Μυητική φθινοπωρινή ισημερία..

Η φθινοπωρινή ισημερία εγκαινιάζει την έναρξη του φθινοπώρου στο βόρειο ημισφαίριο, ενώ ταυτόχρονα στο νότιο ημισφαίριο ξεκινά η άνοιξη. Κατά την ισημερία, ο Ήλιος λάμπει κάθετα πάνω από τον Ισημερινό της Γης, με τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας να είναι περίπου ίδια.Αρκετά αρχαιοελληνικά ημερολόγια, ανάμεσά τους των Λακεδαιμονίων και των Μακεδόνων, είχαν ως αφετηρία (πρωτοχρονιά) τη φθινοπωρινή ισημερία.

Οι δυο ισημερίες (φθινοπωρινή και εαρινή) και οι δυο τροπές του Ηλίου (χειμερινή και θερινή) αποτελούσαν και αποτελούν ημέρες με ιδιαίτερη σημασία σ’ όλες τις μυητικές σχολές και τα μυητικά τάγματα που λειτούργησαν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Συσχέτιζαν τα γεγονότα του πνευματικού κόσμου με τις φάσεις του ήλιου και την επίδρασή του στη φύση. Ο μύστης και θεουργός Ορφέας ήταν ο πρώτος ο οποίος καθιέρωσε να γιορτάζονται σπουδαίες πνευματικές γιορτές την περίοδο των ισημεριών και των ηλιακών τροπών.

Αλλά και σήμερα μεγάλες γιορτές του χριστιανισμού συνδέονται μ’ αυτά τα αστρονομικά φαινόμενα. Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού, στην εαρινή ισημερία τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, στο θερινό ηλιοστάσιο την γιορτή του Αϊ- Γιάννη του Πρόδρομου (Κλήδωνα) και στην φθινοπωρινή ισημερία την εύρεση του Σταυρού. Η Ανάσταση καθορίζεται με βάση την εαρινή ισημερία, ενώ του Αγίου Πνεύματος είναι κοντά στο θερινό ηλιοστάσιο. Μέχρι το θερινό ηλιοστάσιο η ημέρα αυξάνει, ενώ αντίθετα η νύχτα ελαττώνεται. Με αυτό το αστρονομικό φαινόμενο μπορούμε να συσχετίσουμε τα λόγια του Ιωάννη του Πρόδρομου: «ὁ ἔχων τὴν νύμφην νυμφίος ἐστίν· ὁ δὲ φίλος τοῦ νυμφίου, ὁ ἑστηκὼς καὶ ἀκούων αὐτοῦ, χαρᾷ χαίρει διὰ τὴν φωνὴν τοῦ νυμφίου. αὕτη οὖν ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ πεπλήρωται. ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι. ὁ ἄνωθεν ἐρχόμενος ἐπάνω πάντων ἐστίν. ὁ ὢν ἐκ τῆς γῆς ἐκ τῆς γῆς ἐστι καὶ ἐκ τῆς γῆς λαλεῖ· ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐρχόμενος ἐπάνω πάντων ἐστί ( Ιωάννης, γ΄, 29- 31) Το φως του Ιησού αυξανόταν στην Γαλιλαία ενώ του Ιωάννη έφθινε.

Τα αρχαία ελληνικά μυστήρια αποκάλυπταν ότι μετά την διαμόρφωση της μητέρας Γης και την σύ¬σταση των μορφών της επι¬φάνειάς της, δημιουργήθηκε με την βοήθεια του Ηλίου η ψυχή, η οποία υπήρξε ο συντελεστής των ζωικών μορ¬φών, που εξελίχθηκαν μέχρι την εμφάνιση του ανθρώπου. Συνεπώς η ψυχή του ανθρώπου έχει μητέρα την Γη και πα¬τέρα τον Ήλιο. Σε ορφική πινακίδα διαβάζουμε «Γῆς παῖς εἰμι καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος, αὐτὰρ ἐμοὶ γένος οὐράνιον».

Οι ακτίνες του θείου Ηλίου μετέδωσαν στην μη¬τέρα Γη το σπέρμα της ανθρώπινης μορφής και αφού αυτή το κύησε, το εξε¬δήλωσε ως ανθρώπινη οντότητα. Η ψυχή ακολουθεί τις τέσσερις φάσεις γης- ηλίου, όπου στο αρχικό στάδιο καλλιεργεί τις ιδέες, στο δεύτερο τις εκδηλώνει, στο τρίτο τις εναρμονίζει με τον θείο κόσμο και στο τέταρτο μεταμορφώνει τις ιδέες σε καρπούς που προάγουν τον άνθρωπο από την υλική φύση στην πνευματική.

Τη συσχέτιση των μεγάλων γιορτών με τον ηλιακό κύκλο τονίζει ο Ιουλιανός ( ο λεγόμενος Παραβάτης από τους χριστιανούς, γιατί θέλησε να επαναφέρει την παλιά θρησκεία, που εκθεμελίωσαν με τη βία- διωγμούς και θανάτους δεν γνώρισαν μόνο οι χριστιανοί, αλλά και οι εθνικοί από τους χριστιανούς). Ας δούμε ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του:

«Υποστήριζα προηγουμένως ότι σημασία έχει και η εποχή την οποία διάλεξαν οι αρχαίοι για την τέλεση των μυστηρίων και το γεγονός ότι την όρισαν έτσι ώστε να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σχέση με την πραγματικότητα.
Όταν λοιπόν ο Ήλιος βρίσκεται ακριβώς στο σημείο εκείνο του ισημερινού κύκλου, εκείνο διάλεξε η θεά για τον εαυτό της.
Όταν δηλαδή βρίσκεται στο σημείο του Ζυγού, τελούνται τα μεγαλόπρεπα και απόκρυφα μυστήρια της Δήμητρας και της Κόρης.
Και πολύ σωστά. Γιατί τότε ακριβώς πρέπει πάλι να τελέσουμε τα μυστήρια προς τιμή του θεού που απομακρύνεται, για να αποφύγουμε τις καταστροφές που μπορεί να μας προκαλέσει ο θρίαμβος της ανόσιας δύναμης του σκότους.
Πάντως οι Αθηναίοι τελούσαν δυο μυστήρια προς τιμήν της Δήμητρας, τα Μικρά Μυστήρια, όπως τα έλεγαν, όταν ο ήλιος βρίσκεται στο σημείο του Κριού, και τα Μεγάλα Μυστήρια, όταν μπαίνει στον Ζυγό για τους λόγους που ανέφερα.
Όσο για την ονομασία Μεγάλα και Μικρά Μυστήρια, νομίζω πως εξηγείται με την απομάκρυνση του θεού, όπως ταιριάζει άλλωστε, και όχι με το πλησίασμα του προς την γη.
Έτσι τα Μικρά Μυστήρια αποτελούν απλώς υπόμνηση, δεδομένου ότι ακριβώς την στιγμή που είναι παρών ο θεός που μας τράβηξε κοντά του, τότε αρχίζουν τα προκαταρκτικά της μύησης και λίγο αργότερα επακολουθεί η κάθαρση και οι επίσημες θρησκευτικές τελετές.
Όταν ο θεός φεύγει προς την αντιχθόνα ζώνη, τελείται το σπουδαιότερο μέρος των μυστηρίων, που αφορά την διαφύλαξη και την σωτηρία μας.
Κοιτάξτε! Όπως και στην προκειμένη περίπτωση, αποκόπτεται το όργανο της γονιμοποίησης, έτσι και όσοι Αθηναίοι παίρνουν μέρος στις μυστικές τελετές πρέπει να είναι τελείως αγνοί, και στον αρχηγό τους, τον ιεροφάντη, απαγορεύεται η γονιμοποίηση, επειδή δεν μπορεί να συνεχίζει την πορεία προς το άπειρο-αφού η περιορισμένη και μόνιμη ουσία που περικλείεται στο Ένα είναι αμιγής και καθαρή. Αλλά αρκετά μέχρις εδώ, σχετικά με αυτά.
Ιουλιανός, “Εις την μητέρα των θεών”, 173

Η πορεία του φωτός κατά τις δύο τροπές, που ξεκινά κάθε χειμερινό ηλιοστάσιο μία νέα πορεία ανόδου και κάθε θερινό νέα πορεία καθόδου, περνά από αντίστοιχες ισημερίες όπου η ημέρα και η νύχτα έχουν ίση διάρκεια αφού ο άνθρωπος στην πορεία προς την αναγέννησή του, θα περάσει από αυτή την ισορροπία όπου οφείλει να αποφασίσει προς τα πού θα κινηθεί. Θα προσπαθήσει να κρατήσει τα παλιά του φύλλα στο δένδρο της ζωής του ή θα τα αφήσει να πέσουν για να γεννηθούν εντός του νέα; Θα κρατήσει κάθε παλιά του συμπεριφορά καλά φυλαγμένη και προστατευμένη, αμυνόμενος σθεναρά σε κάθε αλλαγή, ή θα αποφασίσει να θυσιάσει το παλιό, το σάπιο και ό,τι έπαιξε το ρόλο του για να αναγεννηθεί μέσα στον ίδιο του τον εαυτό;

Τα Ελευσίνια Μυστήρια τελείωναν κατά τη φθινοπωρινή ισημερία, ακριβώς γι' αυτό το λόγο. Ο μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, είχε πλέον επιτύχει να εξισορροπήσει το φως και το σκοτάδι μέσα του. Είχε επιτύχει να προσπεράσει προτερήματα και ελαττώματα και να βρει τη μέση οδό που τον οδηγεί στη φώτιση, διότι τα ελαττώματά μας δεν μπορούμε, και ούτε πρόκειται ποτέ να τα εξαφανίσουμε. Οφείλουμε να τα μετασχηματίσουμε σε αντίστοιχες αρετές. Οφείλουμε να κρατήσουμε και αυτά μέσα μας, για να γνωρίζουμε από τι οφείλουμε να απέχουμε, και να πράττουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αναδύεται το αντίστοιχο προτέρημα. Έτσι, λοιπόν ο μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, που έγιναν παγκόσμιος οδηγός μύησης και φώτισης, έβγαινε απελευθερωμένος από όλα τα δεσμά που ο ίδιος του ο εαυτός είχε επιβάλλει.

Περιφερόταν στεφανωμένος νικητής μεταξύ των άλλων μυημένων, διότι είχε νικήσει τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον ίδιο του τον εαυτό...

Επιλογές με προσθήκες από σχετικό άρθρο του φίλου, συνεργάτη της «Μυσταγωγίας Μυθαγωγίας» και συνοδοιπόρου, καθηγητή Δημήτριου Μάρκου.

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Η Ατραπός Μαθητείας του Ηρακλή

 Το όνομα Ηρακλής  σημαίνει το Κλέος της Ήρας (δηλαδή της Ψυχής). Ο πατέρας του είναι θείος (Δίας) και η μητέρα του γήινη (Αλκμήνη), συμβολισμός που βρίσκουμε σε όλους τους Υιούς του Θεού (δυαδικότητα). Έχει δίδυμο αδερφό  - η γήινη πλευρά του είναι ο Ιφικλής, καθώς δεν είχαν και οι δυο πατέρα το Δία-  (δυαδικότητα και πάλι).

«Αυτή είναι η μεγάλη κατανόηση που φθάνει σε κάθε αναπτυγμένο και με αυτεπίγνωση ανθρώπινο ον. Αντιλαμβάνεται ότι έχει συνείδηση των δυο όψεων που συναντώνται στη Φύση του.»  (προσωπικότητα  και πνευματική φύση)

Ο Ηρακλής αντιπροσωπεύει τον ενσαρκωθέντα αλλά μη τελειοποιηθέντα Υιό του Θεού, που με τη θέλησή του υποτάσσει σε πειθαρχία την κατώτερη φύση του, προκειμένου να προκαλέσει την φανέρωση της Θεότητας. Αντιπροσωπεύει επομένως τον κάθε ζηλωτή και την πορεία του στην Ατραπό. Σε κάθε πέρασμά του από τα 12 σημεία του ζωδιακού αποκτά κάποια νέα γνώση για τον εαυτό του, εκφράζοντας παράλληλα τα χαρακτηριστικά του αντίστοιχου σημείου. Το ζωδιακό σημείο λοιπόν, μας δίνει το πεδίο της δραστηριότητας της ψυχής και ο άθλος το έργο του μαθητή που ζει στο φυσικό πεδίο.

Όπως γράφει η Μπέιλι : «Καθένας μας είναι Ηρακλής, σε μια εμβρυώδη κατάσταση και καθένας μας αντιμετωπίζει τους ίδιους άθλους, καθένας μας έχει τον ίδιο στόχο να επιτύχει και τον ίδιο κύκλο του Ζωδιακού να διαγράψει.»

Ηρακλής, είναι η αφυπνισμένη ψυχή, ό αρχετυπικός ήρωας που, ακολουθεί τον αληθινό Δρόμο,  αναστρέφει τη συνήθη πορεία και μιλώντας σχηματικά, πηγαίνει αντίθετα στο ρεύμα.

Ανέλαβε τους  δώδεκα άθλους  (ζωδιακός) για να να καταδείξει τις ικανότητές του  με την  υπόσχεση ότι αν τους εκπληρώσει θα εισέρθει εξαγνιστεί έτσι ώστε να εισέλθει τελικά στο βασίλειο των Θεών.

Υιός θεoύ, εξοπλίστηκε με όλες τις Θείες δυνάμεις, αν και δε γνωρίζε  πώς να τις χρησιμοποιήσει. Πελέκησε για τον εαυτό του, το ρόπαλο της δικής του προσπάθειας, ανήλθε συμβολικά στο σταυρό, το σταθερό σταυρό των ουρανών και επέμεινε πνευματικά πάνω σ’ αυτόν, έως ότου ότου εκπληρωθεί και ο τελευταίος άθλος.

Ο Ηρακλής είναι πια Κοσμοσωτήρας. Δρα ως μεταβιβαστής φωτός και ως μετασχηματιστής. Έχει ξεπεράσει το ανθρώπινο και τοποθετείται πια στο Θείο.

Θάνατος της προσωπικότητας. Το τέλος του ζωδιακού κύκλου. 

Επιλογές από το βιβλίο  της  Αλίκης Μπέϊλη:"ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ" ΤΗΣ, εκδόσεις Κέδρος

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

 

Ηλιακό ανάλημμα

Εάν σε τακτά και ακριβή χρονικά διαστήματα φωτογραφίζατε τον ήλιο, καθημερινά ή εβδομαδιαία από το ίδιο ακριβώς σημείο επί ένα χρόνο θα παρατηρούσατε, ότι σχηματίσθηκε ένα σχήμα οκτώ στον ουρανό. Το ίδιο θα συμβεί αν φωτογραφίζετε την σκιά του ήλιου στον κήπο σας καθημερινά. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται ανάλεμμα ή ανάλημμα. Το φαινόμενο έχει την εξήγησή του σε δυο παράγοντες. Την εκλειπτική τροχιά της γης περί τον ήλιο και την κλίση του άξονα της γης στις 23.5 μοίρες και γι’ αυτό τον Ιούνιο ο Ήλιος ανατέλλει βορειοανατολικά και δύει βορειοδυτικά, ενώ τον Δεκέμβριο ανατέλλει νοτιοανατολικά και δύει νοτιοδυτικά και που εξηγούν τα δυο ανισομερή τμήματα του αναλήμματος, που  οφείλονται στην απόσταση του ήλιου από τον ουράνιο ισημερινό. 

Ακόμα οι διαφορετικές σε απόσταση θέσεις του ήλιου στο σχήμα δείχνουν, ότι η γη κινείται με μεγαλύτερη ή μικρότερη ταχύτητα σε κάθε εποχή κατά την διάρκεια ενός έτους. Επίσης, παρατηρήθηκε και κλίση του ήλιου ανατολικά προς δυτικά, με συνέπεια όταν ο ήλιος είναι κάθετα το μεσημέρι πάνω από το κεφάλι μας, τα ρολόγια μας να δείχνουν μπροστά ή πίσω σαν να τρέχει ο ήλιος ταχύτερα ή βραδύτερα από το ρολόι μας.

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Oι δώδεκα θεοί του Ολύμπου στο ζωδιακό κύκλο

Η μυθολογία μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους συμβολισμούς της αστρολογικής γνώσης. Θυμάμαι, χρόνια πριν, είχα ακούσει ένα γνώστη της αστρολογίας να υποστηρίζει πως όταν γνωρίζουμε μυθολογία, τότε μπορούμε να μάθουμε κι αστρολογία. Κι είχε απόλυτα δίκιο. Οι σημαντικοί αστρολόγοι ανά τον κόσμο, ασχολούνται και βασίζουν την μελέτη τους, στα στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας, για να προχωρήσουν σε κάθε έρευνα. Πώς θα μπορούσαμε λοιπόν, να τοποθετήσουμε τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, μέσα στα δώδεκα ζώδια? Ποια θα ήταν η καλύτερη αντιστοιχία τους; Οι απόψεις δεν συμπίπτουν πάντα, αλλά θα παραθέσω την προσωπική μου, με τις επεξηγήσεις που ταιριάζουν περισσότερο ως προς τη συσχέτιση των Ολύμπιων θεών και του ζωδιακού κύκλου.

ΚΡΙΟΣ

Στο ζώδιο του Κριού, εκείνη που τοποθετείται είναι η Παλλάδα Αθηνά. Η θεά με την πανοπλία και το ακόντιο, ετοιμοπόλεμη και ισχυρή, αυτόνομη κι αυτοκέφαλη, στοιχεία έντονα του ζωδίου του Κριού. Η γέννηση της Αθηνάς είναι περίεργη. Λέγεται, πως ο Δίας, πριν την Ήρα είχε παντρευτεί τη θεά Μήτυ, που ήταν γεμάτη σοφία και γνώση. Όταν εκείνη έμεινε έγκυος στην Αθηνά, την ξεγέλασε κι έριξε μέσα στη κοιλιά του την Αθηνά. Η Αθηνά μεγάλωσε μέσα στον πατέρα της. Όταν ήταν η ώρα να γεννηθεί, ο Δίας είχε πονοκεφάλους και ζήτησε από τον Ήφαιστο να τον βοηθήσει. Εκείνος με ένα τσεκούρι, άνοιξε το κεφάλι του Δία και ξεπήδησε πάνοπλη η Αθηνά.

Το κεφάλι, είναι σε αντιστοιχία με το ζώδιο αυτό. Η έλλειψη της παρέμβασης μίας μητέρας, της προσδίδει περιορισμένα θηλυκά χαρακτηριστικά. Είναι γνωστό πως η Αθηνά ήταν ένα άτομο με ιδιαίτερες νοητικές ικανότητες, στρατηγικό μυαλό και δυναμισμό. Δεν φοβόταν να υπερασπιστεί τους πολεμιστές, τους ανδρείους και τους πολυμήχανους. Θεωρείτο θεά του πολέμου. Στα αρχαία κείμενα, μαθαίνουμε πως βοήθησε τον Διομήδη, τον Οδυσσέα, τον Τηλέμαχο, τον Ορέστη, τον Θησέα, τον Ηρακλή κι άλλους ήρωες. Θαύμαζε τους γενναίους. Λέγεται πως εκείνη ίδρυσε τον ’ρειο Πάγο κάτω από την Ακρόπολη (Άρης - κυβερνήτης του Κριού) κι έθεσε τις βάσεις για το ανθρώπινο δίκαιο (απέναντι ζώδιο - Ζυγός).

ΤΑΥΡΟΣ

Στον Ταύρο, τοποθετείται η θεά Αφροδίτη, όπως είναι φυσικό, καθώς είναι κυβερνήτης του. Θεά της ομορφιάς, γεννήθηκε μετά από την αποτρόπαιη πράξη του Κρόνου προς τον Ουρανό, μέσα από τους αφρούς της θάλασσας. Λέγεται πως όταν πάτησε τα χώματα της Κύπρου, η «Αναδυομένη» Αφροδίτη, ξεφύτρωσαν κάτω από τα λυγερά της πόδια, χλόη και λουλούδια. Ο Ταύρος, ζώδιο της φύσης και της καλλιέργειας, βρήκε την γονιμότητα με την παρουσία της Αφροδίτης. Θεωρείτο η θεά της ανοιξιάτικης βλάστησης, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με τους μήνες Απρίλιο και Μάιο, κατά τους οποίους έχουμε το ζώδιο του Ταύρου. Τότε βλέπουμε τους καρπούς των δέντρων, τους ανθούς στους αγρούς και στους κήπους. Συχνά, παριστάνεται από καλλιτέχνες στεφανωμένη με τριαντάφυλλα.

Η Αφροδίτη ήταν πανέμορφη. Ο Ταύρος είναι το ζώδιο της αισθητικής και της ομορφιάς. Είναι το ζώδιο του καθαρού ουρανού, των κελαηδημάτων των πουλιών, του έρωτα, της αγάπης. Η φύση ζευγαρώνει, ερωτοτροπεί, κατά την περίοδο του Ταύρου. Οι χυμοί των φυτών, οι ορμόνες όλων (στοιχείο κι αυτό της Αφροδίτης) είναι σε άνθιση και συχνά, αυτή τη περίοδο οι μαθητές, είναι αφηρημένοι, ακόμη και μικρά παιδιά, συμπεριφέρονται σαν να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα. Μην ξεχνάμε, πως παιδί της είναι ο Έρωτας. Νωχελική, καθώς δεν επιδιώκει την δράση παρά μόνο μέσω της αγάπης ή της αισθητικής περιποίησης, ταιριάζει με το βαρύ και δυσκίνητο στοιχείο του Ταύρου. Δεν χρειάζεται ταχύτητα και παρορμητισμό, δεν χρειάζεται ευελιξία. Ξέρει πως αρέσει και αυτό της αρκεί. Στέκεται να τη θαυμάσουν. Και στέκεται στο ζώδιο του Ταύρου, απέναντι από το ζώδιο του Σκορπιού, της ερωτικής πράξης όπου κυβερνά ο ’ρης. Τη συνόδευαν οι Τρεις Χάριτες, καθώς η ίδια αντιπροσώπευε την χάρη και την ομορφιά. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το ζώδιο του Ταύρου, ένα ζώδιο στο οποίο οι απολαύσεις έχουν προτεραιότητα.

ΔΙΔΥΜΟΙ

Στο ζώδιο των Διδύμων, κυβερνά ο Ερμής. Ο φτεροπόδαρος θεός του Ολύμπου είναι αυτός που τοποθετείται εδώ. Ο Ερμής ήταν ο αγγελιαφόρος των θεών, αυτός που μετακινείτο μεταξύ Ολύμπου και Γης, μεταξύ των πνευματικών πατέρων και των γήινων παιδιών τους. Ο συνδετικός κρίκος του πνευματικού και του φυσικού πεδίου, μέσα από τη γνώση και τη διανοητική αντίληψη. Ο Ερμής ήταν από μικρός περίεργος, άτακτος και πονηρός, όπως μας περιγράφει η εξωτερική πλευρά της μυθολογίας. Έκλεψε, σαν μωρό ακόμα, τα βόδια του αδελφού του Απόλλωνα, τα αθάνατα βόδια των θεών. Τα άφησε σε ένα σπήλαιο και για να μην αφήσει ίχνη, ο μύθος λέει πως πέταξε τα πέδιλά του και έπλεξε άλλα από κλαδιά μυρτιάς. Μετά επέστρεψε στο βρεφικό κρεβατάκι του και τυλίχτηκε με τα σπάργανα, σαν νεογέννητο. Ο Απόλλωνας όμως, κατάλαβε ποιος έκλεψε τα βόδια, με την μαντική του ικανότητα. Για να συμφιλιωθεί μαζί του, ο Ερμής του χάρισε την πρώτη λύρα που έφτιαξε, με το όστρακο μίας χελώνας. Κι ο Απόλλωνας, ορκίστηκε να τον αγαπά περισσότερο από όλους τους θεούς.

Η πονηριά και η αταξία του Ερμή, δεν ήταν κακόβουλη. Περισσότερο δείχνει την σκανταλιά, σαν παιχνίδι, σαν επιπόλαιη πράξη, που όμως εμπεριέχει ευστροφία, καθώς ο μύθος αναφέρεται σε ένα βρέφος, άρα σε ένα ανώριμο άτομο, που διαθέτει παρ' όλα αυτά την γνώση και την ικανότητα σχεδιασμού. Η επιδερμική, εξωτερική πλευρά των Διδύμων, μπορεί να φέρει την επιπόλαιη σκέψη ή απόφαση. Αλλά σαν διπλό ζώδιο, μπορεί να περιέχει και την εσωτερική πλευρά του Ερμή. Ας μη ξεχνάμε πως με το όνομα Ερμής ο Τρισμέγιστος, υπάρχει στην ιστορία ο πρώτος Μύστης. Σ' αυτόν αποδίδεται και η σύνθεση του ζωδιακού. Ο Ερμής γνωρίζει από την κούνια του τεχνάσματα κι έχει ικανότητες. Αν ο Απόλλωνας θεωρείται ο θεός της Μουσικής, ο Ερμής εμφανίζεται ένα βήμα μπροστά, να του προσφέρει την πρώτη λύρα. Είναι ένα παιδί με ιδιαίτερα χαρίσματα.

Μία άλλη ιδιότητα του Ερμή ήταν «ψυχοπομπός». Μία σημαντική αποστολή, που συνέδεε τον θεό αυτό με το βασίλειο νεκρών και ζωντανών. ’ρα με κάθε βασίλειο. Ο Λόγος που αναπτύχθηκε μέσω της ικανότητας του Ερμή, τα γράμματα, η επικοινωνία, η συνδιαλλαγή, το εμπόριο, είναι όλα στοιχεία των Διδύμων. Οι Ερμές (κεφαλές του Ερμή, όπου αναγράφονταν τα ονόματα των οδών), δείχνουν τις μικρές μετακινήσεις. Αλλά, το κηρύκειο, η ράβδος με τα δύο φίδια, αποδεικνύουν, πως οι Δίδυμοι, αν εμβαθύνουν, μπορούν να αποκτήσουν τη γνώση και μάλιστα, τη γνώση που θεραπεύει.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Σεληνιακή θεά ήταν η Αρτεμις, αδελφή του Απόλλωνα. Γεννήθηκε στη Δήλο, ένα νησί που ήταν κρυμμένο κάτω από τα νερά της θάλασσας και φανερώθηκε (δηλώθηκε) για να γεννηθούν τα δίδυμα αδέλφια. Κάποιοι τοποθετούν τη θεά του κυνηγιού στον Τοξότη, αλλά, ο Δίας είναι όπως θα εξηγήσω, κατά την γνώμη μου, ο θεός που ούτως ή άλλως κατέχει τη θέση του Τοξότη δικαιωματικά. Η Αρτεμις μάλιστα γεννήθηκε πριν τον Απόλλωνα, έτσι ο Καρκίνος έρχεται πριν τον Λέοντα, σημείο του ζωδιακού με το Απολλώνιο φως. Ήταν το δίδυμο του Απόλλωνα, εκείνος θεός της ημέρας, εκείνη θεά της νύχτας. Προστάτευε τους διαβάτες, τους νέους και τις νέες, τα θηράματα στα δάση. Η έννοια της προστασίας είναι μητρική και ταιριάζει στο ζώδιο του Καρκίνου. Εξ άλλου, η Σελήνη, έχει τρεις εκφράσεις. Σαν Σελήνη, φως της νύχτας, σαν Άρτεμις, θεά της φύσης που ηρεμεί και σαν Εκάτη, εκδικητική θεά.

Θεωρείτο θεά της φύσης και της γεωργίας (ο 4ος οίκος, που αντιστοιχεί στο 4ο ζώδιο, είναι στην εγκόσμια αστρολογία, ο οίκος της γης, της σοδιάς και της καλλιέργειας). Ωρίμαζε τους καρπούς των δέντρων και ωρίμαζε τις σοδιές. Αυτό είναι σημαντικό για το ζώδιο του Καρκίνου, που είναι το ζώδιο της τροφής και της φροντίδας του βρέφους, ή της οικογένειας ευρύτερα. Ήταν παράλληλα θεά και του ζωικού βασιλείου και θεά της κτηνοτροφίας. Η έννοια της τροφής βρίσκεται πάλι εδώ. Η θεά ήταν σεμνή, όμορφη και είχε στη προστασία της τους νέους που δεν είχαν ακόμη συνάψει σχέσεις. Έμοιαζε με μία μητρική αγκαλιά, μέσα στην οποία μπορούσε να βρει καταφύγιο κάθε ζωντανό πλάσμα, που λειτουργούσε αγνά και καθαρά, σαν το παιδί που βρίσκει προστασία στην ζεστασιά της μητέρας του.

ΛΕΩΝ

Μετά την Αρτέμιδα, έχει σειρά να έρθει στο φως ο αδελφός της Απόλλωνας. Ο θεός αυτός ταιριάζει με το ζώδιο του Λέοντα. Είναι ο Ηλιακός Λόγος, ο Χριστικός θεός, το Θείο Φως στην εκδήλωσή του. Ο Απόλλωνας, είναι θεός της μουσικής, της ποίησης, της χαράς, της ζωής, της αρμονίας στη φύση. Ο Λέων, σαν ζώδιο, συμβολίζει τον άρχοντα, τον βασιλιά. Ποιο άλλο θεϊκό αρχέτυπο θα ταίριαζε καλύτερα από τον Απόλλωνα; Το ζώδιο του Λέοντα, εκδηλώνει την σταθερή φωτιά, τη φωτιά της δημιουργίας. Ο Απόλλωνας, ο Μουσαγέτης, με τις εννέα Μούσες του, είναι ο θεός της δημιουργικότητας μέσω της τέχνης. Όλες οι τέχνες τον είχαν θεό, καθώς οι Μούσες ήταν ακόλουθές του. Λέγεται πως ήταν οδηγός των Μοιρών που κατευθύνουν την τύχη των ανθρώπων. Το ζώδιο του Λέοντα, είναι το ζώδιο της τύχης και των τυχερών παιχνιδιών.

Η μαντική που συνδέεται με τον Απόλλωνα, είναι στοιχείο που ταιριάζει με την έννοια του ότι αντιπροσώπευε την θεϊκή αρχή στη γη. Σαν Χριστικός θεός, σαν Ηλιακός Λόγος, ήταν φυσικό να γνωρίζει τα παρελθόντα και τα μέλλοντα. Λέγεται πως την ικανότητα αυτή του την προσέφερε ο πατέρας του Δίας. Το ζώδιο του Λέοντα κάνει τρίγωνο με τον Τοξότη, ζώδιο του Δία και με τον Κριό, ζώδιο της σοφής Αθηνάς. Η γνώση στο στοιχείο της φωτιάς, η εκδηλωμένη γνώση, έχει τον σπινθήρα της στον Κριό/Αθηνά, τη σταθερότητα της δημιουργίας στον Λέοντα/Απόλλωνας και τον πνευματική υπόσταση στον Τοξότη/Δίας.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Το ζώδιο της Παρθένου σχετίζεται με τη Δήμητρα. Λέγεται μάλιστα, στην αστρολογία, πως Δήμητρα λεγόταν ένας πλανήτης που καταστράφηκε κι ήταν ο κυβερνήτης της Παρθένου. Ενδεχόμενα, ήταν ο πλανήτης στη θέση που έχουμε τη ζώνη των αστεροειδών. Η Δήμητρα ήταν η μητέρα για τους αρχαίους Έλληνες, γιατί από τη δική της διάθεση εξαρτιόταν η καρποφορία της γης. Η καλλιέργεια και η συγκομιδή, σαν λειτουργία. Ο μύθος της μητέρας Δήμητρας και της κόρης Περσεφόνης είναι γνωστός. Η θεά αυτή εμφανίζεται να ζει με την μοναχοκόρη της, μέχρι που την ερωτεύτηκε ο Πλούτωνας και την πήρε μακριά της. Η παρθένος κόρη, έχασε την αγνότητά της, αφού παντρεύτηκε (επόμενο ζώδιο ο Ζυγός) και πήγε στα βασίλεια του Κάτω Κόσμου (μεθεπόμενο ζώδιο ο Σκορπιός- ζώδιο Πλουτώνιο). Τότε η Δήμητρα άφησε την γη να ξεραθεί κι αδιαφόρησε για την καλλιέργειά της, μέχρι να βρεθεί η συμβιβαστική λύση με τον Πλούτωνα.

Λέγεται πως κατά την περίοδο της περιπλάνησής της να βρει το παιδί της, ανέλαβε να διδάξει τον γιο του βασιλιά της Ελευσίνας, Τριπτόλεμο, πώς να καλλιεργεί σιτάρι, όσπρια και κηπευτικά. Ο Τριπτόλεμος θεωρήθηκε ο πρώτος που χρησιμοποίησε το άροτρο και όργωσε τη γη. Η καλλιέργεια έχει όχι μόνο την έννοια της διατροφής, αλλά και της εργασίας που χρειάζεται υπομονή για να αναπτυχθεί. Έχει την έννοια της υπηρεσίας μέσα από την εργασία και του καθήκοντος να φροντίσουμε για τους άλλους. Στοιχεία καθαρά του ζωδίου της Παρθένου και του 6ου οίκου που της αναλογεί. Η Δήμητρα, λοιπόν, θεά της γεωργίας, αλλά και θεά της αγνότητας, δηλώνει με την έννοια της παρθένου, την παρθενικότητα της ψυχής, η οποία μόνο έτσι μπορεί να εισέλθει στα μεγάλα μυστήρια της φύσης. Μην ξεχνάμε, πως θεωρείται πως δημιουργήθηκαν τα Ελευσίνια Μυστήρια προς τιμήν της, με ιδρυτή τους τον Τριπτόλεμο.


ΖΥΓΟΣ

Στο ζώδιο του Ζυγού και του γάμου ταιριάζει η θεά που παρουσιάζεται πάντα ως σύζυγος, η Ήρα. Αν και κάποιοι θεωρούν πως εδώ πρέπει να τοποθετηθεί ο Ήφαιστος, δεν είμαι σύμφωνη, όπως ήδη έχω αναφερθεί στο άρθρο μου για τον πλανητοειδή Ήρα. Η Ήρα είναι η σύζυγος του πανθέου των Ελλήνων. Μεγάλη θεά, είχε σαν σύμβολο το παγώνι, ένα πτηνό με όμορφα φτερά που όλοι θαυμάζουν. Το ζώδιο του Ζυγού, είναι ένα ζώδιο υψηλής αισθητικής κι αρμονίας. Λέγεται πως έλαμπε από ομορφιά. Ήταν μεγαλοπρεπής, με φωτεινό πρόσωπο, αμυγδαλωτά μάτια και πλούσια ξανθά μαλλιά. Σεμνή, προστάτιδα του γάμου, δεν θα μπορούσε παρά να έχει τη θέση της στον Ζυγό.

Αν και υπέφερε από τις απιστίες του Δία, δεν τον χώρισε και δεν αποχωρίστηκε τον θρόνο της μέσα στη συζυγική εστία. Είχε τις ζήλιες και τις εκρήξεις της, αλλά αυτό ταιριάζει και στο ζώδιο του Ζυγού, καθώς είναι το ζώδιο των αντιπαραθέσεων και των νομικών διεκδικήσεων. Το μαχητικό ζώδιο του ’ρη (Κριός) είναι απέναντί της, όπου μπορούμε να δούμε εκεί, μέσα από την ’ρια ενέργεια, τον ερωτισμό του συντρόφου της, την ανάγκη του για κατακτήσεις. Η κομψότητα κι η ομορφιά της θεάς (χωρίς να περιέχει τον αισθησιασμό της Αφροδίτης) ήταν γνωστά στοιχεία της και στη Λέσβο, διοργάνωναν κάθε χρόνο καλλιστεία προς τιμή της Ήρας. Το ζώδιο του Ζυγού, λοιπόν, κι εδώ προσφέρεται για να ενώσει την σοβαρότητα, τη σεμνότητα με την αισθητική αντίληψη. Να φέρει ισορροπία και αρμονία.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Ο Σκορπιός έχει σαν σύμβολο και παραδοσιακό κυβερνήτη τον Άρη. Ο θεός του πολέμου και της μάχης, τοποθετείται εδώ. Ο Άρης, παρουσιάζεται αρρενωπός, με ωραίο ανδρικό παράστημα, ζωηρό βλέμμα και διεισδυτικό, δυνατό σώμα. Συχνά η φύση του είναι σκληρή και πολεμοχαρής, φέρνει διαμάχες, έριδες, θάνατο ή καταστροφή. Στις πολεμικές συρράξεις ήταν πάντα παρών, στα ατυχήματα, στις εντάσεις. Ο Σκορπιός, είναι ένα ζώδιο που φέρνει τον θάνατο, έστω κι αν μετά επέρχεται η αναγέννηση. Είναι το ζώδιο της σεξουαλικότητας, κάτι που επίσης ταιριάζει στον ’ρη, επειδή αντιπροσωπεύει την ανδρική ορμή και την ερωτική πράξη. Είναι απέναντι από την Αφροδίτη και τον Ταύρο, την θηλυκή αρχή. Είναι το ζώδιο της σύλληψης, επομένως, ο ’ρης και η σπερματική αρχή εκδηλώνονται εδώ.

Ο Σκορπιός, έχει την τάση να ψάχνει σε βάθος, να θέλει να φθάσει στη ρίζα των θεμάτων. Ο Σκορπιός, λοιπόν, παρέχει στον ’ρη τη δυνατότητα να μάχεται όλο και βαθύτερο και περισσότερο για να πετύχει τους στόχους του. Κάνει την δυναμική του διάθεση παραγωγική, γόνιμη, ωφέλιμη. Τον ¨’ρη τον φοβόντουσαν οι άνθρωποι. Ο Σκορπιός, είναι ένα παρεξηγημένο ζώδιο, που συχνά όσοι δεν γνωρίζουν καλά αστρολογία το θεωρούν επιφορτισμένο με πολλά δεινά. Ξεχνούν πως ο θάνατος φέρνει την αναγέννηση. Και ο σπόρος σαπίζει (στοιχείο Σκορπιού) για να βλαστήσει το νέο φυτό. Ο ’ρης εδώ γίνεται δημιουργικός, η ορμή του γεννά. Η μυθολογία αναφέρει πως κάποτε ο πατέρας του Δίας, τον αποκάλεσε «αγύριστο κεφάλι», κάτι που αρμόζει περισσότερο στο σταθερό ζώδιο του Σκορπιού, από το ζώδιο του Κριού, όπου έχουμε ζωδιακά τον Άρη κυρίαρχο. Ανάμεσα στους ακόλουθούς του, ήταν ο Φόβος, ο Δείμος, η Τρομάρα, η Έριδα. Στοιχεία που επίσης ταιριάζουν περισσότερο στο ζώδιο του Σκορπιού, στην αρνητική του έκφραση.

ΤΟΞΟΤΗΣ

Ο Δίας, ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων, ο Ύψιστος θεός, κατοικούσε μόνιμα μετά τη νίκη εναντίον των Τιτάνων, στο θρόνο του Ολύμπου. Λέγεται πως ήταν στην ψηλότερη κορφή το παλάτι του, κι ήταν ολόχρυσο (τρίγωνο του Τοξότη με τον Λέοντα, ζώδιο του χρυσού). Η ουράνια λαμπρότητα του Δία, ταιριάζει με το τρίτο ζώδιο της φωτιάς και δίνει την υπεροχή και την πνευματικότητα που του αναλογεί. Ο Δίας ήταν θεός σοφός, δίκαιος, μοίραζε αγαθά στους ανθρώπους, αλλά και τα κακά. Ο πλανήτης Δίας, είναι ο αγαθός πλανήτης, ο οποίος όμως στην υπερβολή του, μπορεί να γίνει εξ ίσου ή και περισσότερο επικίνδυνος από άλλους κακεργέτες. Θεωρείται δημιουργός της βροχής, και έστελνε τους κεραυνούς του για να δροσίσει την καμένη και ξερή γη (Τοξότης, ζώδιο φωτιάς). Συχνά έπαιρνε την μορφή ανθρώπου και κατέβαινε να συνδιαλλαγεί με τους ανθρώπους (απέναντι ζώδιο οι Δίδυμοι, η κοντινή και οικεία επικοινωνία).

Θεωρείτο ο θεός της δικαιοσύνης, και ο Τοξότης είναι το ζώδιο του νόμου, της ηθικής και της φιλοσοφίας. Τιμωρούσε ακόμη και τους θεούς. Ονομαζόταν «δικαιοκρίτης». Ορκίζονταν στο όνομά του. Ένα επιπλέον στοιχείο που τον τοποθετεί στον Τοξότη, είναι η έννοια της φιλοξενίας. Ο Ξένιος Δίας, ήταν τιμημένος και οι ξένοι (Τοξότης και εξωτερικό), έβρισκαν φιλική περιποίηση κοντά του. Αν και κυρίαρχος θεός, ήταν ευσπλαχνικός και προστατευτικός. Κάτι που δηλώνει κι ο πλανήτης Δίας, κυβερνήτης του ζωδίου αυτού.

ΑΙΓΟΚΕΡΟΣ

Θα έλεγε κάποιος πως ο Κρόνος έπρεπε να είναι στο συγκεκριμένο ζώδιο, αλλά ο Κρόνος ήταν Τιτάνας, ανήκε στην παλαιότερη γενιά θεών, και εκθρονίστηκε από τον Δία. Δεν ανήκε στους Ολύμπιους θεούς και στο δωδεκάθεο. Ο θεός που αντιστοιχεί εδώ είναι η Εστία, κόρη του Κρόνου. Δεν είναι περίεργο να την τοποθετήσουμε εδώ, αν πάλι αναφερθούμε στην ιστορία μας. Η Εστία είναι στον Αιγόκερο, απέναντι από τον Καρκίνο, ζώδιο της οικογένειας. Η οικογένεια χρειάζεται ένα σπίτι, ένα οικοδόμημα, κάτι σταθερό για να επιβιώσει. Η Εστία ήταν η θεά που δίδαξε τους ανθρώπους πώς να χτίζουν τα σπίτια τους. Τους είπε στο κέντρο των σπιτιών να έχουν τον βωμό, την ιερή φωτιά και να τη διατηρούν αναμμένη. Αν ο Καρκίνος είναι η ζεστή φωλιά μίας οικογένειας, ο Αιγόκερος είναι το σταθερό οικοδόμημα μίας οικογένειας. Είναι η καταξίωση της οικογένειας.

Η θεά αυτή, δίδαξε επίσης τους ανθρώπους, πώς να εξασφαλίζουν τα αγαθά της οικογενειακής ζωής. Ο Αιγόκερος είναι το κύρος, αυτό που φρόντιζε η Εστία να έχει η οικογένεια. Είναι το τυπικό τελετουργικό, είναι οι αξίες. Η ιερή φλόγα της έπρεπε να είναι άσβεστη, ώστε να διατηρηθεί η παράδοση. Η Εστία ήταν η πιο σεβαστή θεά. Ο Αιγόκερος θεωρεί τον σεβασμό απαραίτητο. Προστάτευε τους αδυνάτους, κι αυτό μας το δείχνει με τη σχέση της με τον Καρκίνο. Δεν προστάτευε μόνο την οικογένεια, αλλά κάθε ένα που την ικέτευε για βοήθεια. Στεκόταν αγέρωχη, σαν αυτόν που κατέχει ένα αξίωμα (Αιγόκερος) και μπορεί να στηρίξει τους άλλους που είναι κάτω από αυτόν.


ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Στο ζώδιο του Υδροχόου, τοποθετείται ο Ήφαιστος. Αν και κάποιοι θέτουν εδώ την Ήρα, λόγω της ζήλιας της, είναι μία αρκετά αδύναμη άποψη, κατά την γνώμη μου. Η Ήρα, θεά του νόμιμου γάμου, δεν έχει σχέση με τον Υδροχόο των διαζυγίων. Αντίθετα, ο Ήφαιστος, είναι σημαντικός εδώ. Ο Ήφαιστος ήταν ο τεχνίτης των θεών, ήταν ο επιστήμονας των θεών. Ο Ήφαιστος πάντα κατασκεύαζε, ήταν δημιουργικός. Έφτιαξε ένα ολόχρυσο θρόνο για τη μητέρα του (διάμετρο με το ζώδιο του Λέοντα - ο χρυσός), ο οποίος ήταν μαγεμένος (τετράγωνο με το ζώδιο του Σκορπιού) και η θεά κόλλησε εκεί. Ο Δίας για να λύσει τα μάγια, του υποσχέθηκε να του δώσει για γυναίκα την ωραιότερη θεά, την Αφροδίτη (τετράγωνο με το ζώδιο του Ταύρου). Έτσι η θεά της ομορφιάς, παντρεύτηκε τον άσχημο κι ανάπηρο θεό.

Αλλά η θεά της ομορφιάς, δεν διέθετε ιδιαίτερη πνευματικότητα, ενώ ο άσχημος εξωτερικά θεός, ήταν ένας θεός με πνεύμα δημιουργικό κι εφευρετικό (Υδροχόος). Από τον Ήφαιστο έκλεψε ο Προμηθέας τη φωτιά και την έφερε στους ανθρώπους (ο Προμηθέας θεωρείται εσωτερικός κυβερνήτης του Υδροχόου). Λέγεται πως ο ίδιος κατασκεύασε και τον χάλκινο γίγαντα Τάλω (χαλκός - το μέταλλο της Αφροδίτης - σε τετράγωνο με τον Ήφαιστο) και τον δώρισε στον Μίνωα. Ο Τάλως και η Μινωική περίοδος, τοποθετούνται στην εποχή του Ταύρου. Γενικά, ο Ήφαιστος έκανε αξιοθαύμαστα έργα. Η φωτιά ήταν το στοιχείο που βοηθούσε να λιώνει το μέταλλο και ο Λέων, από απέναντι, του προσέφερε τη σταθερή φωτιά για να τροποποιεί τα μέταλλα. Λέγεται, πως ήταν ο θεός που έφτιαξε την πρώτη γυναίκα, την Πανδώρα. Κι εδώ υπάρχει κρυμμένη η έννοια της δημιουργικότητας και της εφευρετικότητας. Σύμβολά του ήταν η σφύρα, η λαβίδα και το αμόνι, τα «επιστημονικά» εργαλεία της εποχής.


ΙΧΘΕΙΣ

Ο Ποσειδώνας είναι ο θεός που ανήκει στο ζώδιο των Ιχθύων, κάτι που έχουμε και με την κλασσική αστρολογία. Θεός της θάλασσας, είχε τα ανάκτορά του στα βάθη της. Ο Ποσειδώνας εκφράζει το άπιαστο, το θολό, το αβέβαιο και το απροσδιόριστο. Έτσι όπως ήταν το βασίλειό του. Οι Ιχθείς εμπεριέχουν όλα αυτά τα στοιχεία. Σαν θεός, εμφανίζεται άλλοτε γαλήνιος και τρυφερός, να προστατεύει στις αγκάλες του κατατρεγμένους θνητούς, κι άλλοτε θυμωμένος να ξεσηκώνει φουρτούνες και να δημιουργεί καταστροφές. Το ζώδιο των Ιχθύων μπορεί να είναι και τα δύο. ’λλοτε να δείχνει τρυφερότητα, σχεδόν αφέλεια και ζεστασιά, άλλοτε να χάνεται σε βάθη απύθμενα μη μπορώντας να στηρίξει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Με την αποτρόπαιη πράξη του Κρόνου προς τον πατέρα του Ουρανό, γεννήθηκε στον αφρό του κύματος, η θεά της ομορφιάς Αφροδίτη. Η Αφροδίτη είναι σε έξαρση στο ζώδιο των Ιχθύων, άρα η θεά της ομορφιάς, εδώ βρίσκει την ιδανική της έκφραση. Είναι η ανιδιοτελής αγάπη, η προσφορά κι η θυσία χωρίς αντίκρισμα. Είναι η λαϊκή ρήση «κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό».

Όταν ο Ποσειδώνας φουρτούνιαζε θυμωμένος τη θάλασσα, τέρατα έβγαιναν και έπνιγαν τους θνητούς. Όταν το ζώδιο των Ιχθύων είναι σε σύγχυση, τότε τα «τέρατα» που κρύβουμε μέσα μας εκδηλώνονται και μας πνίγουν. Τότε πραγματικά μπορεί να κινδυνέψουμε, από τον ίδιο μας τον εαυτό. Οι εσωτερικοί μας δαίμονες μας κατεβάζουν στα βάθη τα απύθμενα. Αρκεί η σοφία (τετράγωνο με τον Δία στον Τοξότη) να μας οδηγήσει σωστά και να ανακαλύψουμε την πρώτη αρχή της ύπαρξής μας, μια και λένε πως η ζωή στη γη ενδέχεται να ξεπήδησε από τη θάλασσα! Ας μη ξεχνάμε, πως στο ζώδιο των Ιχθύων, συγκυβερνήτης είναι ο Δίας!

Αυτή είναι η μικρή μας περιπλάνηση στο ζωδιακό κύκλο, μέσα από τα στοιχεία που μας προσφέρει το Δωδεκάθεο και η μυθολογική μας κληρονομιά...

 

Σύνθεση, κύρια πηγή από εδώ  

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Αναμένοντας την Εαρινή ισημερία. Συμβολισμοί και αστρολογικές ερμηνείες

Μετά την χειμερία νάρκη, ο ερχομός της Άνοιξης, συμβολικός και φυσικός, είναι αναμενόμενος και ιδιαίτερα ευχάριστος. Ανάμεσα στις 20 και 21 Μαρτίου, σημαίνει το τέλος της μεγάλης νύχτας του χειμώνα και την περίοδο που φέρνει το φως στην Φύση και κάνει τους χυμούς της ζωής να κυλούν ξανά.

Η αρχή του νέου χρόνου ήταν από τα αρχαία χρόνια για τους περισσότερους λαούς αυτή την εποχή, αφού ούτως ή άλλως τον χειμώνα δεν θα μπορούσε να προοιωνίζεται μία έναρξη. Για λόγους πολιτικής, κάποια στιγμή μεταφέρθηκε στο δυτικό ημερολόγιο την 1η Ιανουαρίου. Το 525 μ. χ η Χριστιανική εκκλησία καταδικάζει ανάμεσα σε άλλα το έθιμο της πρωτοχρονιάς ως «ειδωλολατρικό», κάτι που ίσχυε έως τον μεσαίωνα.

Ο Ιανουάριος καθιερώθηκε ως αρχή του έτους στον Δυτικό κόσμο μετά το 1500 μ. Χ.

Ισημερίες

Επειδή ο άξονας περιστροφής της Γης δεν είναι κάθετος στο επίπεδο περιφοράς της, η διάρκεια τόσο της μέρας όσο και της νύχτας μεγαλώνει ή αντίθετα μικραίνει. Ωστόσο, δύο φορές τον χρόνο, μία ως αρχή της Άνοιξης και μία ως αρχή του Φθινοπώρου, η Γη παίρνει τέτοια θέση που οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν κάθετα στον ισημερινό, εξισώνοντας ακριβώς τη μέρα και τη νύχτα. Από το εαρινό ισημερινό σημείο και μετά, ο Ήλιος φαίνεται καθημερινά να σκαρφαλώνει όλο και πιο πάνω στο βόρειο ημισφαίριο του ουρανού. Οι μέρες μεγαλώνουν, οι νύχτες μικραίνουν, με αποτέλεσμα και ο καιρός να γίνεται όλο και πιο θερμός. Όταν ο Ήλιος αγγίξει το βορειότερο σημείο τότε αρχίζει και πάλι να «βουτά» σιγά-σιγά προς τον ισημερινό. Και κάπως έτσι πραγματοποιείται ο ακούραστος κύκλος των τεσσάρων εποχών.

Η ημερομηνία της εαρινής ισημερίας δεν είναι σταθερή. Η πρώτη μέρα της άνοιξης καταγράφεται μεταξύ της 19ης Μαρτίου και της 21ης Μαρτίου. Η ημερολογιακή αυτή διαφορά οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους. Αρχικά, κάθε έτος δεν έχει ακριβώς τις ίδιες μέρες (π.χ. δίσεκτα έτη). Επιπλέον, η ελλειπτική τροχιά της Γης σε συνδυασμό με την βαρυτική έλξη των υπολοίπων πλανητών αλλάζουν διαρκώς τον προσανατολισμό μας απέναντι στον Ήλιο. Αν και έχει διαμορφωθεί η κοινή πεποίθηση ότι παραδοσιακά η Άνοιξη αρχίζει στις 21 Μαρτίου, στην πραγματικότητα, όπως δείχνουν τα στατιστικά στοιχεία, στη διάρκεια του 20ού αιώνα αυτό συνέβη μόνο στα 36 από τα συνολικά 100 έτη, κυρίως στις αρχές και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Στην Ευρώπη η τελευταία φορά που η άνοιξη μπήκε στις 21 Μαρτίου ήταν το 2007, ενώ η επόμενη θα αργήσει πολύ, αφού θα ξανασυμβεί το 2102.

Η εαρινή ισημερία είναι επίσης η αφετηρία μέτρησης για τον προσδιορισμό του εορτασμού της Ανάστασης του Χριστού  (την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο από την εαρινή ισημερία Κανόνα της Νίκαιας).

Εαρινή ισημε­ρία έχουμε την 20η Μαρτίου. Κατά την ημερομηνία αυτήν ο Ήλιος εισέρχεται στον αστερι­σμό του Κριού και έτσι εισερχόμαστε αστρο­νο­μικά στην εποχή της άνοιξης.

Τι  συμβολίζει η εαρινή ισημερία του ηλίου

Η εαρινή ισημερία του ηλίου συμβολίζει στο πνευματικό επίπεδο τον θάνατο της τιτανι­κής φύσεως του ανθρώπου (η οποία έχει ως νόμο αυτής τον θάνατο) και την ανάστασή του στις πνευματικές φύ­σεις του πνευ­ματικού κό­σμου αθανάτων (5ον ΣΤΑΔΙΟ: ΣΟΦΙΑΣ).. Ταυτόχρονα συμβολίζει τον θάνατο των παθών της τιτανικής φύσεως των μυημένων και την εμφάνιση (στην θέση των παθών) των αρετών εκείνων οι οποίες εξασφαλίζουν τον θρίαμβο των μυστών επί του νόμου του θανάτου.

Θεοί και γιορτές της Άνοιξης

Πολλοί μύθοι της Άνοιξης σχετίζονται με τον θάνατο και την ανάσταση κάποιου θεού. Υπάρχουν κυρίως δύο τρόποι με τους οποίους οι θεοί πεθαίνουν την άνοιξη:

1. Με διαμελισμό συνήθως σε 14 ή σε 7 κομμάτια, όπως στην περίπτωση του Διόνυσου Ζαγρέα στην Ελλάδα και του Όσιρι στην Αίγυπτο.Ο διαμελισμός συμβολίζει την ανάγκη για εξάπλωση της πνευματικής ουσίας του θεού, αλλά και των διδασκαλιών. Ακριβώς τον ίδιο συμβολισμό συναντάμε στο μυστήριο της θείας κοινωνίας, που υπάρχει σε διάφορες θρησκείες, όπου μοιράζεται στους πιστούς κρασί και ψωμί, συμβολίζοντας το σώμα και το αίμα του θεού. Επίσης ο θάνατος του αρνιού και ο διαμελισμός του για φαγωθεί συμβολίζει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Το αρνί αποτελεί ένα κατεξοχήν μυθικό σύμβολο, με την έννοια της αθωότητας και της αγνότητας κυρίως σε πνευματικό επίπεδο, έτσι με τον διαμελισμό του επιτρέπει στους ανθρώπους την επικοινωνία με την αγνότητα αυτή.

2. Με σταύρωση ή κάρφωμα σ’ ένα δέντρο.

Ο σταυρός είναι επίσης ένα πανάρχαιο σύμβολο, που δεν έχει λείψει από καμία εποχή και κανένα λαό. Αποτελείται από δύο διασταυρωμένα ξύλα: ένα κάθετο που συμβολίζει τον πνευματικό κόσμο και ένα οριζόντιο που συμβολίζει τον υλικό κόσμο. Έτσι αποτελεί την εναρμόνιση των αντιθέτων αλλά και συμπληρωματικών στοιχείων που αποτελούν τον εκδηλωμένο κόσμο.
.

Το δέντρο έχει τον ίδιο συμβολισμό με τον σταυρό, εδώ το ιερό, το πνευματικό στοιχείο αντιπροσωπεύεται στα κλαδιά, που βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο του δέντρου, ενώ οι ρίζες του είναι το χθόνιο στοιχείο, ο κόσμος των νεκρών. Ο κορμός του δέντρου συμβολίζει τον εκδηλωμένο κόσμο, τον κόσμο των ανθρώπων.

Σε όλους τους πολιτισμούς υπήρχε πάντοτε ένας θεός μία θεά ή ένα ζευγάρι θεών, που χαρακτήριζαν την άνοιξη. Ήταν οι θεοί που έφερναν την γονιμότητα, την ανανέωση, την βλάστηση, την νιότη και τον έρωτα.

Στους Ρωμαίους συναντάμε τη θεά Φλώρα (ή Χλωρίδα). Η θεά της Άνοιξης έκανε τα λουλούδια να ανθίζουν και τους αγρούς να καρποφορούν. Στην αρχή του Μαΐου διοργάνωναν τα Φλωράλια, γιορτή προς τιμήν της Θεάς, που χάριζε στους ανθρώπους και στη φύση την άνθηση, την νιότη και τον έρωτα.

Στους Φινλανδούς υπήρχε ένα θεϊκό ζευγάρι ο Ράουμ και η Ούκκο που κάθε χρόνο την άνοιξη γιόρταζαν τον ιερό τους γάμο, μετά από τον οποίο καρποφορούσαν οι αγροί. Το χειμώνα οι σκοτεινές δυνάμεις τους χώριζαν και την άνοιξη έσμιγαν ξανά.

Στην αρχαία Ελλάδα

Οι Ορφικοί συμβό­λιζαν την εαρινή ισημερία με τον θάνατο (δηλαδή με­ταμόρφωση) του Διο­νύσου του Ζαγρέως και την εκ νέου γέν­νησή του με την παρέμ­βαση της Θεάς Αθηνάς (δη­λαδή του σο­φού πνεύ­ματος) από την φύση του Ολυ­μπίου Διός ως Διο­νύ­σου του Άνθιου, ο οποίος κατόπιν μεταμορφώνεται στον Διόνυσο τον Ελευ­θερέα δηλαδή τον ελευ­θερωτή των ανθρωπί­νων ψυχών εκ των δεσμών της ύλης και της εν γέ­νει υλοβαρούς τους φύσεως. Έτσι ο Διό­νυσος ο Ζαγρεύς από χθόνια θεό­τητα μετα­μορφώ­νεται σε ουράνια θεό­τητα, τον Διό­νυσο τον Ελευ­θερέα. Την ημέρα της εαρινής ισημερίας οι Ορφικοί τε­λού­σαν συμπόσια τα λεγό­μενα ωμοφάγια κατά τα οποία θυσίαζαν τον Διονυσιακό Ταύρο και έτρω­γαν από τις σάρκες του. Αλλά ποίος ήταν ο Διονυ­σια­κός Ταύρος; Με την αλλη­γορία αυτήν ο θείος Ορ­φέας έκρυψε επι­μελώς μια μεγάλη αλήθεια που μόνο άκρως μεμυημέ­νοι στα Ορφικά μυστήρια μπορούσαν να κατανοή­σουν. Επί του σημείου αυ­τού μόνον τα εξής ολίγα μπορούν να λεχθούν:

 Ο Διό­νυσος είναι τέ­κνο του θεού Διός. Ο Ταύρος  εί­ναι μία εκ των πτυχών του Νό­μου του Φάνητος, ο οποίος αφομοιωθείς στην φύση του Διός, έδωσε στον Δία τις πνευματικές εξου­σίες του Ουρανού (αυτό εικο­νίζει την θεοποί­ηση). Ένα από τα τέκνα του θεού Διός φέρει ως σύμ­βολό του τον Ταύρο και εκείνος από τους Μύστες των Ορφι­κών μυστηρίων που θα γνώριζε και θα εκτιμούσε αυτό το τέκνο του θεού Διός θα εννοούσε και την συμβο­λική έννοια του Ταύρου. Ο συνδυασμός του Διο­νύσου και του Ταύρου αποτε­λούν την βάση της με­γάλης αποκαλυφθείσης αλήθειας του θείου Ορ­φέα, γιατί αποτελούν την λύση του προβλήματος περί της αθανασίας της αν­θρώπινης ψυχής.

Η τρίτη μύηση­ στα Ορφικά μυστήρια λάμβανε χώρα κατά την εαρινή ισημερία του ηλίου. Ο χρόνος από της μυήσεως αυτής μέχρι την επομένη μύηση που ελάμβανε χώρα κατά την θερινή τροπή του Ηλίου ήταν ο χρόνος κατά τον οποίο ο μυούμενος έπρεπε να εκδηλώσει αρμονική ιδεολογία ανάλογη προς τα εκδηλούμενα χρώματα των ανθέων αυτής της εποχής ως και αρμονική αισθηματολογία ανάλογη προς τα αρώ­ματα των αν­θέων αυτής της εποχής. Κατά τους Ορφικούς τα αρώματα και τα χρώματα αυτής της εποχής αναπαριστούν την βαίνουσα προς αποθέ­ωση ανθρώπινη ψυχή η οποία απέβαλε το έρεβος και προ­ορίζεται πλέον σε θεία πνευματική ανάσταση.

Στα Ελευσίνια μυστήρια η εα­ρινή ιση­μερία συμβολιζότανε με την απε­λευθέρωση της Περσεφόνης από το βασίλειο του Πλού­τωνα (που είναι χθόνια θεό­τητα). Την απελευθέρωσή της την πραγματοποιεί ο Διόνυσος ο Ελευ­θερέας (που είναι ουράνια θεό­τητα), ο οποίος την με­ταφέ­ρει στον Όλυ­μπο δη­λαδή την με­ταμορ­φώνει σε Ου­ράνια θεότητα. Ο συμ­βολισμός αυτός των Ελευσί­νιων μυστηρίων, δείχνει και την περαιτέρω δράση των πνευμα­τικών οντοτή­των. Επίσης θεωρούσαν ότι η εαρινή ισημερία αντι­προσω­πεύει τον θάνατο του τιτανικού οργανι­σμού των αν­θρωπίνων ψυ­χών, την μεταμόρφωσή τους και την αναγέννησή τους στις πνευ­ματικές φύ­σεις του πνευ­ματικού κό­σμου. Επί­σης τελούσαν την γιορτή των Πανα­θη­ναίων ενώ πα­ράλληλα γι­νό­ντουσαν τελετές και εσωτερικά που όμως δεν μας είναι γνωστές.

Στην Χριστιανική  θρη­σκεία έχουμε τον ανάλογο συμβολισμό που εί­ναι ο σταυ­ρικός θάνα­τος του Χρι­στού και η εν συ­νεχεία ανά­στασή του που γιορτάζε­ται μετά ακριβώς από την εαρινή ιση­μερία. Πρέπει να σημειωθεί  ότι όλες σχεδόν οι θρησκείες περι­λαμβά­νουν αυτόν τον συμβολισμό (δη­λαδή οι ήρωές τους πεθαί­νουν και στη συνέχεια ανα­σταίνονται κατά την εαρινή ιση­μερία). Στο ση­μείο αυτό πρέπει να διευκρι­νισθεί ότι ο θάνατος δεν έχει την έννοια της εξαφάνι­σης αλλά της μετα­μόρ­φωσης και συνεπώς  της εξέλι­ξης.

Τι  συμβολίζει η περίοδος από την εαρινή ισημερία μέχρι την θερινή τροπή του ήλιου

Η περίοδος από την εαρινή ισημερία μέχρι την θερινή τροπή του ήλιου στο πνευματικό επίπεδο συμβολίζει την περίο­δος της ανα­γεννήσεως και μεταμορφώσεως των ανθρω­πίνων ψυχών στις πνευματικές φύ­σεις του πνευματι­κού κόσμου ως και της προε­τοιμασίας τους για τον πλήρη αποχωρισμό τους από το έρε­βος. Στο φυτικό επίπεδο είναι η εποχή της με­ταμορφώσεως της βλαστήσεως και της εκδη­λώ­σεως των ανθέων και των χρωμάτων αυ­τών.

Οι Ορφικοί, το χρονικό διά­στημα που μεσολαβούσε μέχρι την επό­μενη μύ­ηση, το θεωρούσαν ως απα­ραίτητο για να εκ­δηλώ­σει ο μυούμενος αρ­μονική ιδεολογία όπως είναι αρ­μονικά εκδη­λω­μένα τα χρώματα των αν­θέων της εποχής αυτής.

Κατά τους μύστες της Ελευσίνας, η εποχή που περιλαμβάνε­ται μεταξύ εαρινής ιση­με­ρίας και θερινής τροπής του Ηλίου είναι η περί­οδος κατά την οποία το ανιστά­μενο πνεύμα έρχεται στην αποθέωση.

Ο αναζητητής της αλήθειας βιώνει τη φάση της εαρινής ισημερίας στην προσπάθειά του να ανελιχθεί πνευματικά, να συνειδητοποιήσει ότι αναλαμβάνει ευθύνη, να ενστερνιστεί την έννοια του καθήκοντος, η άσκηση του οποίου θα τον οδηγήσει στην εξέλιξή του προς ένα πιο τελειοποιημένο ον.

Συμπερασματικά αυτή η έκφραση της Δημιουργίας κατά την εαρινή ισημερία, αυτή η έκρηξη ζωής, ανάτασης, ανάστασης της Φύσης, αυτή η πανδαισία των χρωμάτων και των αρωμάτων, σκοπό της έχει την αφύπνιση του ανθρώπου από την πλάνη της ύλης, της κατώτερης προσωπικότητας, των ποταποτήτων που τον περιβάλλουν. 

Είναι σαν μία ενθύμηση του καθήκοντός του ως ανώτερο ον, ικανό να βλέπει τον Θεό του, να είναι δημιούργημα και δημιουργός ταυτόχρονα. Του καθήκοντός του να βελτιώνεται ακατάπαυστα στους αέναους κύκλους της ύπαρξής του από το σκοτάδι στο Φως, μιας και κάθε εαρινή ισημερία έρχεται να του θυμίσει ότι μπορεί να εγκαταλείψει άλλη μία σκοτεινή πλευρά του για να αντικρύσει άλλη μία αχτίδα του Ηλιακού Φωτός.

Αστρολογικά

Η μηδενική Μοίρα του Ζωδίου του Κριού είναι η αρχή του Ζωδιακού στη μέτρηση του και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Αστρολογία και ως αρχή της ελλειπτικής θεωρείται η αρχή του Αστρολογικού Έτους. Στις Ισημερίες, σε όλο τον Πλανήτη, τόσο η μέρα όσο και η νύχτα έχουν περίπου την ίδια διάρκεια -αλλά όχι ισομοιρασμένη. Μετά την Εαρινή Ισημερία στο Βόρειο Ημισφαίριο, η μέρα θα αυξάνει τη διάρκειά της ενώ η νύχτα θα μειώνει έως το ζενίθ της δηλαδή στο Θερινό Ηλιοστάσιο του Έτους.

Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια που σημειοδοτούν την αρχή των τεσσάρων Παρορμητικών Ζωδίων (Κριός 20-22/3 Εαρινή Ισημερία, Καρκίνος 22/6 Θερινό Ηλιοστάσιο, Ζυγός 23/9 Φθινοπωρινή Ισημερία και Αιγόκερως 22/12 Χειμερινό Ηλιοστάσιο) αποτελούν αστρονομικά φαινόμενα που σχετίζονται με την περιφορά Γης γύρω από τον Ήλιο, καθώς και την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της, και είναι «σημεία» όπου γίνονται μεταβολές στην ίδια τη φύση και στη Ζωή στον Πλανήτη για την προσαρμογή φυτών, ζώων αλλά και του ανθρώπου, με τις κλιματολογικές αλλαγές των εποχών, των μεταβολισμό τους αλλά και τον μεταβολισμό της τροφής τους, καθώς ο ετήσιος κύκλος της Γης γύρω από τον Ήλιο υποδιαιρείται σε τέσσερα τεταρτημόρια –όσα και οι Εποχές του Έτους- που είναι και μία υποδιαίρεση της έννοιας του χρόνου που σαφέστατα δεν είναι γραμμικός αλλά πολυδιάστατος σε συνάρτηση και με τον χώρο – τόπο.

Κλείνοντας, υπενθυμίζω, πως οι Εποχές του Έτους και τα σημεία που τις καθορίζουν -Ισημερίες και Ηλιοστάσια- έχουν έναρξη τα τέσσερα Παρορμητικά Ζώδια (Κριός, Καρκίνος, Ζυγός και Αιγόκερως) θέλοντας να δηλώσουν το παρορμητικό της έναρξής τους, όπου μετέπειτα ακολουθούνται από τα τέσσερα σταθερά Ζώδια όπου σταθεροποιούνται και οι εποχές και μετέπειτα αυτά ακολουθούνται από τα Μεταβλητά Ζώδια που δηλώνουν τον τελευταίο μήνα απ’ τους τρεις της κάθε εποχής που η εποχή μεταβάλλεται για να την διαδεχθεί η επόμενη εποχή του έτους.

Η περιοδικότητα των Εποχών του Έτους που είναι υποδιαίρεση του Χρόνου, φέρνει ανάλογες αλλαγές σε συναισθήματα, ψυχικές διαθέσεις, αλλά και μεταβολές στο σώμα και χρειάζονται οι απαραίτητες αλλαγές στην καθημερινότητα, σε τροφή, ενδυμασία, ψυχαγωγία, χρόνους εργασίας κλπ για να διατηρηθούν σχετικές ισορροπίες και χρόνος προσαρμογής από την μία εποχή στην επόμενη.

Σύνθεση από  1, 2 , 3 (ενεργοί σύνδεσμοι )

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια  δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος