Τὰ ξουρισμένα μουστάκια, καὶ τα καινούργια ήθη στὸ Ρωμαίϊκο.

                   Πανουργιᾶς (Δημήτριος Ξηρός, 1767-1834, ὁπλαρ­χηγὸς ἐπαρ­χίας Ἀμ­φίσ­σης).

Οταν ήρθε ὁ Καποδίστριας, ἀποφάσισε κι’ ὁ γέρο-Πανουριᾶς, ὁ Κλεφταρματωλὸς τῶν Σαλώνων, νὰ κατεβῇ ἀπὸ τοῦ Παρνασοῦ τὰ κάρκαρα καὶ νὰ πάῃ νὰ παρουσιαστῇ στὸν Κυβερνήτη. Ἔφτασε λοιπὸν στὴν Αἴγινα, μὰ μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ποὔρριξε γύρω του, δὲν τοῦ χαμαρέσανε τὰ πράματα. Εἶδε κοντὰ στὸν Κυβερνήτη κάτι φραγκοντυμένους, ποῦ δὲν τοὺς φτάνανε τὰ φράγκικα φορέματα, μὰ εἴχανε ξουρίσει καὶ γένεια καὶ μουστάκια, καὶ ἦταν ἔτσι σὰν ξεροκολόκυθα γυαλιστερὰ τὰ μοῦτρα τους:

— Τί μ’σοῦδες (μοῦρες) εἶν’ αὐτές; εἶπε στὸ γέρο-Δυοβουνιώτη, ποῦ εἶχε ἔρθει κι’ αὐτὸς συντροφιά του στὴν Αἴγινα.

— Δὲν τοὺς βλέπεις; Τσ’ ἤφερε οὑ Κυβερνήτ’ς νὰ μᾶς φουτίσουν.

— Γι’ αὐτὸ εἶν’ ἔτσ’ τὰ μοῦτρα τ’ς; Γένουντ’ ἔτσ’ πλειὸ διαβασμένοι, μαθές; Τότε θέλω κ’ ἐγὼ νὰ τὰ ξουρίσω νὰ γίνου σουφὸς κ’ ἐγώ…

— Καὶ δὲν τὰ ξουρίζεις; Ἐδῶ παρακάτ’ εἶν’ οὑ χαμζᾶς (κουρέας). Μὰ δὲν κουτᾷς. Πῶς θὰ γυρί’ης, μαῦρε, στοὺ χουριό;

— Πλερώνεις ἐσὺ τὰ ξουριστ’κά;

— Πλερώνου… μὰ δὲ θ’ ἀποκουτί’ῃς τέτοιου πρᾶμα..

— Βάν’ς καὶ τὰ βιουλιὰ μαζί;

— Τί τὰ θέλ’ς τὰ βιουλιά;

— Ἔτσ’, θέλου νὰ γίνῃ τοῦ πράμα πανηγύρ’.

— Ἂς εἶναι κ’ ἔτσ’.

Ὁ Δυοβουνιώτης ἀκόμα δὲν εἶχε καταλάβει καλὰ τί λογῆς ξύρισμα ἤθελε ὁ γέρο-σύντροφός του. Ξέχανε τὰ παλιά του τὰ καμώματα• Ἄνθρωπος τοῦ δρυμοῦ, κλαρίτης, ἤξερε νὰ λέῃ τὰ πράματα καὶ νὰ τὰ κάνῃ πέρα καὶ πέρα ξέσκεπα.
Μπαίνουνε στὸν κουρέα, καὶ νά, ἔρχονται τὰ βιολιά, κι’ ἀρχίζουν τὸ παιγνίδι, κ’ ἑτοιμάζει ὁ κουρέας τὰ ξουράφια του. Κάνει ὅμως νὰ βάλῃ χέρι στοῦ γέρο-στρατηγοῦ τὰ μοῦτρα, κι’ αὐτός,

— Τράβα τοὺ χέρ’ σ’ ἀποὺ κεῖ! τοῦ λέει.

Πετάει πέρα τὴ φουστανέλλα καὶ μένει ὅπως τὸν ἔκαμε ἡ μαννούλα του ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτου… Κι’ ἀρχίζει ὁ κουρέας, θέλοντας μὴ θέλοντας, καὶ τοῦ τὰ ξουρίζει… Καὶ παίζουν τὰ βιολιά… Κι ὁ κόσμος ὅλο καὶ μαζεύεται…

— Αἴ, τώρα μοιάζ’νε μὲ μοῦτρα φράγκικα! εἶπε ὁ γέρος ἀφοῦ τελείωσε τὸ ξύρισμα.
Κι’ ὅλα αὐτὰ τἄκαμε, γιὰ νὰ σατυρίσῃ τὰ ξουρισμένα μοῦτρα καὶ μουστάκια, ποῦ εἴχανε κοπιάσει ἀπ’ τὴ Φραγκιὰ νὰ φέρουνε καινούργια φῶτα στὸ Ρωμαίϊκο.

Δη­μη­τρα­κά­κης, Δη­μή­τριος. Γεν­νή­θη­κε στὸ Κα­στρὶ τέ­ως Δή­μου Κα­στο­ρεί­ου τῆς Λα­κε­δαί­μο­νος τὸ 1823, πέ­θα­νε ἄ­γα­μος στὶς 23 Αὐ­γού­στου τοῦ 1888 καὶ τά­φη­κε στὸ Βυ­ζαν­τι­νὸ Να­ὸ τοῦ Ἁ­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου στὸ Κα­στρί. Ἦ­ταν γιὸς τοῦ ὁ­πλαρ­χη­γοῦ τῆς ἐ­πα­νά­στα­σης τοῦ 1821 Γε­ωρ­γί­ου Δη­μη­τρα­κά­κη καὶ ἐγ­γο­νὸς τοῦ ἐ­θνο­μάρ­τυ­ρα τῆς ἡ­ρω­ϊ­κῆς ἐ­πα­νά­στα­σης «τοῦ Ὀρ­λὼφ» Γι­αν­νά­κη Δη­μη­τρα­κά­κη. Ἔ­βγα­λε τὸ Ἑλ­λη­νι­κὸ Σχο­λεῖ­ο στὸ Μι­στρᾶ, τὸ Γυ­μνά­σιο στὸ Ναύ­πλιο, καὶ τὴ Νο­μι­κὴ Σχο­λὴ στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Ἀ­θη­νῶν. Δι­α­κρί­θη­κε ὡς δη­μό­σιος ἄν­δρας καὶ ὑ­πη­ρέ­τη­σε σὲ ση­μαν­τι­κὲς δι­οι­κη­τι­κὲς θέ­σεις μὲ ἐ­πι­τυ­χί­α. Τὰ χρό­νια της Κω­λετ­τι­κῆς κυ­βέρ­νη­σης (1845-1847) ἦ­ταν ἰ­δι­αί­τε­ρος γραμ­μα­τέ­ας τοῦ Σπαρ­τιά­τη πο­λι­τι­κοῦ Νι­κο­λά­ου Κορ­φι­ω­τά­κη ποὺ δο­λο­φο­νή­θη­κε ὅ­ταν ἦ­ταν ὑ­πουρ­γὸς τῶν Ἐ­σω­τε­ρι­κῶν ἀ­πὸ το­πι­κοὺς ἀν­τι­πά­λους του τὸν Αὔ­γου­στο τοῦ 1850. Με­τὰ τὴ δο­λο­φο­νί­α τοῦ Κορ­φι­ω­τά­κη ὁ Δ. Δη­μη­τρα­κά­κης ἐ­κτέ­θη­κε στὶς ἐ­κλο­γὲς τὸ 1859 καὶ ἐ­κλέ­χτη­κε βου­λευ­τὴς Λα­κε­δαί­μο­νος. Ἐ­πα­νε­κλέ­χτη­κε τὸ 1868, τὸ 1879, τὸ 1880-1882 καὶ τὸ 1885. Ση­μαν­τι­κὴ προ­σφο­ρά του ἀ­πο­τε­λοῦν τὰ ἀ­πο­μνη­μο­νεύ­μα­τά του ποὺ ὄ­χι μό­νο φω­τί­ζουν πολ­λὲς σκο­τει­νὲς σε­λί­δες τῆς Ἱ­στο­ρί­ας μας ἀλ­λὰ καὶ σκι­α­γρα­φοῦν μιὰν ὁ­λό­κλη­ρη ἐ­πο­χή. Πη­γή: http://www.elladatv.gr/

Πηγή: Γιάννη Βλαχογιάννη, Ἱστορικὴ Ἀνθολογία, Πατριωτικὴ χορηγία Ἐμ. Α. Μπενάκη εἰς τιμὴν τῆς Ἑκατονταετηρίδος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, Ἀθῆναι, 1927 [Ἀπὸ Δ. Γ. Δημητρακάκη Ἀνέκδοτα ἀπομνημονεύματα].

 Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Μυσταγωγία- Μυθαγωγία