Ο καθένας έχει το δικό του τραγούδι...

Υπάρχει κάποια φυλή στην Αφρική όπου τα γενέθλια του μέλους της φυλής,  δεν εορτάζονται την μέρα γέννησης, αλλά  την ημέρα που σκέφτηκε η  μητέρα το παιδί που θα γένναγε.

Όταν η γυναίκα αποφασίσει ότι θα κάνει παιδί, βρίσκει ένα δέντρο και κάθεται από κάτω, μόνη της, και περιμένει μέχρι ν’ ακούσει το τραγούδι του παιδιού που θέλει να έρθει. Και αφού το ακούσει, πηγαίνει στον άνδρα που θα γίνει ο πατέρας του παιδιού και του το μαθαίνει. Και όταν κάνουν έρωτα για να συλληφθεί το παιδί, κάποιες στιγμές τραγουδάνε το τραγούδι μαζί, για να το προσκαλέσουν.

Όταν η γυναίκα μείνει έγκυος, διδάσκει το τραγούδι του παιδιού στις μαίες και τις ηλικιωμένες του χωριού, ώστε όταν το παιδί γεννηθεί, όλοι οι άνθρωποι γύρω του να το τραγουδούν για να το καλωσορίσουν.

Όσο το παιδί μεγαλώνει, μαθαίνουν όλοι οι χωριανοί το τραγούδι του. Αν το παιδί πέσει ή χτυπήσει, κάποιος το σηκώνει και του τραγουδάει το τραγούδι του. Ή αν το παιδί κάνει κάτι εκπληκτικό, ή περάσει από τις τελετές της εφηβείας, οι χωριανοί τραγουδούν το τραγούδι για να το τιμήσουν.

Υπάρχει και άλλη περίπτωση όπου η φυλή τραγουδάει στο παιδί. Εάν σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής του, το πρόσωπο αυτό διαπράξει ένα έγκλημα ή κάνει κάποια άλλη απεχθή πράξη, το καλούν στη μέση του χωριού και σχηματίζοντας ένα κύκλο γύρω του τραγουδούν και πάλι το τραγούδι του.

Η φυλή πιστεύει ότι η διόρθωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δεν γίνεται μέσω της τιμωρίας, αλλά μέσω της αγάπης και της υπενθύμισης της ταυτότητάς σου. Όταν αναγνωρίζεις το προσωπικό σου τραγούδι, δεν έχεις την επιθυμία ή την ανάγκη να κάνεις κακό σε κάποιον άλλο.

Και στη διάρκεια της ζωής, στο γάμο, τα τραγούδια τραγουδιούνται μαζί. Και στο τέλος, όταν το παιδί βρίσκεται στο κρεβάτι, έτοιμο να υποδεχτεί το θάνατο, όλοι οι χωριανοί ξέρουν και τραγουδούν το τραγούδι του, για τελευταία φορά.

Ο καθένας εκεί έχει το δικό του τραγούδι...!

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

H πιο σοβαρή ασθένεια του αιώνα...

Σε ένα Ιατρικό συνέδριο, ζητήθηκε από ένα διάσημο καθηγητή της Ιατρικής, να αναφέρει ποια είναι η πιο σοβαρή ασθένεια του αιώνα.

Οι παρευρισκόμενοι περίμεναν, η απάντηση να είναι : ο καρκίνος ή το έμφραγμα. Αντίθετα όμως και προς μεγάλη τους έκπληξη ο επιστήμονας απάντησε μονολεκτικά και με νόημα:

-Η αδιαφορία...!

Όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με έκπληξη, και στην συνέχεια όλοι αντιλήφθηκαν, δεν είναι εύκολο να είσαι υγιής σε μία βαθιά άρρωστη κοινωνία. Ένας από τους δημοσιογράφους, τον ρώτησε τότε, εάν υπάρχει θεραπεία για αυτού του είδους την επιδημία. Ο Καθηγητής της Ιατρικής τον κοίταξε στα μάτια και του απάντησε:

- Αυτού του είδους ασθένειές, είναι αυτοϊάσιμες , προϋποθέτουν πριν και πάνω από όλα, να αντιληφθούμε, τα αίτια των συμπεριφορών που βλάπτουν ανεπανόρθωτα το πνεύμα και τις δράσεις μίας ολόκληρης κοινωνίας.

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Μένιππος Λουκιανού, Τι να πάρεις απ’ αυτόν που δεν έχει;

Ο  Μένιππος ήταν από την Πέργαμο και ήταν γεωγράφος – χαρτογράφος (…) του 1ου μ.Χ. αιώνα. Μας αφορά ο άλλος, ο Μένιππος εκ Πόντου, δούλος που κάπως το 300 π.Χ. περίπου ελευθερώθηκε και την άραξε στη Θήβα. Εκεί έζησε ως αγύρτης, ξεφούρνιζε κυνισμούς και πανέξυπνος τους εννοούσε κιόλας, παράλληλα κονόμησε από τοκογλυφίες, αργότερα πτώχευσε, και τελικά κατέρρευσε ψυχολογικά και αυτοκτόνησε. 

Ο έτερος πρωταγωνιστής της ανάρτησης είναι ο Λουκιανός. Ελληνόφωνος Σύρος, από τα Σαμόσατα της Μεσοποταμίας, μια ακμάζουσα εμπορική πόλη κοντά στον Ευφράτη, αργότερα γνωστή ως Φλαβία Ο Λουκιανός λοιπόν, μέγας κυνικός φιλόσοφος του 2ου μ.Χ. αιώνα, ξεκίνησε ως βοηθός μαρμαρά, αλλά γρήγορα το γύρισε στα γράμματα. Νομικός, έμαθε άπταιστα ελληνικά, ταξίδεψε πολύ, τελικά από την Ιωνία έφθασε στην αιγυπτιακή Αλεξάνδρεια, εκεί του ανατέθηκαν στρατιωτικά αξιώματα, ρήτορας και συγγραφέας τσάκιζε με τη φήμη του. Εύστροφος, διακωμωδεί όπως μπορεί τις δοξασίες για τις θανάτιες τελετές.

Το Νεκρομαντείο του Αχέροντα, δεν είναι θρύλος, όσοι δεν σκιάζεστε μπορείτε μια χαρά να περιηγηθείτε στα πέριξ. Πρέβεζα, Μεσοπόταμος, Φανάρι, λόφος Ξυλόκαστρο, να το μοναστήρι  του Αγ. Ιωάννη του 18ου αιώνα, και φτάσατε. Ας είναι καλά η σκαπάνη του καθηγητή αρχαιολογίας Σωτηρίου Δάκαρη και του δασκάλου Κώστα Μουσελίμη που από το 1960 μας αποκάλυψαν το σημαντικότερο ίσως αρχαιολογικό χώρο της Ηπείρου, το διασημότερο Μαντείο όλης της Γης. Ήδη ο Όμηρος στην Oδύσσεια κάνει αναφορές, στην περιοχή έχουν ανασκαφεί και Μυκηναϊκές εγκαταστάσεις του 14ου αιώνα π.Χ, σήμερα περισσότεροι από 30.000 επισκέπτες ετησίως τιμούν τη γνώση και τη μνήμη. 

Στην παρούσα χοάνη της επιστημοσύνης που ζούμε, πολλοί ρεαλιστές καταλήγουν πως επρόκειτο για μια καλοστημένη επιχείρηση εξαπάτησης των πιστών προφανώς με οικονομικό όφελος (οβολός, χοές, αφιερώματα, ζώα, κλπ). Μπορεί να είναι κι έτσι αφού αποκαλύφθηκαν ακόμη και γρανάζια με «είδωλα» που ανεβοκατέβαιναν ξαφνικά αιφνιδιάζοντας τους εκστασιασμένους χρηστηριαζόμενους, σχεδόν τρενάκι του τρόμου στα σύγχρονα λούνα πάρκ. Δε βαριέσαι, προσωπικά αρκούμαι να ζω το μύθο μου χωρίς ξεγυμνώματα.

Φτάνουμε στο δια ταύτα : Ο Λουκιανός γράφει δηκτικά ένα Νεκρικό Διάλογο που πέρασε στην παγκόσμια ιστορία. Ο Μένιππος, αριβάρει νεκρός στις πύλες του Νεκρομαντείου και συναντάει το βαρκάρη Χάροντα. Τον ξεγελάει πως θα πληρώσει στο τέρμα της διαδρομής, και όντως ο Χάρος τον οδηγεί έξω από τις αιώνιες μονές. Να όμως, που ο Μένιππος είναι άφραγκος και στήνεται ένας εξαιρετικής λογοτεχνίας καυγάς.

Χάρος: – Κατέβαινε ρε καταραμένε τα ναύλα!

Μένιππος : – Τι να πάρεις απ’ αυτόν που δεν έχει;

Χ.: – Ποιος δεν έχει ρε έναν οβολό σήμερα ;

Μ.: – Αν υπάρχει και κανένας άλλος δεν ξέρω, εγώ πάντως δεν έχω.

Χ.: – Έκανες δωρεάν λοιπόν τόσο ταξίδι;

Μ.: – Να πληρώσει ο Ερμής για μένα. Αυτός με παρέδωσε σ` εσένα.

Ερμής: – Μα το Δία, είμαι για κλάματα, αν πρόκειται και να πληρώνω για τους νεκρούς.

Χ.: -Κι εσύ δεν ήξερες ότι έπρεπε να ταξιδέψεις;

Μ.: – Το ‘ξερα, αλλά δεν είχα, και λοιπόν; Έπρεπε γι’  αυτό να μην πεθάνω;

Χ.: – Μα τον Πλούτωνα, θα σε πνίξω τιποτένιε αν δεν πληρώσεις, εσύ μόνο θα καυχιέσαι ότι έχεις κάνει το ταξίδι δωρεάν;

Μ.: – Όχι δωρεάν, φίλτατε. Γιατί και νερά έβγαλα από τη βάρκα και κουπί τράβηξα και είμαι ο μόνος από τους επιβάτες που δεν έκλαιγα.

Χ.: – Αυτά δεν είναι τίποτε για το λεμβούχο. Πρέπει να πληρώσεις τον οβολό. Δεν γίνεται διαφορετικά.

Ε.: – Αγνοείς, Χάρε  ποιον άνθρωπο μετέφερες; Έναν άνθρωπο αληθινά ελεύθερο, που δεν τον νοιάζει τίποτε. Αυτός είναι ο Μένιππος.

Χ.: – Αν σε πιάσω άλλη φορά…

Μ.: – Και τι θα μου κάνεις αν δεν σε πληρώσω; Θα με γυρίσεις πίσω; Αφού δεν μπορεί να πεθάνω δυο φορές!

Απόσπασμα από τους Νεκρικούς  Διαλόγους του Λουκιανού.

Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Να θυμάσαι να αφήνεις το ποτήρι κάτω.

Μία ψυχολόγος περπατούσε ανάμεσα στο κοινό της όση ώρα τους μιλούσε για την διαχείριση του άγχους. Την στιγμή που ύψωσε ένα ποτήρι με νερό, όλοι σκέφτηκαν ότι θα έκανε την κλασική ερώτηση “είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο;”. Αντί για αυτό όμως, εκείνη, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της, έκανε την ερώτηση: “Πόσο βαρύ είναι ένα ποτήρι με νερό;”

Διάφορες απαντήσεις ακούστηκαν με διακύμανση από 100 ως 300 γραμμάρια…. Εκείνη απάντησε: “Το απόλυτο βάρος του δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόση ώρα το κρατάμε. Αν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι πρόβλημα. Αν το κρατήσω για μία ώρα, θα μου πονέσει ο ώμος. Αν το κρατήσω για μία ημέρα, θα μουδιάσει ο ώμος μου και θα παραλύσω. Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατήσω τόσο πιο βαρύ θα γίνεται.”

Και συνέχισε: “Τα άγχη και οι ανησυχίες στη ζωή είναι ακριβώς όπως αυτό το ποτήρι νερό. Αν τα σκέφτεστε λίγο δεν θα συμβεί τίποτε. Αν τα σκέφτεστε κάπως παραπάνω, θα αρχίζουν να σας ενοχλούν. Και αν τα σκέφτεστε συνεχώς, θα αισθανθείτε παράλυτοι – ανίκανοι να κάνετε οτιδήποτε”.

 Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Glaucus and the Nereid (O Γλαύκος και η Νηρηίδα)

 

Glaucus and the Nereid (O Γλαύκος και η Νηρηίδα)

Από τον πρόλογο στην Ελληνική έκδοση: 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα γνήσιο παραμύθι, όπως εκείνα των παλιών καλών ημερών – πριν εμφανιστούν τα πολυδιαφημισμένα κακέκτυπα παραμυθιών χωρίς δράκο.

Είναι ένα βιβλίο γραμμένο με την καρδιά, στο οποίο, αφηγητής και ήρωας συνάμα, είναι το μικρό παιδί που κρύβει μέσα του ο συγγραφέας.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο αναγνώστης, κάθε ηλικίας, μεταφέρεται στο βασίλειο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, τότε που όλα ήταν ακόμα καινούρια και χρυσά σε αυτήν την πλάση. 

Θεοί, ημίθεοι, ήρωες, νεράιδες κι ένα μικρό παλικάρι παίρνουν μέρος σε μια δροσερή περιπέτεια - που αλλού; - στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου, εκεί που γεννήθηκε η Ομορφιά μαζί με τη θεά Αφροδίτη.

Γνώστης ικανός της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας ο συγγραφέας, σε μια στιγμή ιδιαίτερη έμπνευσης και δημιουργίας, μυεί με την αφήγηση του τον αναγνώστη στα υπέροχα μυστικά και στα μυστήρια ενός κόσμου τόσο δικού μας, όσο και λησμονημένου. Του κόσμου της νιότης μας, ως Ελλήνων και ανθρωπότητας.

 Ενός κόσμου που σφύζει από ζωή και δημιουργικότητα, που δεν έχει γεράσει και δεν έχει παραξενέψει, που το καλό νικά το κακό και που οι άνθρωποι δεν έχουν λησμονήσει ότι είναι παιδιά της Φύσης.

 «Ό άνθρωπος είναι παιδί της φύσης. Εδώ γεννιέται και εδώ πεθαίνει. Το να βρίσκεσαι σε ενότητα με τη φύση, σημαίνει πως είσαι ζωντανός. Το να βρίσκεσαι αποκομμένος από τη φύση σημαίνει πως είσαι νεκρός.»

Αυτά διδάσκει η Νηρηίδα τον μικρό Γλαύκο στα μαγεμένα βάθη της θάλασσας που σφύζουν από ζωή και χρώματα.  

Θεοί, ημίθεοι, θνητοί, παλάτια  και κόσμοι ονειρεμένοι πλημμυρίζουν το παραμύθι, το οποίο, σε αντίθεση με πολλά άλλα σύγχρονα, έχει δράκο! Τον Λάδωνα! Ο μικρός Γλαύκος, ο ήρωας της ιστορίας, ξεκινά με έναν πόθο, να συναντήσει τους θεούς, να τους γνωρίσει από κοντά και να ζήσει μαζί τους.

Τι πιο φυσικό για έναν Έλληνα που έπλασε τους θεούς του σύμφωνα με τον ίδιο. Κάτω από τον καθαρό ελληνικό ουρανό, οι θεοί ζουν μαζί με τους ανθρώπους, έχουν τη μορφή τους και τα πάθη τους. Κι από την πείρα τους διδάσκουν τους ανθρώπους.

«O κάθε ένας Γλαύκε, είναι συνδημιουργός της πραγματικότητας, καθώς ελκύει αυτό που είναι. Ο νους, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι προσδοκίες και οι συμπεριφορές μας, δημιουργούν την πραγματικότητά μας. Όταν τα αλλάζουμε, η πραγματικότητά μας αλλάζει. Οι θετικές σκέψεις και τα θετικά συναισθήματα έλκουν και δημιουργούν θετικές πραγματικότητες. Μην το ξεχάσεις αυτό.»

Κι ο άνθρωπος γίνεται συνεργάτης πολύτιμος των θεών στον όμορφο αυτόν κόσμο.  

Όλα είναι στο χέρι του ανθρώπου, η ζωή του, η μοίρα του, το μέλλον του το ίδιο δεν αποτελούν τίποτε άλλο από συνισταμένη των σημερινών του σκέψεων και πράξεων. H Νηρηίδα τονίζει στον Γλαύκο και μαζί με αυτόν στον κάθε άνθρωπο: 

«Ψάξε μέσα σου, γίνε ο εαυτός σου.Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου. Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνον. Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανένας δεν μπορεί να περπατήσει στη θέση σου.»

Ταξίδι αυτογνωσίας μέσα από την ελληνική μυθολογία, αλλά και ταξίδι σεβασμού στη Φύση και στον συνάνθρωπο, αφού ότι κάνει ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο επιστρέφει σε αυτόν.

«Να σέβεσαι τη θρησκεία των άλλων. Μην προσπαθείς να επιβάλλεις τις δικές σου απόψεις.» 

Μηνύματα τόσο επίκαιρα όσο και εντέχνως λησμονημένα, σε μια εποχή όπου οι δράκοι μοιάζει να έχουν πάρει το πάνω χέρι σε αυτόν τον κόσμο και να σκορπούν μίσος και καταστροφή.

Δεν γνωρίζουν όμως ότι το καλό θα λάμψει τελικά! Όπως λάμπει και σε αυτό το παραμύθι, γραμμένο για μικρούς αφού τα παιδιά, που καταλαβαίνουν με την καρδιά, πάντα πιάνουν περισσότερα από τους σκληρόκαρδους και τυπολάτρες μεγάλους.

Γραμμένο και για τους μεγάλους όμως, αφού όπως λέει και ο Antoine de Saint Exypery, «όλοι οι άνθρωποι υπήρξαν κάποτε παιδιά, κι ας μην το θυμούνται πλέον κάποιοι…..»

Κωνσταντίνος Τσοπάνης

Δρ Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκειών

Ανάγνωση στο Αγγλικό κείμενο:

http://xletsos-basilhs.blogspot.gr/2013/09/glaucus-and-nereid-o.html

Το ραγισμένο δοχείο ( Η εσωτερική ομορφιά)

Πριν πολλά χρόνια, σε μια επαρχία κάπου στην Κίνα, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία κουβαλούσε καθημερινά νερό από ένα μακρινό ρυάκι με δύο μεγάλα δοχεία περασμένα σε ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη στάθμη του  νερού έως τη μέση.

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.

Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή

και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.

"Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου

ζητήσω συγγνώμη!" 

"Μα γιατί;" ρώτησε η γριά. "Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;"

"Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω

της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!"

Η γυναίκα χαμογέλασε, και είπε: 

"Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα τοποθετώ το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικό μου!" 

Οι καραμέλες...

Όταν συνειδητοποιήσουμε πόσες καραμέλες μας έμειναν...

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται.

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων. Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν.

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ».

Tου  Mario de Andrade, Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία