφης (Βλ. λ. Σειληνός). Οι Σειληνοί ήταν χθόνιες θεότητες με αμφίσημο χαρακτήρα. Αφενός εμφανίζονται να έχουν βίαιο και λάγνο χαρακτήρα που τους φέρνει σε προστριβές με τις Νύμφες. Ως τέτοιοι παρουσιάζονται σαν αποτρόπαιοι δαίμονες (όπως η Γοργώ, η Μέδουσα ή οι Ερινύες) αποτρέποντας το κακό που οι ίδιοι συμβολίζουν.

Ωστόσο, οι εξατομικευμένες μορφές Σειληνών όπως ο Σειληνός ή ο Μαρσύας παρουσιάζονται ως ευεργετικοί δαίμονες. Παρουσιάζονταν ως σοφοί δάσκαλοι και μάντεις που είχαν στενή σχέση με τη μουσική. Αυτός ο διττός χαρακτήρας τους προκύπτει από το ότι οι Σειληνοί ήταν χθόνιες θεότητες (όπως ο Πάνας ή οι Κένταυροι) που μεσολαβούν μεταξύ του πάνω και του κάτω Κόσμου. Έτσι σχετίζονται τόσο με τη γονιμότητα όσο και με τον θάνατο.Είναι ακριβώς ο χθόνιος χαρακτήρας τους που τους συνδέει με τον Διόνυσο, επίσης χθόνια θεότητα.

Ο αλογόμορφος χαρακτήρας τους συνδέεται επίσης με τη βακχική μανία, καθώς το άλογο στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο της επιληψίας και της θείας μανίας.

Ο Friedrich Nietzsche στην Γέννηση της Τραγωδίας ( μτφ Νίκου Καζαντζάκη) , αναφέρει την ακόλουθη ιστορία, με τίτλο «Tι είναι για τον άνθρωπο το πιο επιθυμητό και πιο πολύτιμο αγαθό;», και με πρωταγωνιστή τον Σειληνό και τον βασιλιά Μίδα.

Κάποια αρχαία ελληνική παράδοση, που διηγείται ο Νίτσε, λέει πως, ο βασιλιάς Μίδας, κάποτε, κυνήγησε πολλή ώρα στο δασός το γερο Σειληνό, τον σύντροφο του Διόνυσου, χωρίς να μπορέσει να τον φτάσει. Όταν επιτέλους κατόρθωσε να τον πιάσει, ο βασιλιάς τον ερώτησε τι είναι για τον άνθρωπο το πιο επιθυμητό και πιο πολύτιμο αγαθό. Ακίνητος και πεισμωμένος ο δαίμων έμενε άφωνος, έως ότου, εξαναγκασμένος από τον νικητή του, ξέσπασε στα γέλια και άφησε να του ξεφύγουν αυτά τα λόγια :

“φυλή άθλια κι εφήμερη , παιδί της τύχης και της οδύνης, γιατί με αναγκάζεις να σου αποκαλύψει πράγμα που θα ήταν καλύτερα για σένα να μη γνωρίσεις ποτέ; Ο,τι περισσότερο απ όλα πρέπει να επιθυμείς, σου είναι αδύνατον να τα αποκτήσεις: το καλύτερο για σένα είναι να μην έχεις ποτέ γεννηθεί , να μην υπάρχεις, να πέσεις στην ανυπαρξία. Ύστερα από αυτό ο,τι περισσότερο πρέπει να επιθυμείς, είναι να πεθάνεις το γρηγορότερο»

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία - Μυθαγωγία

Η διαθήκη του Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης στη Χαλκίδα σε ηλικία 63 χρόνων (Οκτώβριος 322 π.Χ) από στομαχική πάθηση (καρκίνο του στομάχου) στο πατρικό σπίτι της μητέρας του Φαιστιάδας . Οι Σταγειρίτες έστειλαν και έφεραν την τέφρα του στην πατρίδα τους, την τοποθέτησαν μέσα σε χάλκινη υδρία και κατόπιν απέθεσαν την υδρία αυτή σε μια τοποθεσία, που την ονόμασαν Αριστοτέλειον. Κάθε φορά που είχαν σημαντικές υποθέσεις και ήθελαν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, συγκαλούσαν σ΄ αυτόν τον τόπο τη συνέλευσή τους.

Στη Χαλκίδα έγραψε και τη διαθήκη του , η οποίο σώζεται από το γνωστό βιογράφο των φιλοσόφων Διογένη Λαέρτιο (3ος αιώνας μ.Χ). Αλλά και σε μεταγενέστερες αραβικές πηγές, που αντλούν από παλιότερους και αρχαίους συγγραφείς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για γνήσια διαθήκη και οι αντιρρήσεις , που έχουν εκφραστεί από ορισμένους κατά καιρούς, δεν ευσταθούν.

Μέσα από το κείμενο αυτό αναδεικνύεται ο άνθρωπος Αριστοτέλης . Ο χαρακτήρας και το ήθος του. Η ευσέβεια προς το δίκαιο, τους θεσμούς και τους θεούς. Η φιλευσπλαχνία και η αγάπη του για την οικογένεια. Αλλά και ο φιλελευθερισμός του για να χρησιμοποιηθεί ένας σύγχρονος όρος.

Έτσι , οι γνωστές απόψεις στα συγγράμματά του για την κατωτερότητα των γυναικών και τη θέση των δούλων «υπονομεύονται», με μια έννοια, απ΄ όσα ορίζονται εκεί. Παραγγέλλει την απελευθέρωση και την οικονομική ενίσχυση των δούλων του. Δίνει όχι απλώς την άδεια στη σύζυγό του να ξαναπαντρευτεί , αλλά και να κατοικήσει σε όποιο πατρικό του σπίτι επιθυμεί , αφού πρώτα εξασφαλιστεί οικονομικώς.

Κατά κοινή ομολογία των Αριστοτελιστών,μέσα από το κείμενο αυτό  προβάλλει «η ζωηρή φροντίδα του για τους συγγενείς και υπηρέτες του . Ένα δείγμα νηφάλιας και γνήσιας φιλανθρωπίας». Τη στάση αυτή διαφωτίζει και μια αποστροφή σε μια από τις τελευταίες επιστολές του προς τον φίλο του Αντίπατρο: «Οσο πιο πολύ είμαι μόνος μου με τον εαυτό μου , τόσο πιο πολύ μου αρέσει να κουβεντάζω με τους άλλους».

Στη διαθήκη του δεν διατυπώνει επιθυμία για τον τόπο της ταφής του. Σημειώνει, όμως, ότι όπου ταφεί ο ίδιος να τοποθετηθούν και τα λείψανα της πρώτης γυναίκας του, όπως η ίδια ήθελε.

Πρόκειται για Πυθιάδα , ανιψιά ή θετή κόρη, του Ερμεία , ηγεμόνα του μικρασιατικού Αταρνέα και προστάτη του νεαρού Αριστοτέλη. Μια αριστοτελική ωδή (παιάνας) προς τιμή του δολοφονημένου από τους Πέρσες Ερμεία ήταν η αφορμή για την κατηγορία της «αθεΐας» το 323 πΧ στην Αθήνα .

Το κείμενο της διαθήκης

» Εύχομαι να είστε καλά. Αν συμβεί κάτι , ο Αριστοτέλης ορίζει τα ακόλουθα. Για όλα και για πάντα επίτροπος να είναι ο Αντίπατρος. Μέχρι να αναλάβει ο Νικάνωρ , να έχουν τη φροντίδα ο Αριστομένης , ο Τίμαρχος , ο Ίππαρχος , ο Διοτέλης και ο Θεόφραστος , αν θέλει και μπορεί , των παιδιών , της Ερπυλλίδας και της περιουσίας μου. Όταν φτάσει η κοπέλα σε ηλικία γάμου , να την παντρευτεί ο Νικάνωρ. Αν της συμβεί κάτι – πράγμα που απεύχομαι- πριν τον γάμο ή αφού παντρευτεί και δεν έχει αποκτήσει παιδιά , τότε να αναλάβει ο Νικάνωρ… τη φροντίδα και της κοπέλας και του αγοριού, σαν να είναι πατέρας και αδελφός τους. Αν συμβεί κάτι στον Νικάνορα – κάτι που επίσης απεύχομαι – πριν παντρευτεί την κοπέλα ή μετά τον γάμο και πριν αποκτήσουν παιδιά , να ισχύσει ό,τι αυτό αποφασίσει θα εχει αποφασίσει . Αν θελήσει ο Θεόφραστος να ζήσει μαζί με την κοπέλα . Διαφορετικά να αποφασίσουν από κοινού οι επίτροποι με τον Αντίπατρο και για την κοπέλα και το αγόρι , και να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

 Οι επίτροποι να φροντίσουν και τον Νικάνορα , αναλογιζόμενοι εμένα, και την Ερπυλλίδα που για μένα σήμαινε πολλά. Γι΄ αυτό να την φροντίσουν και όσο αφορά τα λποιπά θέματα και, όταν θελήσει να παντρευτεί να φροντίσουν να πάρει άντρα αντάξιο του ονόματός μας. Να της δώσουν επίσης και ασήμι αξίας ενός ταλάντου από την περιουσία μου και τρεις υπηρέτριες , αν θέλει, την μικρή που έχει τώρα και τον μικρό τον Πύρρο. Αν θέλει να κατοικήσει στη Χαλκίδα , να της παραχωρήσουν τον ξενώνα κοντά στον κήπο, αν θέλει στα Στάγειρα , το πατρικό σπίτι. Ό,τι από τα δύο επιλέξει …να το εξοπλίσουν έτσι ,που και σε κείνους να φαίνεται καλό και την Ερπυλλίδα να ικανοποιεί.

 Επίσης ο Νικάνωρ να φροντίσει και τον Μύρμηκα , έτσι που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μου με τα υπάρχοντα που πήραμε απ΄ αυτόν (ο Αριστοτέλης μάλλον ήταν «κηδεμόνας» του) .

 Η Αμβρακίδα (δούλη) να ελευθερωθεί και, όταν παντρευτεί , να της δοθούν πεντακόσιες δραχμές και η μικρή που έχει.

 Να δοθούν και στον Θαλή , μαζί με τη μικρή που έχει και που την αγοράσαμε, χίλιες δραχμές και μια υπηρέτρια.

 Ο Σίμων , εκτός από τα χρήματα που του δόθηκαν πριν για άλλον υπηρέτη ή να αγοράσει υπηρέτη ή να πάρει χρήματα (Θαλής και Σίμων φαίνεται ότι ήταν ήδη απελεύθεροι δούλοι).

 Ο Τύχων να ελευθερωθεί , όταν παντρευτεί η κόρη μου, καθώς επίσης ο Φίλων και ο Ολύμπιος και το παιδί του.

 Κανείς από τους μικρούς που μα εξυπηρετούσαν να μην πουληθεί, αλλά να συνεχίσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους . Όταν ενηλικιωθούν να αφεθούν ελεύθεροι , αν το αξίζουν.

 Επίσης να ληφθεί μέριμνα για τα αγάλματα που κατασκευάζει ο Γρυλλίων , ώστε μόλις τελειώσουν να τοποθετηθούν, μιλάω για του Νικάνορα και του Πρόξενου , που σκεφτόμουν να κατασκευάσω , και της μητέρας του Νικάνορα. Να τοποθετηθεί αυτό που φτιάχτηκε για τον Αρίμνηστο , για να χρησιμεύσει ως μνημείο του, γιατί πέθανε χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

 Το άγαλμα της μητέρας μου να αφιερωθεί στη Δήμητρα στη Νεμέα ή όπου θεωρηθεί καλύτερο.

 Εκεί που θα με θάψουν να βάλουν και τα οστά της Πυθιάδας , όπως εκείνη επιθυμούσε. Για τη σωτηρία του Νικάνορα , που ήταν ευχή δική μου γι΄ αυτόν , να αφιερωθούν λίθινα αγάλματα ύψους τεσσάρων πήχεων στους σωτήρες Δία και Αθηνά στα Στάγειρα».

( Η μετάφραση , όπως παρατίθεται, στ΄  άπαντα του Διογένη Λαέρτιου των εκδόσεων ¨Κάκτος¨)

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία - Μυθαγωγία

Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή - Κρισναμούρτι

Η  ανθρωπότητα μοιράζεται-το φως του ήλιου. Αυτό το φως δεν είναι δικό σας ή δικό μου. Είναι ενέργεια που δίνει ζωή  και τη μοιραζόμαστε όλοι. Η ομορφιά του ηλιοβασιλέματος,αν το κοιτάτε ευαίσθητα, μοιράζεται ανάμεσα σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Δεν είναι το δικό σας ηλιοβασίλεμα στα δυτικά, στα ανατολικά, στα βόρεια ή στα νότια.Το σημαντικό είναι το ηλιοβασίλεμα.

Έτσι και η συνείδησή μας,στην οποία περιλαμβάνονται οι αντιδράσεις μας, οι πράξεις μας, οι ιδέες, οι έννοιες και τα πρότυπά μας, συστήματα  πεποιθήσεων, ιδεολογίες, φόβοι, απολαύσεις, θρησκευτικές πίστεις, η λατρεία κάποιου που είναι απλώς προβολή του εαυτού μας, οι θλίψεις μας, οι λύπες και οι πόνοι μας, όλο αυτό μοιράζεται εξίσου από όλα τα ανθρώπινα πλάσματα.

Όταν πονάμε το κάνουμε προσωπική υπόθεση. Κλείνουμε απέξω όλο τον πόνο της ανθρωπότητας. Οπως και με την ευχαρίστηση: μεταχειριζόμαστε την ευχαρίστηση σαν κάτι προσωπικό, δικό μας, όλη την έξαψή της κτλ. Ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος έχει πονέσει από πάντα πέρα από κάθε μέτρο. Κι αυτός ο πόνος είναι το έδαφος όπου πατάμε όλοι. Μοιράζεται από όλα τα ανθρώπινα πλάσματα.

O άνθρωπος έχει φτιάξει μέσα τoυ σαν φράχτη προστασίας διάφορες εικόνες - θρησκευτικές, πoλιτικές, πρoσωπικές. Αυτές εκδηλώνoνται σαν σύμβoλα, ιδέες, πίστεις. Τo βάρoς αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στη σκέψη τoυ ανθρώπoυ, στις σχέσεις τoυ και στην καθημερινή τoυ ζωή. Αυτές oι εικόνες είναι oι αιτίες των πρoβλημάτων μας επειδή χωρίζoυν τoν έναν άνθρωπo από τoν άλλoν.

Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή διαμoρφώνεται από τις έννoιες πoυ ήδη ενυπάρχoυν στo νoυ τoυ. Τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ είναι όλη τoυ η ύπαρξη. Αυτό τo περιεχόμενo είναι κoινό σε όλη την ανθρωπότητα. Η ατoμικότητα είναι τo όνoμα, η μoρφή και η επιφανειακή παιδεία πoυ απoκτά από την παράδoση και τo περιβάλλoν τoυ. Η μoναδικότητα τoυ ανθρώπoυ δε βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά στην πλήρη ελευθερία από τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ, πoυ είναι κoινή για όλη την ανθρωπότητα.

Η συνείδησή σας, λοιπόν,στην πραγματικότητα δεν είναι δική σας ή δική μου. Είναι η ανθρώπινη συνείδηση, εξελιγμένη, ανεπτυγμένη, συσσωρευμένη μέσω πολλών αιώνων. Μέσα σ’ αυτή τη συνείδηση βρίσκεται η πίστη, οι θεοί και όλες οι τελετές που έχει επινοήσει ο άνθρωπος. Είναι πραγματικά δραστηριότητα της σκέψης.

Η σκέψη είναι που έχει φτιάξει το περιεχόμενό της- συμπεριφορά,κουλτούρα, βλέψεις.  Ολη η δραστηριότητα του ανθρώπου είναι δραστηριότητα της σκέψης. Και αυτή ακριβώς η συνείδηση είναι το «εγώ», ο εαυτός, η προσωπικότητα και λοιπά.

Νομίζω ότι είναι ανάγκη να το κατανοήσουμε πολύ βαθιά αυτό, όχι απλώς λεκτικά, λογικά, αλλά βαθιά, όπως το αίμα που κυλάει μέσα σε όλους μας, που είναι μέρος μας, που είναι ουσία, μια φυσική λειτουργία όλων των ανθρώπινων πλασμάτων.  Όταν κανείς το συνειδητοποιεί αυτό,τότε,το να είμαστε υπεύθυνοι αποκτά εξαιρετική σπουδαιότητα.

Είμαστε υπεύθυνοι για οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο, όσο το περιεχόμενο της συνείδησης εξακολουθεί να υπάρχει. Όσο υπάρχει φόβος, εθνικότητα, παρόρμηση για επιτυχία, όλη αυτή η ιστορία που ξέρετε, όσο υπάρχει όλο αυτό, είμαστε μέρος της ανθρωπότητας, μέρος της κίνησης της ανθρωπότητας.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να το καταλάβουμε. Είναι πράγματι έτσι: ο εαυτός είναι κατασκευασμένος από τη σκέψη. Η σκέψη δεν είναι, όπως είπαμε, δική σας ή δική μου.’Οταν σκέφτομαι δε σκέφτομαι ατομικά. Η σκέψη μοιράζεται ανάμεσα σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Κι όταν κανείς δει πραγματικά βαθιά τη σημασία αυτού του πράγματος,τότε νομίζω ότι μπορούμε να καταλάβουμε τη φύση του τί σημαίνει να πεθαίνεις.

Κρισναμούρτι «Εις εαυτόν»,  μετ. Νπιλάβιος,  εκδ.Καστανιώτη

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία - Μυθαγωγία

Το Όραμα του Ναρόπα - Osho

Αλήθεια είναι αυτό που έχεις βιώσει, εσύ ο ίδιος, αυτό που έχεις δει εσύ ο ίδιος, με τα δικά σου μάτια. Ακόμη κι αν, εγώ έχω δει την αλήθεια και σου την πω, τη στιγμή που σου την λέω, θα γίνει για σένα ψέμα, όχι αλήθεια. Για μένα ήταν αλήθεια, ήρθε μέσα από τα δικά μου μάτια, ήταν δική μου όραση. Για σένα, δεν θα είναι δική σου όραση, θα είναι κάτι δανεικό, θα είναι μια πίστη, δεν θα είναι γνώση. Κι αν αρχίσεις να την πιστεύεις, θα πιστεύεις σε ένα ψέμα. Να το θυμάσαι αυτό... Ακόμα και η αλήθεια γίνεται ψέμα, αν μπαίνει μέσα σου, από τη λάθος πόρτα...Η αλήθεια, πρέπει να μπει από την μπροστινή πόρτα, από τα μάτια... Η αλήθεια είναι όραση...Πρέπει κανείς, μόνος του να την δει...
( ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΝΑΡΟΠΑ )
Ο Ναρόπα, ήταν ένας μεγάλος λόγιος, ένας μεγάλος σοφός, με δέκα χιλιάδες μαθητές...Μια μέρα καθόταν, ανάμεσα σε χιλιάδες αρχαία, και πολύ σπάνια χειρόγραφα. Ξαφνικά αποκοιμήθηκε... Πρέπει να ήταν πολύ κουρασμένος, και είδε ένα όραμα...Είδε μια γυναίκα πάρα πολύ γριά, άσχημη, μια φοβερή γυναίκα, μια στρίγκλα. Ήταν τόση η ασχήμια της, που άρχισε να τρέμει μέσα στον ύπνο του. Ήθελε να το βάλει στα πόδια, μα που να πάει. Τον είχε υπνωτίσει με τα μάγια της. Τα μάτια της, ήταν σαν μαγνήτες.

«Τι μελετάς;» Ρώτησε η γριά.

Εκείνος είπε: «Φιλοσοφία, θρησκεία, επιστημολογία, γλώσσα, γραμματική, λογική.»

Η γριά ρώτησε: «Τα καταλαβαίνεις αυτά;»

Ο Ναρόπα είπε: «Ασφαλώς και τα καταλαβαίνω.»

Η γυναίκα ξαναρώτησε: «Καταλαβαίνεις τις λέξεις, ή το νόημα;»

Σε όλη του τη ζωή, του είχαν κάνει χιλιάδες ερωτήσεις... Χιλιάδες μαθητές, τον είχαν ρωτήσει τα πάντα, κανένας όμως δεν το είχε ρωτήσει αυτό, αν καταλαβαίνει τις λέξεις ή το νόημα . Και τα μάτια της γυναίκας, ήταν τόσο διαπεραστικά, που του ήταν αδύνατον να της πει ψέματα. Ένιωσε τελείως γυμνός, διάφανος. Σε οποιονδήποτε άλλον, θα μπορούσε να έχει πει: «Ασφαλώς και καταλαβαίνω το νόημα.» Όμως σ' εκείνη τη γυναίκα, με αυτή την τρομακτική εμφάνιση, έπρεπε να πει την αλήθεια...Είπε: «Καταλαβαίνω τις λέξεις.»

Η γυναίκα χάρηκε πολύ. Άρχισε να γελάει και να χορεύει, και τότε όλη της η ασχήμια μεταμορφώθηκε, κι άρχισε να βγαίνει από μέσα της, μια απαλή ομορφιά...

Ο Ναρόπα σκέφτηκε: «Την έκανα τόσο ευτυχισμένη, γιατί να μην την κάνω ακόμα πιο πολύ;" Και πρόσθεσε: «Καταλαβαίνω όμως και το νόημα...» Η γυναίκα, σταμάτησε να γελάει και να χορεύει. Άρχισε να κλαίει γοερά, και όλη της η ασχήμια, ξαναγύρισε και χίλιες φορές χειρότερη...

Ο Ναρόπα ρώτησε: «Γιατί κλαις και θρηνείς; Και γιατί, πριν γελούσες και χόρευες;»

Η γυναίκα είπε: «Χάρηκα γιατί ένας μεγάλος σοφός, σαν εσένα δεν είπε ψέματα...Τώρα όμως κλαίω, επειδή μου είπες ψέματα... και οι δυο μας ξέρουμε, ότι δεν καταλαβαίνεις το νόημα.»

Το όραμα εξαφανίστηκε, και τότε ο Ναρόπα άλλαξε...Εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο, και δεν ξανάπιασε ποτέ, γραφές στη ζωή του. Έγινε εντελώς αδαής. Κατάλαβε ότι η γυναίκα, δεν είχε έρθει απ' έξω. Ήταν απλώς μια προβολή. Ήταν το ίδιο του το Είναι, που είχε γίνει άσχημο, μέσα από τη γνώση... Μόνο τόση κατανόηση, ότι «δεν καταλαβαίνω το νόημα», και η ασχήμια, μεταμορφώθηκε αμέσως σε ομορφιά. Αυτό, το όραμα του Ναρόπα, είναι πολύ σημαντικό!...

Αν δεν νιώσεις, ότι η γνώση είναι άσχημη, δεν θα αναζητήσεις ποτέ τη σοφία. Θα κουβαλάς ένα κάλπικο νόμισμα, και θα νομίζεις πως είναι ο αληθινός θησαυρός...Πρέπει να συνειδητοποιήσεις, ότι η γνώση είναι ένα κάλπικο νόμισμα. Δεν είναι κατανόηση,τα ο πολύ-πολύ είναι διανόηση. Έχει κατανοηθεί η λέξη, αλλά έχει χαθεί το νόημα...

Osho: (Το Ταρώ της Μεταμόρφωσης)

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία - Μυθαγωγία

Μην εγκαταλείπεις ποτέ...!

Μην εγκαταλείπεις. Υπάρχουν πολλοί αρνητικοί άνθρωποι εκεί έξω που θα προσπαθήσουν να σε αποθαρρύνουν. Μην τους ακούς. Ο μόνος που μπορεί να σε κάνει να τα παρατήσεις είναι ο εαυτός σου.

Ποτέ μην τα παρατάς: Ποιος είπε ότι ο δρόμος των πετυχημένων είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα; Μερικοί από τους ανθρώπους που σήμερα θεωρούνται είτε αυθεντίες, είτε απόλυτα πετυχημένοι σ’ αυτό που αποφάσισαν να ακολουθήσουν, ήταν απλά πολύ… επίμονοι.

Και ανταμείφθηκαν γι’ αυτό μετά από προσπάθειες πολλών χρόνων και από αρνήσεις τόσο επίμονες, που σε διαφορετική περίπτωση θα τους είχαν αποθαρρύνει. Το… ηθικό δίδαγμα απ’ αυτές τις ιστορίες είναι ότι αν έχουμε μια ιδέα ή ένα ταλέντο που θεωρούμε ότι αξίζει δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάμε. Μπορεί να αργήσουμε να γνωρίσουμε την επιτυχία, αλλά κάπου μας περιμένει χαμογελαστή…Ποτέ μην τα παρατάς

O Αλμπερτ Αϊνστάιν, που θεωρείται σήμερα διάνοια, άρχισε να μιλάει όταν ήταν τριών ετών και έμαθε να συλλαβίζει στα επτά του! Οι δάσκαλοι και οι γονείς του νόμιζαν ότι είχε πρόβλημα. Αποβλήθηκε από το σχολείο και αργότερα απέτυχε δύο φορές στις εξετάσεις να μπει στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Ηταν γενικώς αντιπαθής στους καθηγητές του και οι βαθμοί του στα μαθηματικά ήταν κάτω του μετρίου. Στη φυσική, όμως…

Ο πολυεφευρέτης Τόμας Εντισον ήταν κατά τους δασκάλους του «πολύ χαζός για να μάθει οτιδήποτε». Απολύθηκε από τις δύο πρώτες του δουλειές επειδή δεν ήταν αρκετά παραγωγικός. Η μεγαλύτερή του εφεύρεση, ο ηλεκτρικός λαμπτήρας, ήλθε μετά από ατέλειωτα πειράματα στο εργαστήριο και περίπου 2.000 αποτυχημένες προσπάθειες!

Ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε, για 400 φράγκα! Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να ολοκληρώσει 900 έργα τα οποία σήμερα αξίζουν πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Ο Μαχάτμα Γκάντι, που επηρέασε τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων στην Ινδία και σ’ όλο τον κόσμο, ήταν αγοραφοβικός! Τα έχανε όταν καλούνταν να μιλήσει δημόσια. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του υπόθεσης (ήταν δικηγόρος στη Νότια Αφρική), εγκατέλειψε την αίθουσα του δικαστηρίου.

Ο βασιλιάς των καρτούν Γουόλτ Ντίσνεϊ απολύθηκε από την εφημερίδα που εργαζόταν διότι, κατά το αφεντικό του, «δεν είχε φαντασία ούτε καλές ιδέες». Τα πρώτα του σκίτσα με θέμα τον Σκρουτζ Μακ Ντακ θεωρήθηκαν προσβλητικά και απορρίφθηκαν απ’ όλους τους εκδοτικούς οίκους πριν τα εκδώσει μόνος του…

Το πρώτο βιβλίο του πασίγνωστου πια Στίβεν Κινγκ απορρίφθηκε 30 φορές. Πέταξε το χειρόγραφο στα σκουπίδια και σχεδόν τα παράτησε. Η γυναίκα του το περιμάζεψε και τον ενθάρρυνε να το ξαναστείλει αλλού. Η… 31η ήταν και η τυχερή του.

Η ζάμπλουτη σήμερα δημιουργός του Χάρυ Πότερ Τζοάν Ρόουλινγκ πήρε διαζύγιο τον πρώτο χρόνο του γάμου της και μετακόμισε με το μωρό της στο Εδιμβούργο. Επέζησε με τη βοήθεια της πρόνοιας, έμενε σε ένα διαμέρισμα που είχε ποντίκια και πήγαινε και έγραφε σε καφετέριες. Το πρώτο της μυθιστόρημα με θέμα τον μαθητευόμενο μάγο απορρίφθηκε από 12 εκδοτικούς οίκους.

Ο σκληρός Σιλβέστερ Σταλόνε αποβλήθηκε από 14 σχολεία σε 11 χρόνια. Οι καθηγητές του τον αποθάρρυναν από το να ακολουθήσει καριέρα στην ηθοποιία και το σενάριό του για το «Ρόκι» απορρίφθηκε από όλες τις εταιρίες εκτός από μία, που η μόνη της προϋπόθεση ήταν να μην παίξει εκείνος τον βασικό ρόλο. 

Μην εγκαταλείπεις... from PLOTINOS on Vimeo.

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων, 

Πλωτίνος - Μυσταγωγία - Μυθαγωγία

Εσωτερική και εξωτερική γνώση - Rudolf Steiner

«Περίπου τρεις χιλιάδες χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της άνθησης του αρχαίου Eλληνικού πολιτισμού, υπήρχαν σχολές που ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που υπάρχουν σήμερα. Η βάση αυτών των αρχαίων σχολών, συνίστατο στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος έπρεπε πρώτα απ’ όλα να αναπτύξει νέες δυνατότητες στην ψυχή του, πριν καταστεί ικανός να φτάσει στην αληθινή γνώση σχετικά με την ανθρωπότητα.

Στα μυστήρια ( τις πνευματικές βάσεις από τις οποίες προέκυψαν όλες οι μορφές μάθησης), οφείλεται το γεγονός ότι σε αυτούς τους αρχαίους χρόνους, οι πιο πρωτόγονες ψυχικές δυνατότητες δεν έρεπαν προς το ονειρικό και το οραματικό. Αυτή η κατάσταση έφτασε σε ένα τέλος λίγο πολύ ταυτόχρονα με την ίδρυση των πανεπιστημίων μας - κατά το δωδέκατο, δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο αιώνα.

Από εκείνη τη περίοδο προσεγγίζουμε μόνο με τον ορθολογιστικό τρόπο. Ο ορθολογισμός οδηγεί αφενός σε μια ισχυρή λογική, και αφετέρου σε καθαρό υλισμό. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων έχει συσσωρευτεί ένα τεράστιο απόθεμα εξωτερικής γνώσης στους τομείς της βιολογίας, της φυσιολογίας, και άλλους κλάδους της έρευνας που είναι εισαγωγικοί για τη μελέτη της ιατρικής.

Πράγματι, υπάρχει ένα τεράστιο πλήθος παρατηρήσεων από το οποίο μπορούμε ακόμη να αντλήσουμε ανυπολόγιστο αριθμό γνώσεων και πληροφοριών. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων, όλες αυτές οι γνώσεις που συνδέονται με τον άνθρωπο και θα μπορούσαννα αποκτηθούν μόνο με την πνευματική όραση, έσβησαν εντελώς και εξαφανίστηκαν.»

Απόσπασμα: Ανθρωποσοφική Ιατρική Έρευνα / Rudolf Steiner, Λονδίνο 1924
 

 Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων, 

Πλωτίνος - Μυσταγωγία - Μυθαγωγία