Οι άνθρωποι βιβλία των Ίνκας

Την εποχή του βασιλιά Wayna Qkapaq ή Qhapaq (Ουάινα Κάπακ) των Ίνκας, το βασίλειο του κινδύνεψε από μία επιδημία. Απελπισμένος άκουσε τη συμβουλή των ιερέων του ήλιου, οι οποίοι τον συμβούλεψαν πως για να σταματήσουν οι Θεοί την θανατηφόρα επιδημία, έπρεπε να καταργήσει τη γραφή. Όποιος έγραφε καταδικαζόταν σε θάνατο. Ορισμένοι έμαθαν απέξω, από στήθους, τη μυθολογία και την ιστορία των Ίνκας για να μη λησμονηθούν και χαθούν στις μυλόπετρες του καιρού.

Ωστόσο, η αρρώστια πρόσβαλλε και τον βασιλιά, ο οποίος πέθανε το 1525, με αποτέλεσμα τον τρομερό εμφύλιο που ακολούθησε τον θάνατό του και είχε ως αποτέλεσμα την κατάλυση της αυτοκρατορίας των Ίνκας από τους Ισπανούς, το 1535.

Μαζί όμως με την αυτοκρατορία που χάθηκε, δυστυχώς, χάθηκαν και οι άνθρωποι βιβλία και μαζί το σύνολο σχεδόν της μυθολογίας και της ιστορίας των Ίνκας...

Πηγή : constantinoskyriakis.blogspot.gr

 Επιλογές, επιμέλεια  αναδημοσιεύσεων και συνθέσεων κειμένων, Πλωτίνος

Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να αισθανθούμε είναι το μυστήριο - Albert Einstein.

Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη διαμονή. Δε γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές το διαισθάνεται. Αλλά από τη σκοπιά της καθημερινής ζωής, χωρίς να πηγαίνουμε βαθύτερα, υπάρχουμε για τους συνανθρώπους μας – πρώτιστα γι αυτούς που από τα χαμόγελά τους και την καλή τους κατάσταση εξαρτάται η ευτυχία μας και έπειτα για όλους αυτούς τους άγνωστους σε μας προσωπικά, με τις τύχες των οποίων όμως είμαστε δεμένοι μέσω δεσμών συμπάθειας.

Εκατοντάδες φορές καθημερινά υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και η εξωτερική ζωή μου εξαρτώνται από την εργασία άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και πως πρέπει να προσπαθήσω να δίνω στον ίδιο βαθμό που έχω δεχτεί και ακόμα δέχομαι.

Τα ιδανικά που μου φώτισαν το δρόμο και που κάθε στιγμή μου έδιναν κουράγιο για να αντιμετωπίσω τη ζωή ευδιάθετα υπήρξαν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά. η δύναμη πάντα προσελκύει ανθρώπους ευτελούς ηθικής και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας όπου οι αχρείοι διαδέχονται τους τυράννους.

Χωρίς την έννοια της αδελφότητας με ανθρώπους με παρόμοιες σκέψεις, τη φροντίδα για το αντικειμενικό, το αιώνια απραγματοποίητο στο χώρο της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας, η ζωή θα μου φαινόταν άδεια. Οι καθημερινοί στόχοι της ανθρώπινης προσπάθειας – περιουσία, επιφανειακή επιτυχία, πολυτέλεια- πάντοτε μου φαίνονταν περιφρονητέοι. Ο ηρωισμός κατά διαταγή, η βία χωρίς νόημα και όλη η μολυσματική ανοησία που συμβαδίζει με τ’ όνομα του πατριωτισμού – πόσο τα απεχθάνομαι!

Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να αισθανθούμε είναι το μυστήριο. Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα που κυριαρχεί στην αληθινή τέχνη και την αληθινή επιστήμη. Αυτός που δεν το γνωρίζει και δεν μπορεί να το θαυμάσει ούτε να νιώσει δέος είναι σαν ένας νεκρός, ένα σβησμένο κερί. Η εμπειρία του μυστηρίου – ακόμη και αναμεμειγμένη με φόβο- ήταν αυτή που γέννησε τη θρησκεία.

Η γνώση της ύπαρξης ενός πράγματος ενός πράγματος στο οποίο δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε, η γνώση των εκδηλώσεων του βαθύτερου λόγου και της πιο ακτινοβολούσας ομορφιάς, που η λογική μας έχει πρόσβαση μόνο στις πιο στοιχειώδεις μορφές τους, αυτή η γνώση και αυτή η συγκίνηση είναι που αποτελούν την πραγματική θρησκευτική στάση.

Ένας άνθρωπος που θα εξακολουθούσε να ζει και πέρα από το φυσικό του θάνατο είναι επίσης έξω από την αντίληψη μου, και ούτε θέλω να συμβεί διαφορετικά. Τέτοιες αντιλήψεις αρμόζουν στους φόβους ή τον παράλογο εγωισμό των μικρόψυχων. Για μένα είναι αρκετό το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής και ο πόθος της θαυμάσιας δομής της πραγματικότητας, μαζί με την προσπάθεια να καταλάβω ένα μέρος, όσο μικρό και αν είναι, της λογικής που διέπει τη φύση.

 

Επιλογές από το βιβλίο, του Albert Einstein  : “ Πώς βλέπω τον κόσμο” 

 

Επιλογές, επιμέλεια  αναδημοσιεύσεων και συνθέσεων κειμένων, Πλωτίνος

" Ο Γλαύκος και η Νηρηίδα" - Η γνώση και τα λάθη….

Η πραγματική γνώση Γλαύκε, δεν μεταδίδεται, όπως συμβαίνει με τις πληροφορίες. Η γνώση δεν είναι κάτι που μπορεί να αποκτηθεί μόνο διαβάζοντας βιβλία Αυτή είναι «δανεική γνώση», γεμίζουμε απλώς στιγμιαίες πληροφορίες που υιοθετούμε. Η γνώση απαιτεί βίωμα. Αυτή η γνώση δεν μεταδίδεται.

Κερδίζεται, αποκαλύπτεται σταδιακά με ταπεινότητα, πειθαρχεία και πάθος. Για να βρεις την αλήθεια, θα πρέπει η αναζήτηση σου να γίνει δικό σου βίωμα, και όχι σύμφωνα με τα «βιώματα» και τα πιστεύω άλλων. Αν αυτό επιτευχθεί τότε θα πρέπει να συντελεστεί εντός σου μία αλλαγή, μία συνειδησιακή «αλλαγή» η οποία θα σε αλλάξει εντελώς. Η παλαιά σου κατάσταση θα πρέπει να «πεθάνει», ώστε να γίνει χώρος για το νέο, το καινούργιο.

Το καινούργιο υπάρχει μέσα σου όπως ο σπόρος στο έδαφος, και περιμένει να αφυπνιστεί, να καλλιεργηθεί, αρκεί να αναζητηθεί ή να υποδειχθεί από κάποιον άλλο, που το έχει ήδη ανακαλύψει. Αν το ανακαλύψεις, τότε ο σπόρος που ήταν εν υπνώσει μέσα σου, θα αναγεννηθεί, και τότε μπορείς να τον καλλιεργήσεις να τον αναπτύξεις σύμφωνα με τις δικές σου δυνάμεις.

Τότε ο δικός σου σπόρος θα αναπτυχθεί, θα ανθίσει, και στην συνέχεια θα πρέπει να ταξιδέψει , ώστε να εκπληρώσει τον προορισμό του, που δεν είναι άλλος την εύρεση ενός πρόσφορου εδάφους για την ανάπτυξη της δύναμης που φέρνει εντός του από έναν άλλο αναζητητή….

Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω είναι, να σου δείξω τον δρόμο. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου, θα πρέπει να είναι δική σου 'κατάκτηση'. Ψάξε μέσα σου, να είσαι ο εαυτός σου. Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου. Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνο. Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανένας δεν μπορεί να περπατήσει στη θέση σου.

Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιχαρακώνεται από κάθε είδους δόγματα και φανατισμούς. Μην πιστεύεις αυτούς που λένε πως κατέχουν την αλήθεια, αλλά αυτούς που την αναζητούν. Η αλήθεια δεν τεμαχίζεται, παρόλα αυτά, όλοι υποστηρίζουν πως την κατέχουν, κατηγορώντας τους άλλους ως πλανεμένους…

Η δική μου οπτική αφορά την δική μου ατραπό, τον δικό δρόμο όπως εγώ τον επέλεξα, σύμφωνα με αυτά που μου δίδαξαν, φιλτραρισμένη μέσα από τα δικά μου φίλτρα. Την δική σου αλήθεια δεν μπορεί κανένας να σου τη μάθει! Μπορείς μόνο να τη βιώσεις. Και το δικό σου βίωμα, θα έχει άλλες αποχρώσεις, ξεχωριστές και μοναδικές!

Υπάρχει ένας οδηγός. Ακολούθα το δρόμο που χάραξε η φύση. Η ύπαρξη σου είναι συνυφασμένη μαζί της. Ζεις με τ’ άστρα, τον ήλιο, τη σελήνη, και με τις εποχές που ακολουθούν ταχτικά η μία την άλλη, τα πάντα κινούνται κυκλικά και αρμονικά. Η παραμικρότερη κίνηση στον ουρανό, κάθε αλλαγή στη γη, επηρεάζουν τη ζωή σου. Σκέψου, νιώσε, βίωσε, καλλιέργησε το κρυμμένο κομμάτι της Θείας φύσης, που βρίσκεται βαθιά μέσα στο πιο ιερό κομμάτι της ύπαρξης σου..

Δώσε νόημα στην κάθε στιγμή σου. Αναζήτησε την γνώση, το κάλλος, την αρμονία σε κάθε σου ενέργεια. Μην σπαταλάς την ενέργεια σου σε ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις σε «μυστήρια», όπως από πού ερχόσαστε, και κυρίως στο που πηγαίνετε, πριν και μετά την γέννηση σας στον πλανήτη γη. Συνέχισε το έργο των προγόνων που σου πρόσφεραν όσα απολαμβάνεις σήμερα, δώσε και εσύ στους επόμενους, κάτι παραπάνω από αυτά που παρέλαβεςς. Ζήσε ταπεινά και υπεύθυνα τη ζωή που σου δόθηκε στο τώρα. Μπορείς να κατακτήσεις την αθανασία μόνο με έργα που θα διαρκέσουν περισσότερο από την μικρή χωροχρονικά ύπαρξη σου. Και μην ξεχνάς, καλό στις ανθρώπινες υποθέσεις είναι ότι προάγει την ζωή, κακό ότι την στερεί.

Μην φοβάσαι τα λάθη, θα σε κάνουν έμπειρο. Η εμπειρία δεν μεταδίδεται, κατακτιέται, μέσα από την επανάληψη των λαθών. Μέσα από τα λάθη μαθαίνουμε. Τα λάθη είναι αναγκαία. Το μυστικό για να κάνεις λιγότερα λάθη, είναι να είσαι υπομονετικός και ταπεινός. Όταν είσαι έτοιμος, ο σωστός δρόμος θα εμφανιστεί μπροστά σου. Τότε είναι η στιγμή που θα σου αποκαλυφθούν οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου με βάση τα βιώματα σου, έτσι ώστε να ζεις μία ενσυνείδητη ζωή προς όφελος όλης της κοινωνίας…!

Απόσπασμα από το υπό έκδοση, μυθιστόρημα μου " Ο Γλαύκος και η Νηρηίδα"

Η πρωτομαγιά στην αρχαιότητα

Η Πρωτομαγιά ανοιξιάτικη γιορτή, πολύ πριν γίνει εργατική γιορτή, κοντά πάντοτε στο Πάσχα, συνδυάζει αρχέγονα λατρευτικά στοιχεία που σχετίζονται με τη λατρεία των νεκρών (Λεμούρια, Ροζάρια) και την αναγέννηση της φύσης. Θεωρείται παρετυμολογικά ευνοϊκή για τα μάγια, όπως και ολόκληρος ο μήνας Μάιος.

Το στεφάνι που πλέκεται την παραμονή της Πρωτομαγιάς είναι το μοναδικό σχεδόν έθιμο, που εξακολουθεί να μας δένει με την παραδοσιακή πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλιότερες εποχές. Το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κρανιάς ή κλήματος και στολιζόταν με λουλούδια και θαλερά κλαδιά από καρποφόρα δέντρα (αμυγδαλιά με αμύγδαλο, συκιά με τα σύκα, ροδιά με ρόδι ) αλλά και στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, κρεμμύδι και σκόρδο για το μάτι.

Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της θαλερότητας και της γονιμότητας τους στον άνθρωπο είναι το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό μάλιστα χώρο δεν ήταν απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών αλλά η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού δέσμης από χλωρά κλαδιά  ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς κ.ά.  μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν η ύπαρξη μεταξύ των λουλουδιών και χλωρών κλαδιών φυτών αποτρεπτικών του κακού, όπως  τσουκνίδα, σκόρδο, δαιμοναριά, αγκάθια.

Το όνομα του Μαΐου οφείλεται στην Πλειάδια νύμφη Μαία, την μητέρα του θεού Ερμή. Η Μαία είναι μία από τις επτά κόρες του Άτλαντα και της Πλειόνης ή Πληιόνης, γνωστή και ως μία από τις Πλειάδες. Ο μύθος τις θέλει να γεννιούνται στο όρος Κυλλήνη που τότε ανήκε στην Αρχαία Αρκαδία. Όλες οι Πλειάδες θεωρούνταν θεές – νύμφες του βουνού.

Η Μαία, η ομορφότερη, η μεγαλύτερη αλλά και η πιο συνεσταλμένη, η «ελικοβλέφαρη και ιοπλόκαμη» σύμφωνα με τον Σιμωνίδη, έσμιξε με τον Δία σε μία σπηλιά στην Κυλλήνη, και γέννησε τον δοξασμένο θεό Ερμή. Η Μαία και ο Ερμής θεωρούνται οι προστάτες της Αρχαίας Αρκαδίας.

Ο σημερινός Μάιος αντιστοιχεί στον δέκατο μήνα της αρχαίας Ελλάδας, στον μήνα «Μουνιχιών» (αττικό ημερολόγιο) και ήταν αφιερωμένος στην θεά Άρτεμις. Η μεγάλη αυτή θεά θεωρούνταν και εκείνη προστάτιδα της Αρχαίας Αρκαδίας.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πρόκλος αναφέρει ότι η Πλειάδια (ή Πελειάδα) νύμφη Μαία συμβόλιζε τα αφανή, τα κρυμμένα, τα μυστικά και ήταν εκείνη που τα μετατρέπει από «άδηλα» (αόρατα) σε «δήλια» (ορατά). Το αιτιολογεί, καθώς η Μαία συνδέεται άμεσα με τον τοκετό και την γέννηση και είναι από τις θεότητες που προστατεύουν τις επίτοκες και τις βοηθά να φέρουν στο φως το νεογνό από τα «σκοτάδια της αβύσσου» της μήτρας. Έτσι το «κρυμμένο» έμβρυο, φανερώνεται (έρχεται) στον κόσμο των θνητών. 

Η Μαία έδωσε το όνομα της σε όλες τις Μαίες που βοηθούν τις επίτοκες να γεννήσουν.Τις ιδιότητες αυτές της Μαίας κληρονόμησε ο γιος της ο Ερμής που ονομάστηκε «ψυχοπομπός» και ήταν αυτός που συνόδεψε πίσω την Κόρη (Περσεφόνη) από το σκοτεινό βασίλειο του Άδη στον φωτεινό κόσμο της μητέρας της Δήμητρα. Η Μαία συνδέεται με την ροή – Ρέα και κατ’ επέκταση έχει σχέση με το ύδωρ, διότι η δική της νοητή ύλη είναι εκείνη που ο καθοδηγεί το έμβρυο στο «αρχέγονο ύδωρ» της γυναικείας μήτρας και το μετατρέπει σε «ύδωρ ζωής» που θα συντηρήσει τον νέο άνθρωπο στον κόσμο των θνητών για όλη του την επίγεια ζωή. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την Μαία, ως έφορο των υδάτων και για αυτό κατά τον μήνα της αφιέρωναν σπονδές σε αυτήν και τον γιο της Ερμή, σε πηγές και ποτάμια. Επίσης, την συνέδεαν με τους σεισμούς και η πρώτη εορτή του μήνα της, ήταν οι ικεσίες τους στην νύμφη - θεά για να ζητήσουν την προστασία της.

Οι αρχαίοι άνθρωποι την πρώτη ημέρα του Μαΐου τιμούσαν και εξευμένιζαν με αφιερώματα και σπονδές όλες τις πανίσχυρες δυνάμεις που θεωρούσαν ότι προερχόντουσαν από τις ακτίνες του Ήλιου οι οποίες έπεφταν με ορμή επάνω στην επιφάνεια της Γης και την έκαναν να «αναταράσσεται» με αποτέλεσμα να προκαλούνται σεισμοί. Έτσι είχαν μία γιορτή που ονομάζονταν «μαϊμούδισμα» και τιμούσαν την Μαία, που σε αυτήν την περίπτωση την ταύτιζαν με την Μητέρα Γη. Η εορτή ονομαζόταν «Μαϊουμά» και την είχαν αφιερώσει στις κρυφές δυνάμεις της Γης. Τον μήνα της Μαίας, οι αρχαίοι Λατίνοι τελούσαν την γιορτή των «Ροσαλίων», δηλαδή την «γιορτή των ρόδων». Μία γιορτή αφιερωμένη στους προγόνους τους που τους ονόμαζαν «μαίορες» και τους τιμούσαν προσφέροντας τους νεκρόδειπνα. 

Ο ιστορικός Πλούταρχος αναφέρει ότι οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα συνέλεγαν άνθη τον σημερινό Απρίλιο και Μάιο και έπλεκαν στεφάνια. Τα στεφάνια όμως αυτά έπρεπε να είναι φτιαγμένα από τις ίδιες, διότι κάθε τι που δημιουργείται σωστά και ολοκληρωμένα φέρει την ενέργεια του δημιουργού του. 

Ο μήνας Μάιος ήταν ο μήνας της Γης, η οποία εθεωρείτο η πρώτη νύμφη, σύμφωνα με τους Ορφικούς. Δεν είναι λίγες οι φορές που τον μήνα Μάιο η Μητέρα Γη ταυτίζεται με την νύμφη Μαία και ο Πατέρας Ουρανός με τον Δία. Σμίγοντας η Μαία με τον Δία τον Μάιο γεννιέται η Ερμής.Έτσι, τόσο οι αρχαίοι Έλληνες όσο και οι Ρωμαίοι είχαν αφιερώσει αυτόν τον μήνα στην Γαία-Μαία και για αυτό δεν τελούσαν γάμους κατά τον μήνα αυτό.Στην «γιορτή των Ρόδων», την πρώτη ημέρα του Μαΐου, στόλιζαν τα σπίτια τους με λουλούδια και τα αφιέρωναν τόσο στην Μητέρα Γαία (την πρώτη νύμφη), όσο και στην νύμφη – θεά Μαία αλλά και στον γιο της Ερμή.

Οι έμποροι εκείνη την ημέρα δεν ξεχνούσαν τον Ερμή με το προσωνύμιο Κερδώος, και με αφιερώσεις παρακαλούσαν τον θεό για πολλά κέρδη, όπως ακριβώς άνθιζε η Μητέρα Γαία. Στις αρχές του «μήνα της Μαίας», την πρώτη ημέρα (σημερινή πρωτομαγιά) γινόταν μεγάλη γιορτή στην αρχαία Ρώμη (η Ρώμη είναι ελληνική αποικία Κρητών και Πελοποννήσιων - Πελασγών). Οι άρχοντες της πόλης έκαναν το πρώτο θαλασσινό τους μπάνιο, ακριβώς όπως γίνεται και σήμερα.

Ο κύκλος του στεφανιού έπρεπε να είναι φτιαγμένος από κλωνάρι λυγαριάς, για να συμβολίζει ότι δεν υπάρχει αρχή ούτε τέλος και ότι στην φύση τα πάντα αναγεννιούνται συνεχώς. Το κλωνάρι της λυγαριάς ήταν αφιερωμένο στην θεά Άρτεμη, διότι έφερνε καλοτυχία και μάλιστα στην Ταυρίδα (σημερινή Κριμαία) βρέθηκε σκαλισμένη εικόνα της θεάς τυλιγμένη σε λυγαριά.

Όλοι οι Ολύμπιοι στους αρχετυπικούς τους ρόλους ήταν θεότητες της φύσης. Το ίδιο ισχύει και για την Άρτεμη. Έτσι, ειδικά οι νέες κοπέλες αφιέρωναν την λυγαριά του μαγιάτικου στεφανιού σε εκείνην για να έχουν καλή τύχη.

Εκτός από την λυγαριά χρησιμοποιούσαν και κλαδιά ελιάς αφιερωμένα στην θεά Αθηνά  και μάλιστα ανθισμένα αλλά και αγιόκλημα, αφιερωμένο στον θεό Διόνυσο, για να φτιάξουν το στεφάνι τους. Συμβολικά έβαζαν και κάποιο στάχυ, αφιερωμένα στην Μεγάλη θεά Δήμητρα αλλά και κόκκινα λουλούδια ειδικά τριαντάφυλλα, αφιερωμένα στον θεό Απόλλωνα, για να έχουν μία καλή σοδειά. Μαργαρίτες, βιολέτες, γαρύφαλλα, ευωδιαστά τριαντάφυλλα τοποθετημένα επάνω στο στεφάνι, πολύχρωμα λουλούδια της πανέμορφης ανοιξιάτικης φύσης συμβόλιζαν τον ολάνθιστο βίο ενός σπιτιού, μίας πόλης, ενός έθνους.  

Στην αρχαία Ρώμη , κατά τον μήνα Μάιο γινόταν και η γιορτή των «Λεμουρίων» που ήταν μία γιορτή φαντασμάτων, ειδώλων και γενικώς πονηρών πνευμάτων. Οι αρχαίοι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτά ήταν δεσμευμένα πνεύματα της ύλης, είδωλα νεκρών, ειδικά εκείνων που είχαν πεθάνει με ξαφνικό και τραγικό τρόπο και δεν αποδεχόντουσαν τον θάνατο. Θεωρούσαν ότι αυτά τα πνεύματα ζούσαν κάτω από την Γη, κυριευμένα από κακία και τρομοκρατούσαν τους ανθρώπους.

Ανάμεσα λοιπόν στο διάστημα 9-13 Μαΐου είχαν την γιορτή των Λεμουρίων, μία παραπλήσια με τα Ανθεστήρια των αρχαίων Ελλήνων που ήταν εκτός των άλλων εορτή αφιερωμένη στις ψυχές των νεκρών. Έτσι ο αρχαίος αυτός κόσμος ξεχώριζε τα πνεύματα ψυχές σε δύο κατηγορίες. Τα πονηρά που λέγονταν «λεμούρια» και τα προστατευτικά που λέγονταν «λάρες». Οι αρχαίοι Ρωμαίοι τελούσαν τα «Λεμούρια» την νύχτα. Κατά την διάρκεια της νύχτας χτυπούσαν χάλκινα αντικείμενα για να διώξουν τα πονηρά λεμούρια πνεύματα και έριχναν έξω από τα σπίτια τους κουκιά που θεωρείτο νεκρική τροφή. Όλοι οι αρχαίοι ναοί των θεών παρέμεναν κλειστοί και δεν ετελείτο κανείς γάμος.

Το Βρέττιον είναι μία ελληνική αποικία της Σικελίας. Εκεί κατά τον Μήνα Απρίλιο και Μάϊο γιόρταζαν τα Ανθεστήρια με κύριο γεγονός την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη. Πίστευαν μάλιστα ότι ακριβώς σε εκείνο το μέρος υπήρχε το χάσμα όπου ο θεός των νεκρών άρπαξε την Κόρη.

Σύνθεση κυρίως από  hastarhellas και kathimerini

Επιλογές, επιμέλεια  αναδημοσιεύσεων και συνθέσεων κειμένων, Πλωτίνος

Το μυστικό της "σωστής" ερώτησης...

Δύο καλόγεροι βρισκόντουσαν μπροστά σ’ ένα δίλημμα συνειδήσεως: είχαν το δικαίωμα να καπνίζουν όταν προσευχόντουσαν ;

Ανίκανοι όμως να λύσουν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα,  απευθύνθηκαν στο Βατικανό,  όταν όμως πήραν τις απαντήσεις διαπίστωσαν με έκπληξη πώς oι εκκλησιαστικές αρχές είχαν δώσει την άδεια στον ένα,  και είχαν αρνηθεί στον άλλο.

—Τι ζήτησες ακριβώς ; ρώτησε κείνος πού δεν του είχαν επιτρέψει να καπνίζει. Εγώ ήθελα να ξέρω αν έχω το δικαίωμα να καπνίζω την ώρα πού προσεύχομαι,  και μου είπαν πώς δεν έχω. 

 — Εσύ πώς τα κατάφερες και σου επέτρεψαν ;

—Γιατί εγώ ρώτησα, αν είχα το δικαίωμα να προσεύχομαι την ώρα πού καπνίζω..!

Αναδημοσίευση από http://www.o-klooun.com/

Επιλογές, επιμέλεια  αναδημοσιεύσεων και συνθέσεων κειμένων, Πλωτίνος

Ο κόσμος είναι η αντανάκλαση σου.

D' Anna, Stefano Elio :  Αυτό που θα σας πω μπορεί να μην σας αρέσει, μην περιμένετε από μένα να είμαι ένας πνευματικός δάσκαλος και ένας γκουρού, ένας κύριος, ένας σαμάνος ή οτιδήποτε παρόμοιο που νομίζετε ότι μπορεί να είμαι. Είμαι πολύ πρακτικός άνθρωπος... αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύω στην εξωτερική πραγματικότητα. Η εξωτερική πραγματικότητα είναι στην υπηρεσία μου. Αυτό σημαίνει να είσαι πρακτικός. Όταν ξεπερνάτε τον εαυτό σας τότε η πραγματικότητα ακολουθεί. Αυτό το οποίο προσπάθησα να βάλω μέσα στο βιβλίο «Η Σχολή των Θεών» είναι απλά για να σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την ζωή. Την προβάλλουμε την ζωή. Είμαστε δημιουργοί της πραγματικότητας. Προβάλλουμε την πραγματικότητα έξω στο περιβάλλον- στον περίγυρο. Έτσι δεν μπορώ να μιλήσω στις μάζες. Η μάζα ποτέ δεν μπορεί να καταλάβει....

 ...Είμαι εδώ απλά για να σας πω ότι ποτέ δεν θα μπορέσετε να καταλάβετε, να ακολουθήσετε, να εφαρμόσετε αυτό για το οποίο σας μιλώ. Είναι πολύ πιο εύκολο να στρέφεστε στην θρησκεία, σε μια ιδεολογία, μια πολιτική, οικονομική αλλά να μεταμορφώσουμε το εσωτερικό μας ‘’Είναι’’, είναι ο πιο δύσκολος δρόμος, που μπορείτε να αναλάβετε. Όπως είπα εχθές σε λίγα λεπτά, πρέπει να γίνουμε όλοι ένα πλήρωμα το οποίο ταξιδεύει και διασχίζει έναν Ωκεανό. Πρέπει να γίνουμε ένα πρόσωπο και αυτό είναι που θα γίνει αν  μου δώσετε την προσοχή σας, αυτό για το οποίο μιλάμε.

Το να είστε σιωπηλοί, το να μείνετε με τον εαυτό σας σε σιωπή είναι μία εξάσκηση, να αντέξετε την σιωπή, αυτό είναι υπευθυνότητα, αυτό σημαίνει υπευθυνότητα με την έννοια την λατινική να έχουμε την απάντηση… και αυτό σας επιτρέπει να αγγίξετε αυτό που πραγματικά είστε και η σιωπή είναι πολύ σημαντική, πολύ σπουδαία, πολύ ενδιαφέρουσα. Πρέπει να αντιληφθείτε ότι οτιδήποτε που συμβαίνει στην ζωή μας, είναι σαν να φοράμε μια μάσκα πιστεύοντας ότι… κάθε στιγμή... ταυτιζόμαστε μ’ αυτές τις μάσκες και πιστεύουμε ότι είμαστε αυτές οι μάσκες. Να απαλλαγούμε από τις ίδιες τις μάσκες είναι αδύνατον. Εσείς ήρθατε εδώ για να έχετε μια απάντηση αλλά δεν μπορείτε να καταλάβετε ποια μπορεί να είναι η απάντηση.... Η απάντηση είναι να είστε υπεύθυνοι για όλα και όλους και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από μέσα και όλες οι κρίσεις σ’ αυτήν την ζωή και στον κόσμο, μπορούν να λυθούν μόνον εάν αντιληφθείτε ότι είστε η πραγματική αιτία όλων αυτών των εμπειριών που υπάρχουν έξω. 

Το να είστε κυρίαρχοι του εαυτού σας έχει να κάνει με την αυτοπαρατήρηση και αυτό είναι μία πολύ δύσκολη τεχνική. Όλοι πιστεύουν ότι μπορούν να παρακολουθήσουν τον εαυτό τους, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον εαυτό μας. Το να παρακολουθήσουμε τον εαυτό μας, σημαίνει οι σκιές να εξαφανιστούν. Μερικά δευτερόλεπτα αυτοπαρατήρησης μας βάζει σε μια κατάσταση που λύνει όλα τα προβλήματα. Όλα τα προβλήματα του οργανισμού μας, του κράτους, της χώρας, μέχρι τα πλανητικά προβλήματα». [1]

«Μια πραγματική βελτίωση προϋποθέτει μια αλλαγή στο Είναι. Πραγματική βελτίωση σημαίνει εξέλιξη ή ανάπτυξη προς την ενότητα του Είναι, που είναι το αποτέλεσμα ενός νέου τρόπου σκέψης και της εγκατάλειψης της παλιάς, θνητής νοοτροπίας. …-Για να αλλάξεις, θα πρέπει να πολεμήσεις τον προγραμματισμό σου. Θα πρέπει να ανατρέψεις την οπτική σου. Μόνο έτσι, μέσα από μια πολυετή εργασία, θα μπορέσεις να αλλάξεις το πεπρωμένο σου…Το παρελθόν θα πρέπει να το ευλογούμε, να το θεραπεύουμε. Μπες σε κάθε πτυχή. Φώτισε κάθε γωνιά. Μετέτρεψε το, μέσα από μια νέα αντίληψη….-Ο κόσμος είναι όπως τον ονειρεύεσαι. Είναι ένας καθρέπτης. Εκεί έξω, βρίσκεις το δικό σου κόσμο, τον κόσμο που έκτισες, που ονειρεύτηκες. Έξω, βρίσκεις εσένα. Πήγαινε να δεις ποιος είσαι! Θα ανακαλύψεις ότι οι άλλοι είναι η αντανάκλαση της εικόνας του ψέματος που έχεις μέσα σου, του συμβιβασμού, της άγνοιάς σου… Άλλαξε! Κι ο κόσμος θα αλλάξει!...

Ο κόσμος είναι η αντανάκλαση σου. Αναποδογύρισε τις πεποιθήσεις σου και ο κόσμος, σαν μια σκιά, θα ακολουθήσει. Η πραγματικότητα θα πάρει τη μορφή μιας νέας αντίληψης. Ο φόβος, η οδύνη, το άγχος, δεν είναι το αποτέλεσμα αλλά η αιτία όλων των προβλημάτων μας…. Υπάρχει ένας χώρος όπου σκέψεις, αισθήματα, συναισθήματα, πράξεις και γεγονότα, είναι καταγραμμένα για πάντα και μετά από χρόνια, μπορούμε να τα ανακαλύψουμε, όπως τα πράγματα που έχουμε στοιβαγμένα στη σοφίτα, φαινομενικά αδρανή, απροστάτευτα. Στην πραγματικότητα, αυτά συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται και να ρυθμίζουν, όλη μας τη ζωή. Εκεί, πρέπει να επιστρέψεις. ….Το χάος που ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του, η κόλαση του, προβάλλεται στον κόσμο με τη μορφή βεντέτας, διακρίσεων και πολέμων μεταξύ φυλών, ιδεολογιών, πιστεύω, θρησκειών….Ο κόσμος έχει σταματήσει γιατί υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται, άνθρωποι θανάσιμα φοβισμένοι. Έτσι όπως είναι η ανθρωπότητα, δεν μπορεί να συλλάβει μια κοινωνία απελευθερωμένη από την εξάρτηση. Η εξάρτηση είναι η άρνηση του ονείρου. Η εξάρτηση είναι η μασκαράτα που φοράνε οι άνθρωποι, για να κουκουλώσουν την απουσία της ελευθερίας, την άρνηση της ζωής». [2]

Επιλογές / σύνθεση από  συνέντευξη [1] του D' Anna, Stefano Elio , και από το βιβλίο, «Η Σχολή των Θεών» [2] , Εκδόσεις Ελφίλ.

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία-Μυθαγωγία

Η αγκαλιά του Μεγάλου Κενού...

Κάποτε, μια καλοκαιρινή νύχτα, όταν όλα στη φύση ήταν σε αρμονία και οι καρδιές ήταν κι αυτές ανοικτές κι έτοιμες για να ακούσουν και να γνωρίσουν, μια ιδιαίτερη γιαγιά, βρέθηκε στην εξοχή μαζί με τα εγγόνια της. Καθόταν γύρω από μια μεγάλη φωτιά που είχαν ανάψει όλοι μαζί και επικοινωνούσαν σιωπηλά με τη φύση γύρω τους. Κάποια στιγμή το μικρότερο εγγονάκι ρώτησε: 

«Πες μας γιαγιά πως φτιάχτηκε όλος αυτός ο κόσμος που υπάρχει γύρω μας;»

Η γιαγιά χαμογέλασε και νιώθοντας την ανοιχτοσύνη που είχαν οι καρδούλες τους άρχισε να μιλάει: 

«Μια φορά κι έναν καιρό, τα πολύ παλιά χρόνια, όταν στον κόσμο υπήρχε μόνο το Κενό του Μεγάλου Πνεύματος, δημιουργήθηκε μια μικρή σπίθα, που μέρα με τη μέρα άλλαζε, γινόταν ολοένα και πιο διαφορετική. Καθώς μεγάλωνε ξεπηδούσαν από μέσα της χρώματα, ήχοι και μυρωδιές. Διαφοροποιούνταν το σχήμα της και γινόταν όλο και πιο στρογγυλό. Απέκτησε κίνηση και ροή. Σιγά, σιγά σχημάτισε έναν σφαιρικό παλλόμενο κόσμο. Μόνο το κέντρο της έμενε το ίδιο άχρωμο, άηχο, άοσμο και ήρεμο όπως ήταν το Κενό πριν δημιουργηθεί η σπίθα.

Ξαφνικά μια μέρα μια μικρή έκρηξη δημιουργήθηκε και η σφαίρα ενώ ήταν ένα, ένιωσε, ότι χωρίστηκε στα δυο. Σαν να έγιναν μέσα της δυο διαφορετικοί κόσμοι. Άλλα χρώματα, ήχοι και μυρωδιές πήγαν στον ένα κόσμο και άλλα στον άλλον Όμως το καθένα από αυτά τα στοιχεία ξεχωριστά, ένιωθε την έλλειψη αυτών που μεταφέρθηκαν σε διαφορετικό κόσμο απ’ ότι βρισκόταν εκείνα. Γι’ αυτό το λόγο συνέχισαν όλα να κινούνται, ψάχνοντας να βρουν αυτά που νόμιζαν ότι είχαν χαθεί. Όπως κινιόνταν, άρχισε να τρίβεται το ένα με το άλλο. Μερικές φορές να μπερδεύονται μεταξύ τους και άλλες να ενώνονται. Έτσι γεννήθηκαν κι άλλοι ήχοι, κι άλλα χρώματα, κι άλλες μυρωδιές...

Σιγά, σιγά ανάλογα την ταχύτητα που είχαν τα στοιχεία του κάθε κόσμου γινόταν ολοένα και πιο ορατά ή αόρατα. Ο ένας κόσμος άρχισε να συμπυκνώνεται και να σταθεροποιείται. Μέσα του γεννήθηκαν τέσσερα καινούρια στοιχεία που ήταν πολύ ιδιαίτερα και σημαντικά. Αυτά ήταν η γη, το νερό, ο αέρας και η φωτιά, που με το πέρασμα των χρονών, μας έδωσαν τον κόσμο όπως υπάρχει σήμερα. Τον ορατό κόσμο της ύλης. Αντίθετα ο άλλος κόσμος άρχισε να αραιώνει και να μεταμορφώνεται σε έναν κόσμο διαφορετικό, αόρατο που κρατούσε όμως μέσα του όλα τα πρωτογενή του στοιχεία. Δημιουργήθηκε έτσι ο ουράνιος κόσμος του πνεύματος. 

Με αυτόν τον τρόπο πραγματοποιηθήκαν πολλές αλλαγές και στους δύο κόσμους που συνέχισαν να βρίσκονται σε μια συνεχομένη ροή. Σε μια συνεχομένη δράση που τις περισσότερες φορές δεν είναι ορατή γιατί είναι εσωτερική. Κάποια στιγμή με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που συνέβαιναν, σαν αποτέλεσμα της εσωτερικής αυτής κίνησης, άρχισαν να δημιουργούνται ήλιοι πλανήτες, γαλαξίες και αστεροειδή. Αυτά που βλέπουμε, συνέχισε η γιαγιά όταν το βράδυ ξαπλώνουμε κοιτάζοντας τον Ουρανό. Τότε που σαν καλός πατέρας, έρχεται στα κρυφά και μας σκεπάζει τρυφερά με την ουράνια κουβέρτα του, την ασημοκεντημένη με τα μυστικά του...

Ένας πολύ ξεχωριστός πλανήτης δημιουργήθηκε εκείνον το καιρό, η Γη. Φτιάχτηκε από το Μεγάλο Πνεύμα για να φέρει την ένωση στους δυο κόσμους. Άρχισε τότε η γη, το νερό, ο αέρας και η φωτιά να συνεργάζονται για να δημιουργήσουν το χώρο όπου η Μάνα Γη θα έφερνε σ’ αυτόν τον καινούριο κόσμο τα παιδιά της. Έτοιμη να τα αγκαλιάσει και να τα φροντίσει, πάντα με τη βοήθεια του Πατέρα Ουρανού. Της γης τα μόρια ήρθαν πολύ κοντά και σχημάτισαν μια στερεή και ορατή με το γυμνό μάτι επιφάνεια. Αυτή καθώς κινούνταν τα μόρια της απέκτησε και εξωτερική κίνηση. Γυρνούσε γύρω από τον εαυτό της και στρογγύλευε ώσπου έγινε μια μεγάλη σφαίρα που αιωρείτο στο Άπειρο. 

Το νερό έγινε ορατό, ρευστό και κυλώντας κάλυψε μια μεγάλη επιφάνεια της γης. Ο αέρας έχοντας περισσότερα στοιχεία από τον ουράνιο κόσμο, κύκλωσε αόρατα τη γη και το νερό, έχοντας σκοπό να προστατεύσει και να βοηθήσει να αναπτυχθεί η κάθε καινούρια μορφή ζωής που θα γεννιόταν. Ένα μέρος της φωτιάς έγινε ο ήλιος που κρατώντας όλες τις ιδιότητες της πρώτης σπίθας του Μεγάλου Κενού θα συντελούσε κι αυτός με τη σειρά του στην ανάπτυξη και την δημιουργικότητα της καινούριας Κτίσης. 

Σταδιακά με την πάροδο των χρονών, άρχισαν να σχηματίζονται τα πετρώματα και να γεννιούνται τα πρώτα φυτά, απόλυτα συνδεδεμένα με την ενέργεια του Σύμπαντος και του Μεγάλου Πνεύματος. Αργότερα, όταν εδραιώθηκε η εξωτερική κίνηση πάνω στον πλανήτη, ήρθαν τα ζώα, τα πουλιά και τα ψάρια που γέμισαν με έναν άλλο τρόπο ζωής τη στεριά και το νερό. 

Στην αρχή ήταν κι αυτά συνδεδεμένα με την Συμπαντική ενέργεια όμως, όσο πιο πολύ εξωτερική κίνηση αποκτούσαν τόσο περισσότερο απομακρύνονταν από την πηγή της ζωτικής ενέργειας που τα δημιούργησε. Ευτυχώς όμως το Μεγάλο Πνεύμα τους χάρισε το δώρο της ‘’μη σκέψης’’ κι αυτά, έχοντας άδειο το μυαλό τους μπορούσαν να νιώθουν την Πηγή».

Η γιαγιά γυρνώντας προς τα εγγόνια της ρώτησε:

«Έχετε προσέξει ότι τα αποδημητικά πουλιά βρίσκουν πάντα τον προορισμό τους πηγαίνοντας από τη μια χώρα για την άλλη;. Αυτό συμβαίνει γιατί νιώθουν την Πηγή που τα κατευθύνει και τα προστατεύει…

Αργότερα πολύ αργότερα γεννήθηκαν οι πρώτοι άνθρωποι στη γη. Ο τρόπος που είχε εξελιχθεί ο γήινος κόσμος δημιούργησε αλυσιδωτές αντιδράσεις και οι άνθρωποι γεννήθηκαν με το χάρισμα της ευφυΐας, της νόησης. Ποτέ όμως ένα χάρισμα δεν είναι μόνο για καλό. Τα πάντα εξαρτώνται από τον τρόπο που θα τα χρησιμοποιήσεις. Κοιτάξτε τι συμβαίνει στη φύση. Ότι σε μεγάλη ποσότητα μπορεί να είναι δηλητήριο, σε μικρή μπορεί να είναι φάρμακο. Έτσι και ο Νους του ανθρώπου μπορεί να είναι η σωτηρία του ή η καταδίκη του. 

Όσο η δράση του μυαλού του είναι εξωτερική, με σκέψεις γεμάτες αμφιβολία και έλλειψη εμπιστοσύνης, τόσο περισσότερο ο άνθρωπος απομακρύνεται από την Πηγή. Και όταν συμβαίνει αυτό τότε απομακρύνεται από τον δρόμο της ψυχής του και περιορίζεται στον φτωχό κόσμο της ύλης. Όσο περισσότερο ησυχάζει το μυαλό του και μπαίνει σε μια δράση εσωτερική, αυτό που ονομάζουν όσοι γνωρίζουν ‘’μη–δράση’’, τόσο περισσότερο συνδέεται με τη σοφία του Σύμπαντος και νιώθει την πληρότητα και την αρμονία του.

Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε άνθρωπος όπως και κάθε άλλο πλάσμα είναι μέρος του Μεγάλου Κενού. Έχει μνήμες στα κύτταρα του από την Ενέργεια από την οποία προήλθε. Έχει μνήμες από κάθε χρώμα, ήχο, μυρωδιά, γεύση ή αίσθηση που συνέβαλλε στην δημιουργία του. Γιατί ότι προϋπήρχε πριν τον άνθρωπο τον βοήθησε στο να δημιουργηθεί. 

Όλα στο Σύμπαν συνδέονται με ένα ξεχωριστό ιδιαίτερο τρόπο και μόνο ένας σιωπηλός Νους μπορεί να αγγίξει την Ολότητα του Μεγάλου Πνεύματος... Ένας σιωπηλός Νους μπορεί να περιδιαβεί και στους δυο κόσμους που είπαμε πριν από λίγο. Τον Ουράνιο και τον Γήινο. Άλλωστε αυτοί δυο κόσμοι ενώνονται, από τότε που διαχωριστήκαν με έναν διάφανο λώρο καθαρής ενέργειας που άλλοι τον ονομάζουν όνειρο, άλλοι ιδέα, άλλοι έμπνευση και άλλοι διαίσθηση. 

Αυτοί που γνωρίζουν λένε ότι δεν μπορεί να γεννηθεί οτιδήποτε στον κόσμο της ύλης αν δεν σχηματιστεί πρώτα στον πνευματικό κόσμο. Όταν ολοκληρωθεί ο σχηματισμός του στον αόρατο κόσμο τότε κάποιοι άνθρωποι του ορατού, γήινου κόσμου το διαισθάνονται ή το ονειρεύονται ή το συλλαμβάνουν σαν ιδέα ή σαν έμπνευση και το κάνουν πράξη και δημιουργία στον υλικό κόσμο. Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζεται κάποιες φορές το μυαλό να είναι σιωπηλό. Να αδειάσει από σκέψεις για να γεμίσει από γαλήνη και δημιουργική ενέργεια 

Τα πλάσματα του Ουράνιου κόσμου εργάζονται καθημερινά για την δική μας υποστήριξη και βοήθεια. Ξέρουν ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε αναλάβει το δύσκολο έργο της ένωσης των δυο κόσμων. Γι’ αυτό μας βοηθάνε και μας υποστηρίζουν όποτε το χρειαζόμαστε και το ζητάμε. Η Γη είναι ο πλανήτης της ελεύθερης βούλησης. Αν κάποιος από μας δεν θέλει βοήθεια δεν θα την εισπράξει. Όμως όλα τα πνευματικά όντα αγκαλιάζουν με αγάπη και αποδοχή την κάθε μας επιλογή. 

Ξέρουν ότι κάτι σαν ένα πέπλο, έχει σκεπάσει τον υλικό κόσμο και εμποδίζει εμάς τους ανθρώπους να έχουμε ξεκάθαρη την γνώση του αοράτου κόσμου. Γι’ αυτό και είναι πάντα έτοιμα να μας βοηθήσουν και να μας στηρίξουν, όταν καταφέρνουμε, τραβώντας λίγο το πέπλο να έρθουμε σε επαφή μαζί τους και να πάρουμε μια γεύση από τον δικό τους κόσμο. Και όταν έρθει η ώρα της μετάβασης μας από τον ένα κόσμο στον άλλον, μας γεμίζουν αγάπη και φως, για να κάνουν πιο εύκολη την μετακίνηση μας και την αλλαγή στη δομή μας. 

Μεγάλη δυσκολία έχουν εκείνα, όταν για κάποιους λόγους αποφασίζουν να έρθουν στο δικό μας κόσμο και να μεταμορφωθούν από φωτεινές οντότητες σε γήινα πλάσματα. Το πέπλο χωρίς διάκριση πέφτει πάνω τους και αφού τα σκεπάσει τα οδηγεί σιγά, σιγά στη λήθη. Τα πρώτα χρόνια της γήινης ζωής τους κρατάνε για λίγο τις μνήμες του πνευματικού κόσμου γι’ αυτό, και την περισσότερη ώρα είναι σιωπηλά. Τότε αισθάνονται τελείως διαφορετικά το κόσμο στον οποίο ήρθαν.

Όμως στον ερχομό τους εμείς οι άνθρωποι δεν λειτουργούμε υποστηρικτικά προς αυτά αλλά βοηθάμε το «πέπλο» να τα οδηγήσει γρηγορότερα στη λήθη. Και ενώ εκείνα σαν πνευματικά όντα σέβονται την ελευθερία μας εμείς αντίθετα κατασκευάζουμε και προσδιορίζουμε το μυαλό και τη σκέψη τους. Ευτυχώς κάποιες ξεχωριστές υπάρξεις καταφέρνουν να βγάλουν το πέπλο ενώ βρίσκονται ακόμα στη Γη και αναλαμβάνουν το δύσκολο έργο να προσπαθήσουν, να μας ανοίξουν το δρόμο προς την ελευθερία και την ολοκλήρωση.

Αυτές οι υπάρξεις έρχονται για να μας θυμίσουν ότι ο χώρος από τον οποίο προερχόμαστε και ο χώρος στον οποίο θα καταλήξουμε είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η αγκαλιά του Μεγάλου Κενού. Και ότι τίποτε μέσα σε αυτήν την αγκαλιά δεν είναι διαχωρισμένο αλλά τα πάντα είναι ενωμένα. Τα πάντα είναι ένα. 

Το πέρασμα μας μέσα από τον ορατό κόσμο και ο τρόπος που θα ζήσει ο καθένας τη ζωή του, είναι το μέσον για να φύγει το πέπλο και να μην νιώθουμε πια το διαχωρισμό των δυο κόσμων.

Αυτό να το θυμάστε αγαπημένα μου πλάσματα είπε η γιαγιά, ακόμα και τότε που θα έχω επιλέξει να κάνω τη μετάβαση. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε το πως δημιουργήθηκε ο κόσμος αλλά είναι εξίσου σημαντικό να νιώθετε το πώς είναι ο κόσμος πραγματικά και να επιτρέψετε στην αλήθεια της καρδιάς σας να απομακρύνει το πέπλο.

Η καρδιά σας είναι η πραγματική εξερευνήτρια των μυστηρίων. Είναι αυτή που λαχταρά την περιπέτεια και θέλει να γνωρίσει ότι δεν έχει χαρτογραφηθεί. Και είναι αυτή που θα μπορέσει να σας δώσει απαντήσεις, στην πορεία της ζωής σας, σε όλα τα ερωτήματα σας. Γιατί βρίσκεται σε απόλυτη σύνδεση με τους δυο κόσμους και έχει χαραγμένη στη μνήμη της τη φύση του Μεγάλου Κενού που είναι και η δική σας φύση. Όταν μάθετε να εμπιστεύεστε τότε ένας υπέροχος κόσμος θα σας αποκαλυφθεί.»

Και η γιαγιά χαμογελώντας τρυφερά στα εγγόνια της και ξεχειλίζοντας από αγάπη τους είπε: 

«Και τώρα ξαπλώστε μαλακά γύρω από τη φωτιά, εδώ δίπλα μου, κλείστε τα ματάκια σας και αφήστε τη φύση, τη νύχτα και το όνειρο να σας μυήσουν στα μυστικά του Σύμπαντος…»

Despoina Palamari 

Αναδημοσίευση από :  http://pulseoflove.blogspot.gr

 Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος - Μυσταγωγία-Μυθαγωγία