Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά...


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυτοεκτίμηση.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αποδοχή.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ειλικρίνεια.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι αυταπάτη.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε απλότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω πληρότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα σοφία της καρδιάς.


Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι η ζωή!

 

Κι εγώ αναρωτιέμαι:
Γιατί διάολε πρέπει να γίνουμε 70 χρόνων για να αποκτήσουμε αυτή την απλή θεώρηση τής ζωής μας, ώστε να μην πηγαίνει χαμένη; Γιατί θα πρέπει να γίνουμε 70 χρόνων για να αρχίσουμε να αγαπάμε πραγματικά τον εαυτό μας; Φαίνεται ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε όντως τα πιο ηλίθια πλάσματα πάνω στη γη. Πράγματα που τα ζώα τα ξέρουν από την ώρα που γεννιούνται, (όταν ενοχλούσα τη γάτα μου την ώρα που κοιμόταν, όσο κι αν μ’ αγαπούσε, έσπρωχνε το χέρι μου ενοχλημένη) εμείς πρέπει να ζήσουμε όλη μας τη ζωή κατασπαταλώντας την σε πράγματα και καταστάσεις και σχέσεις που μας κάνουν να χάνουμε το απλούστερο: Να ζούμε! Και να μας αγαπάμε! Και να μην αφήνουμε κανέναν μα κανένα να μας αφαιρεί αυτό που δικαιωματικά μας ανήκει: τον εαυτό μας, τον μοναδικό και καταδικό μας εαυτό!

Kim & Alison McMillen, ”When I Loved Myself Enough”.

(αξίζει να σημειωθεί ότι το παραπάνω κείμενο αποδίδεται αρκετές φορές εσφαλμένα  στον Charlie Chaplin ως η ομιλία του για τα 70α του γενέθλια.)

4 σχόλια:

  1. Υπέροχος και μοναδικός.Καλή επιτυχία στο Blog :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πραγματικά υπέροχο κείμενο!!!Οπως καταπληκτικός και ανεπανάληπτος ήταν ο ίδιος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://antichainletter.wordpress.com/2013/03/06/chaplin/
    το κείμενο είναι ανυπόστατο

    ΑπάντησηΔιαγραφή